Μεταφέρω άρθρο του ΣΤΑΘΗ (Ελευθεροτυπία 24/05/08):
Ενώ τα παιδιά, ένα άνα τρία δευτερόλεπτα, συνεχίζουν να πεθαίνουν ανά την υφήλιο από την πείνα και τη δίψα, η εκστρατεία κατά του καπνίσματος συνεχίζεται στη Δύση με όλο και μεγαλύτερη ζέση...
Περί τις 26 χώρες είναι στα πρόθυρα του λιμού.
Ομως, όπως διαπιστώνουν οι «σοφοί» (όπως αποκαλούνται κάτι πολιτικά ναυάγια σαν τον Ντ' Αλέμα) το ρύζι, το στάρι, το καλαμπόκι και η ζάχαρη εκτιμάται ότι θα συνεχίσουν ανατιμώμενα κατά 30% έως 40%!
Ράλι τιμών.
Κρίση διαρκείας.
Ομως όλα αυτά ήταν φανερά διά γυμνού οφθαλμού, ήδη δέκα - δεκαπέντε χρόνια πριν -τι έκαναν τότε οι σημερινοί «σοφοί», οίτινες εκείνην την εποχή ήταν στα πράγματα πρόεδροι και πρωθυπουργοί; Εψειρίζοντο! Τώρα τραβούν τα μαλλιά τους να τα ξεριζώσουν από τη ρίζα στις διαλέξεις (έναντι ουδόλως ευτελούς αμοιβής), στα Συνέδρια (έναντι παχυλών αμοιβών) και στις συνεντεύξεις (για να προσκαλούνται στα προηγούμενα).
Απορούν τώρα και φρίττουν διάφοροι διεθνείς φιρφιρίκοι όπως ο προειρηθείς Ντ' Αλέμα ή ο Ζακ Ντελόρ, ο Ροκάρ και ο Ζοσπέν «ώς που θα φτάσει αυτή η χρηματοπιστωτική τρέλα»!!
Οταν άνοιγαν την πόρτα του νεοφιλελεύθερου φρενοκομείου, επιτρέποντας φέρ' ειπείν κι ενθαρρύνοντας τα συμβόλαια δικαιώματος αγοράς προϊόντων στο μέλλον (από το πετρέλαιο μέχρι το βαμβάκι), δεν ήξεραν ότι η παράνοια της λογιστικής φούσκας θα φτάσει το μέγεθος της Γης κι ότι όταν σκάσει θα αφήσει πίσω της μια μαύρη τρύπα;
Απορούν οι «σοφοί» που διέπρεψαν ως πρωθυπουργοί -υπάλληλοι των Εταιρειών και πρόεδροι- κολαούζοι των Τραπεζών, απορούν τώρα με την «ακύρωση» ακόμα και του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης όταν
παρότι αυξάνεται πλέον η παραγωγή σιτηρών και ρυζιού αυξάνεται (αντί να μειώνεται) και η τιμή τους. Κι όχι επειδή η ζήτηση υπερβαίνει την προσφορά, αλλά επειδή οι τιμές έχουν φιξαρισθεί με συμβόλαια δικαιώματος αγοράς για τα επόμενα 10-15 χρόνια!Δέκα-δεκαπέντε χρόνια, μικρό διάστημα για την ιστορία, μεγάλο για την ανθρώπινη ζωή. Αν όλοι θα «είμαστε μακροπρόθεσμα νεκροί», ορισμένους τους στέλνουμε βραχυπρόθεσμα και πριν την ώρα τους στον τάφο. Κάποτε αυτή η οικονομία θα μετρήσει τους τόνους των προϊόντων με πτώματα κι όχι με νομίσματα. Τότε θα έχει κοιτάξει τα μούτρα της στον καθρέφτη ή στα θολά μάτια των νεκρών -όσων σκότωσε. Στα χρηματιστήρια και τα πεδία των μαχών!- είναι το ίδιο.
Στα τέλη της δεκαετίας του '70, αρχές '80 η μεσαία τάξη έκανε μια ιστορική επιλογή (επί Ρήγκαν - Θάτσερ), τόσον οικονομική όσον και πολιτική (συνεπώς εν πολλοίς ηθική). Προέκρινε τον λαϊκό καπιταλισμό κι έγινε παρακολούθημα (αλλά και καύσιμος ύλη) για την αστική τάξη στη φρενήρη άνοδό της προς τις φούσκες. Ο «μικρομέτοχος» έγινε ένας κάργα υμνημένος θεός και τσιμπολόγησε τα μικρομερίδιά του απ' τα μερίσματα, όσον τον «άντεχε η οικονομία».
