Ο τιτλος;
Χαχ.. Γραφω απο το πισι και βαριεμαι να βαλω τονους.
Ετσι μια στα πεταχτα, αλλωστε παιζει σοβαρη βαρεμαρα.
Παμε κατευθειαν στο ψητο.
New Age Doom..Η drone μπαντα απο το Βανκουβερ, στην ουσια το ντουετο που αποτελειται απο τον ντραμερ Eric και τον πολυοργανιστα Greg, (τα επωνυμα(τα) πιανουν χωρο και δεν τα θυμαται κανεις) οι οποιοι συνεργαζονται με διαφορους μουσικους κατα καιρους και προσπαθουν να ενωσουν αρμονικα πολλα διαφορετικα μουσικα ειδη μεταξυ τους.
Ηλεκτρονικη, ambient, free jazz , θεματα που αφορουν τους ποστ/πανκηδες και φυσικα ο συνδετικος κρικος που ακουει στο ονομα Drone.
Μην παει το μυαλο σας σε εκεινα τα παλιομηχανακια που σπερνουν την καταστροφη και ενιοτε μας δειχνουν τη γη απο ψηλα, αλλα σε εκεινο το μουσικο ειδος που σερνει την υπαρξη του στα κακοτραχαλα οσο και πυκνογραμμενα μοτιβα των Sunn 0))) ,την μπαντα με τους υπερβολικα χαμηλοκουρδισμενους ηχους, τους Boris απο τη χωρα του Ανατελλοντος Ηλιου, τους Khanate με τα sludge περασματα και τα εφιαλτικα φωνητικα και φυσικα τους Earth, τους πατερες ολων.
Θελω να μιλησω για το τελευταιο αλμπουμ των New Age Doom.
Τι με εμποδιζει;
Μα φυσικα το προηγουμενο.
Υστερα απο μια περιοδο θορυβωδους μεταφυσικης αναρχιας, το There Is No End (2023), πεταει στην αρενα τις free jazz εμμονες παρεα με την Σκανδιναβικη μελαγχολια της Tuvaband η οποια προσπαθει να ξορκισει το χαοτικο και σχεδον βιομηχανικο ντελιριο των Καναδων.
O τιτλος There Is No End παιρνει σαρκα και οστα αφου πολλα απο τα κομματια νιωθεις πως δεν εχουν τελειωμο και πως βαδιζουν προς το απειρο.
Θα μπορουσε να ειναι αλλος ενας δισκος των Swans απο τους τελευταιους αλλα δεν ειναι.
Ισως να τον παρομοιαζα σαν μια εξελιγμενη εκδοχη του Voices From The New Music των Telstar Ponies ,οχι τοσο σε ηχητικο επιπεδο, οσο σε επιπεδο ''we don't give a fuck'' που θα μας βγαλει, παμε και οπου βγει.
Στο κεφαλι των μουσικων βεβαια υπαρχει η προκαταβολικη αρτιοτητα της δομης.
Αχαρος και ο ρολος ο δικος μου, στο να προσπαθω δηλαδη να περιγραψω ολο αυτο που συμβαινει εδω μεσα.
Ενας δισκος που δεν προτεινεται σαν ενα ακομα ηχητικο χαλι, αλλα σαν ενα υπαρξιακο βαρος.
Το τελευταιο αλμπουμ των New Age Doom.
Ερχομαστε στο 2026..
Ερε μανα μου.
Πανε περιπατο τα drone, πιανουμε τα ριφ και οποιον παρει ο χαρος.
Ατμοσφαιρικα και νοσταλγικα περασματα με την συμμετοχη της Tuva Hellum παραπανω;
Αλητεια εδω, με μπροσταρη το καταπονημενο τοτεμ των Bad Brains στο μικροφωνο.
H.R αυτοπροσωπος λειντις εντ τζενλεμεντ, ο οποιος δειχνει να σιγονταρει με αποκοσμο τροπο πανω σε μετρονομικα και αρτια παιχτικα γεμισματα και ανατολιτικες κλιμακες με lo-fi αισθητικη που μας προσφερει απλωχερα η μπαντα απο το Βανκουβερ.
Θεματα βγαλμενα απο το χρονοντουλαπο, απο εκεινο δηλαδη το κλασικο κιτρινακι με τον κεραυνο στο Καπιτωλιο, τη θεσπεσια μαστουρα του Dub που καταληγει σε ενα χαρντκοριζον χωσιδι πασπαλισμενο με free jazz γαρνιτουρα και γενικα συνθεσεις που παιζουν με το ακαταλογιστο της υπαρξης μας.
Και να ηταν μονο αυτο; Οι τυποι ξερουν πολυ καλα ποιους καλουν στα...πονηματα τους (sic).
Andy Morin απο Death Grips ( synthesizers και στα keyboards) ις ιν ντα χαους. (Παιζουν και αλλες συμμετοχες, ψαξτε μονοι σας αν ενδιαφερεστε).
Οι New Age Doom δεν φτιαχνουν δισκους για μεταλλαδες, ουτε για φιλους της τζαζ.
Φτιαχνουν δισκους για τυπους που ακουν τον καλυτερο δισκο των Blind Guardian (παραδειγμα) και λενε μεσα τους, ΄΄τι μαλακιες ακουγα τοτε ρε παιδακι μου, κλειστο να παει στο διαλο, μου τρυπησαν τα φωνητικα τ' αυτια..Κλειστο σου λεω δεν παλευεται.''
Σε τυπους που δινουν μια στο ''death to false metal'' να παει παρακατω.
