Eγω εδω και καιρο δεν βλεπω καν τα τρειλερ της ταινιας και δεν διαβαζω καν τα σποιλερ ασχετως αν ειναι ακριβη.
Θελω οτι εκπληξη επιθυμει ο Σπηλμπεργκ να την εισπραξω.
Θελω οτι εκπληξη επιθυμει ο Σπηλμπεργκ να την εισπραξω.
Disclosure Day (2026)
- Thread starter Kosh
- Start date
Λάκης
AVClub Fanatic
προσωπικα θα περιμενω τα reviews για την γενικοτερη εικονα
Αν ειναι ταινια ανταξια των Στενων επαφων τριτου τυπου ή θα προκειται για την εναρξη της γεροντομετριας πορειας του Σπιλμπεργ στην σκηνοθεσια.
Υπαρχει ενα γενικοτερο μαγκωμα με οσα εχουμε δει, πιστευω οτι ειναι ολα ενα τεραστιο συννεφο και θα δουμε τελικα τον αληθινο Σπιλμπεργκ
Αν ειναι ταινια ανταξια των Στενων επαφων τριτου τυπου ή θα προκειται για την εναρξη της γεροντομετριας πορειας του Σπιλμπεργ στην σκηνοθεσια.
Υπαρχει ενα γενικοτερο μαγκωμα με οσα εχουμε δει, πιστευω οτι ειναι ολα ενα τεραστιο συννεφο και θα δουμε τελικα τον αληθινο Σπιλμπεργκ
Λάκης
AVClub Fanatic
Λάκης
AVClub Fanatic
Νικος Πετειναρακης
AVClub Fanatic
FINIX
AVClub Fanatic
- 22 November 2010
- 13,160
Κραταω μικρο καλαθι επειδη οι σκηνοθετες σε μεγαλη ηλικια ξεμωραινονται κ βγαζουν μαπες, καποια κριτικη που διαβασα εγραψε για μετρια, χαρακτηρες χωρις βαθος , επειδη εχει γραφτει το σεναριο απο τον ιδιο κ καποιον αλλο μαζι μοιαζει με δυο ιστοριες που δεν κολλανε μεταξυ τους κλπ...
Λοιπόν. Είχε καιρό να με μπερδέψει έτσι ταινία (ως προς την αξιολόγηση πάντα).
Στα συν: Η ταινία 'βρωμάει' Spielberg από όπου κι αν τη δεις. Το όλο feeling είναι λες και γύρισα 30 χρόνια πίσω στην παιδική/εφηβική μου ηλικία, βλέπεται μονορούφι παρά τη σχετικά μεγάλη της διάρκεια. Η μουσική του John Williams must, χωρίς να έχει κάποιο σουξέ theme που να σου μένει, ενισχύει αυτή την αίσθηση. Ερμηνείες, κομπλέ. Φωτογραφία, σκηνές, κορυφώσεις, όλα μαστόρικα.
Στα πλην: Κάποιες (αρκετές) γκάφες σε διάφορες σκηνές, σαν βιαστικές σεναριακές επιλογές που σου χαλάνε λίγο το γλυκό. Η ιστορία επίσης κάπου σαν να έκλεισε λίγο απότομα, (παρά το υπέροχο σκηνοθετικά σπηλμπεργκικό κλείσιμο).
Γενικώς, παλιό καλό Χόλιγουντ, λείπουν τέτοιες ταινίες παρά τις αδυναμίες της. Ψηφίζω πολύ καλή μόνο και μόνο για το feel good ορισμένων σκηνών.
Η ΙΜΑΧ ό,τι να'ναι, αυτή τη φορά μου φάνηκε σούπερ-τζιτζί, εντάσεις με γκάζια χωρίς υπερβολές, και ωραία 'αναλογική' εικόνα. Τελικά είτε κάνουν ό,τι τους κατέβει κάθε μέρα, ή είναι το υλικό γραμμένο σε διαφορετικές στάθμες και αυτοί έχουν ένα συγκεκριμένο setting που δεν το τσεκάρουν καν.
Στα συν: Η ταινία 'βρωμάει' Spielberg από όπου κι αν τη δεις. Το όλο feeling είναι λες και γύρισα 30 χρόνια πίσω στην παιδική/εφηβική μου ηλικία, βλέπεται μονορούφι παρά τη σχετικά μεγάλη της διάρκεια. Η μουσική του John Williams must, χωρίς να έχει κάποιο σουξέ theme που να σου μένει, ενισχύει αυτή την αίσθηση. Ερμηνείες, κομπλέ. Φωτογραφία, σκηνές, κορυφώσεις, όλα μαστόρικα.
Στα πλην: Κάποιες (αρκετές) γκάφες σε διάφορες σκηνές, σαν βιαστικές σεναριακές επιλογές που σου χαλάνε λίγο το γλυκό. Η ιστορία επίσης κάπου σαν να έκλεισε λίγο απότομα, (παρά το υπέροχο σκηνοθετικά σπηλμπεργκικό κλείσιμο).
Γενικώς, παλιό καλό Χόλιγουντ, λείπουν τέτοιες ταινίες παρά τις αδυναμίες της. Ψηφίζω πολύ καλή μόνο και μόνο για το feel good ορισμένων σκηνών.
Η ΙΜΑΧ ό,τι να'ναι, αυτή τη φορά μου φάνηκε σούπερ-τζιτζί, εντάσεις με γκάζια χωρίς υπερβολές, και ωραία 'αναλογική' εικόνα. Τελικά είτε κάνουν ό,τι τους κατέβει κάθε μέρα, ή είναι το υλικό γραμμένο σε διαφορετικές στάθμες και αυτοί έχουν ένα συγκεκριμένο setting που δεν το τσεκάρουν καν.