Στη συνέχεια, όσον ο Δόκτωρ Τζέκυλ του λαϊκού καπιταλισμού μεταμορφωνόταν στον Μίστερ Χάιντ του νεοφιλελευθερισμού, τόσο και πιο πίσω ξέμενε η μεσαία τάξη, τόσο και πιο πολύ ξέπεφτε· κι από προσωρινός θύτης του προλεταριάτου ξανάγινε αιώνιο θύμα των αστών.
Τώρα, η εργασία δεν προστατεύει κανέναν. Ούτε απ' τη φτώχεια ούτε απ' την αμορφωσιά. Περισσεύουν οι απασχολήσιμοι, οι κακοπληρωμένοι, οι ενοικιαζόμενοι -ένα πέλαγος από πρόβατα που πιέζονται από μαύρα πρόβατα: ανέργους, μακροχρόνια ανέργους και απελπισμένους μετανάστες, όλοι μαζί στη ζώνη του λυκόφωτος, έτοιμοι να φάμε ο ένας τον άλλον.
Σήμερα, ένας στους πέντε Ευρωπαίους ζει κάτω απ' το όριο της φτώχειας. Εκατομμύρια εργαζόμενοι κάνουν δεύτερη δουλειά ή υποαπασχολούνται και κάπου ακόμα, για να τα φέρουν βόλτα. Τα μερίσματα έγιναν χρέη και εκατομμύρια Ευρωπαίοι είναι στα πρόθυρα της εξαθλίωσης. Το 13% των Γερμανών, για παράδειγμα, παίρνει κάτω από 780 ευρώ, ένας στους τέσσερις είναι μακροχρόνια άνεργος, ενώ ειδικές κατηγορίες πληθυσμού, όπως οι μονογονεϊκές οικογένειες, δεν προστατεύονται πλέον.
Η διατροφική κρίση είναι συνέπεια της διαστροφικής στροφής στην πολιτική -ο πολιτικός κανιβαλισμός υπήρξε το αίτιο, η πείνα είναι το αποτέλεσμα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 24.V.2008
Ενώ τα παιδιά, ένα άνα τρία δευτερόλεπτα, συνεχίζουν να πεθαίνουν ανά την υφήλιο από την πείνα και τη δίψα, η εκστρατεία κατά του καπνίσματος συνεχίζεται στη Δύση με όλο και μεγαλύτερη ζέση...
Περί τις 26 χώρες είναι στα πρόθυρα του λιμού.
Ομως, όπως διαπιστώνουν οι «σοφοί» (όπως αποκαλούνται κάτι πολιτικά ναυάγια σαν τον Ντ' Αλέμα) το ρύζι, το στάρι, το καλαμπόκι και η ζάχαρη εκτιμάται ότι θα συνεχίσουν ανατιμώμενα κατά 30% έως 40%!
Ράλι τιμών.
Κρίση διαρκείας.
Ομως όλα αυτά ήταν φανερά διά γυμνού οφθαλμού, ήδη δέκα - δεκαπέντε χρόνια πριν -τι έκαναν τότε οι σημερινοί «σοφοί», οίτινες εκείνην την εποχή ήταν στα πράγματα πρόεδροι και πρωθυπουργοί; Εψειρίζοντο! Τώρα τραβούν τα μαλλιά τους να τα ξεριζώσουν από τη ρίζα στις διαλέξεις (έναντι ουδόλως ευτελούς αμοιβής), στα Συνέδρια (έναντι παχυλών αμοιβών) και στις συνεντεύξεις (για να προσκαλούνται στα προηγούμενα).
Απορούν τώρα και φρίττουν διάφοροι διεθνείς φιρφιρίκοι όπως ο προειρηθείς Ντ' Αλέμα ή ο Ζακ Ντελόρ, ο Ροκάρ και ο Ζοσπέν «ώς που θα φτάσει αυτή η χρηματοπιστωτική τρέλα»!!