PEACE.
Χαχ.. Γραφω απο το πισι και βαριεμαι να βαλω τονους.
Ετσι μια στα πεταχτα, αλλωστε παιζει σοβαρη βαρεμαρα.
Παμε κατευθειαν στο ψητο.
New Age Doom..Η drone μπαντα απο το Βανκουβερ, στην ουσια το ντουετο που αποτελειται απο τον ντραμερ Eric και τον πολυοργανιστα Greg, (τα επωνυμα(τα) πιανουν χωρο και δεν τα θυμαται κανεις) οι οποιοι συνεργαζονται με διαφορους μουσικους κατα καιρους και προσπαθουν να ενωσουν αρμονικα πολλα διαφορετικα μουσικα ειδη μεταξυ τους.
Ηλεκτρονικη, ambient, free jazz , θεματα που αφορουν τους ποστ/πανκηδες και φυσικα ο συνδετικος κρικος που ακουει στο ονομα Drone.
Μην παει το μυαλο σας σε εκεινα τα παλιομηχανακια που σπερνουν την καταστροφη και ενιοτε μας δειχνουν τη γη απο ψηλα, αλλα σε εκεινο το μουσικο ειδος που σερνει την υπαρξη του στα κακοτραχαλα οσο και πυκνογραμμενα μοτιβα των Sunn 0))) ,την μπαντα με τους υπερβολικα χαμηλοκουρδισμενους ηχους, τους Boris απο τη χωρα του Ανατελλοντος Ηλιου, τους Khanate με τα sludge περασματα και τα εφιαλτικα φωνητικα και φυσικα τους Earth, τους πατερες ολων.
Θελω να μιλησω για το τελευταιο αλμπουμ των New Age Doom.
Τι με εμποδιζει;
Μα φυσικα το προηγουμενο.
Υστερα απο μια περιοδο θορυβωδους μεταφυσικης αναρχιας, το There Is No End (2023), πεταει στην αρενα τις free jazz εμμονες παρεα με την Σκανδιναβικη μελαγχολια της Tuvaband η οποια προσπαθει να ξορκισει το χαοτικο και σχεδον βιομηχανικο ντελιριο των Καναδων.
O τιτλος There Is No End παιρνει σαρκα και οστα αφου πολλα απο τα κομματια νιωθεις πως δεν εχουν τελειωμο και πως βαδιζουν προς το απειρο.
Θα μπορουσε να ειναι αλλος ενας δισκος των Swans απο τους τελευταιους αλλα δεν ειναι.
Ισως να τον παρομοιαζα σαν μια εξελιγμενη εκδοχη του Voices From The New Music των Telstar Ponies ,οχι τοσο σε ηχητικο επιπεδο, οσο σε επιπεδο ''we don't give a fuck'' που θα μας βγαλει, παμε και οπου βγει.
Στο κεφαλι των μουσικων βεβαια υπαρχει η προκαταβολικη αρτιοτητα της δομης.
Αχαρος και ο ρολος ο δικος μου, στο να προσπαθω δηλαδη να περιγραψω ολο αυτο που συμβαινει εδω μεσα.
Ενας δισκος που δεν προτεινεται σαν ενα ακομα ηχητικο χαλι, αλλα σαν ενα υπαρξιακο βαρος.
Το τελευταιο αλμπουμ των New Age Doom.
Ερχομαστε στο 2026..
Ερε μανα μου.
Πανε περιπατο τα drone, πιανουμε τα ριφ και οποιον παρει ο χαρος.
Ατμοσφαιρικα και νοσταλγικα περασματα με την συμμετοχη της Tuva Hellum παραπανω;
Αλητεια εδω, με μπροσταρη το καταπονημενο τοτεμ των Bad Brains στο μικροφωνο.
H.R αυτοπροσωπος λειντις εντ τζενλεμεντ, ο οποιος δειχνει να σιγονταρει με αποκοσμο τροπο πανω σε μετρονομικα και αρτια παιχτικα γεμισματα και ανατολιτικες κλιμακες με lo-fi αισθητικη που μας προσφερει απλωχερα η μπαντα απο το Βανκουβερ.
Θεματα βγαλμενα απο το χρονοντουλαπο, απο εκεινο δηλαδη το κλασικο κιτρινακι με τον κεραυνο στο Καπιτωλιο, τη θεσπεσια μαστουρα του Dub που καταληγει σε ενα χαρντκοριζον χωσιδι πασπαλισμενο με free jazz γαρνιτουρα και γενικα συνθεσεις που παιζουν με το ακαταλογιστο της υπαρξης μας.
Και να ηταν μονο αυτο; Οι τυποι ξερουν πολυ καλα ποιους καλουν στα...πονηματα τους (sic).
Andy Morin απο Death Grips ( synthesizers και στα keyboards) ις ιν ντα χαους. (Παιζουν και αλλες συμμετοχες, ψαξτε μονοι σας αν ενδιαφερεστε).
Οι New Age Doom δεν φτιαχνουν δισκους για μεταλλαδες, ουτε για φιλους της τζαζ.
Φτιαχνουν δισκους για τυπους που ακουν τον καλυτερο δισκο των Blind Guardian (παραδειγμα) και λενε μεσα τους, ΄΄τι μαλακιες ακουγα τοτε ρε παιδακι μου, κλειστο να παει στο διαλο, μου τρυπησαν τα φωνητικα τ' αυτια..Κλειστο σου λεω δεν παλευεται.''
Σε τυπους που δινουν μια στο ''death to false metal'' να παει παρακατω.
PEACE.