Οταν άνοιγαν την πόρτα του νεοφιλελεύθερου φρενοκομείου, επιτρέποντας φέρ' ειπείν κι ενθαρρύνοντας τα συμβόλαια δικαιώματος αγοράς προϊόντων στο μέλλον (από το πετρέλαιο μέχρι το βαμβάκι), δεν ήξεραν ότι η παράνοια της λογιστικής φούσκας θα φτάσει το μέγεθος της Γης κι ότι όταν σκάσει θα αφήσει πίσω της μια μαύρη τρύπα;
Απορούν οι «σοφοί» που διέπρεψαν ως πρωθυπουργοί -υπάλληλοι των Εταιρειών και πρόεδροι- κολαούζοι των Τραπεζών, απορούν τώρα με την «ακύρωση» ακόμα και του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης όταν
παρότι αυξάνεται πλέον η παραγωγή σιτηρών και ρυζιού αυξάνεται (αντί να μειώνεται) και η τιμή τους. Κι όχι επειδή η ζήτηση υπερβαίνει την προσφορά, αλλά επειδή οι τιμές έχουν φιξαρισθεί με συμβόλαια δικαιώματος αγοράς για τα επόμενα 10-15 χρόνια!Δέκα-δεκαπέντε χρόνια, μικρό διάστημα για την ιστορία, μεγάλο για την ανθρώπινη ζωή. Αν όλοι θα «είμαστε μακροπρόθεσμα νεκροί», ορισμένους τους στέλνουμε βραχυπρόθεσμα και πριν την ώρα τους στον τάφο. Κάποτε αυτή η οικονομία θα μετρήσει τους τόνους των προϊόντων με πτώματα κι όχι με νομίσματα. Τότε θα έχει κοιτάξει τα μούτρα της στον καθρέφτη ή στα θολά μάτια των νεκρών -όσων σκότωσε. Στα χρηματιστήρια και τα πεδία των μαχών!- είναι το ίδιο.
Στα τέλη της δεκαετίας του '70, αρχές '80 η μεσαία τάξη έκανε μια ιστορική επιλογή (επί Ρήγκαν - Θάτσερ), τόσον οικονομική όσον και πολιτική (συνεπώς εν πολλοίς ηθική). Προέκρινε τον λαϊκό καπιταλισμό κι έγινε παρακολούθημα (αλλά και καύσιμος ύλη) για την αστική τάξη στη φρενήρη άνοδό της προς τις φούσκες. Ο «μικρομέτοχος» έγινε ένας κάργα υμνημένος θεός και τσιμπολόγησε τα μικρομερίδιά του απ' τα μερίσματα, όσον τον «άντεχε η οικονομία».
Στη συνέχεια, όσον ο Δόκτωρ Τζέκυλ του λαϊκού καπιταλισμού μεταμορφωνόταν στον Μίστερ Χάιντ του νεοφιλελευθερισμού, τόσο και πιο πίσω ξέμενε η μεσαία τάξη, τόσο και πιο πολύ ξέπεφτε· κι από προσωρινός θύτης του προλεταριάτου ξανάγινε αιώνιο θύμα των αστών.
Τώρα, η εργασία δεν προστατεύει κανέναν. Ούτε απ' τη φτώχεια ούτε απ' την αμορφωσιά. Περισσεύουν οι απασχολήσιμοι, οι κακοπληρωμένοι, οι ενοικιαζόμενοι -ένα πέλαγος από πρόβατα που πιέζονται από μαύρα πρόβατα: ανέργους, μακροχρόνια ανέργους και απελπισμένους μετανάστες, όλοι μαζί στη ζώνη του λυκόφωτος, έτοιμοι να φάμε ο ένας τον άλλον.
Σήμερα, ένας στους πέντε Ευρωπαίους ζει κάτω απ' το όριο της φτώχειας. Εκατομμύρια εργαζόμενοι κάνουν δεύτερη δουλειά ή υποαπασχολούνται και κάπου ακόμα, για να τα φέρουν βόλτα. Τα μερίσματα έγιναν χρέη και εκατομμύρια Ευρωπαίοι είναι στα πρόθυρα της εξαθλίωσης. Το 13% των Γερμανών, για παράδειγμα, παίρνει κάτω από 780 ευρώ, ένας στους τέσσερις είναι μακροχρόνια άνεργος, ενώ ειδικές κατηγορίες πληθυσμού, όπως οι μονογονεϊκές οικογένειες, δεν προστατεύονται πλέον.
Η διατροφική κρίση είναι συνέπεια της διαστροφικής στροφής στην πολιτική -ο πολιτικός κανιβαλισμός υπήρξε το αίτιο, η πείνα είναι το αποτέλεσμα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 24.V.2008