Βαγγέλη έχεις δίκιο. Διότι κάποιοι νομίζουν ότι θα ζήσουν αιώνια.
Έχω έναν γείτονα εδώ που είναι περίπου 75 - 80 ετών παλιός μεσίτης που ακόμη προσπαθεί να κάνει μεσιτίες για ενοικιάσεις ή πωλήσεις σπιτιών και μαγαζιών με το μιλητό που λέμε.
Είναι κουτσός από παλιό ατύχημα προ 30ετίας, δεν έχει σχεδόν καθόλου δόντια, πάσχει από καρδιά, ζάχαρο, πίεση, άσθμα και δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να έχει.
Και έχει μεγάλη περιουσία. Πολύ μεγάλη.
Ποτέ δεν έβγαλε λεφτά από τον λογαριασμό του. Μόνο έβαζε.
Αυτό με βάση τα λεγόμενα ενός άλλου γείτονα, ταμία της Εθνικής τράπεζας που σε λίγο βγαίνει στη σύνταξη.
Έχει πολλά σπίτια και μαγαζιά στην περιοχή μας και εισπράτει τα ενοίκια.
Όταν είναι να εισπράξει το μίσθιο από ένα απ´ αυτά π.χ. 10 του μηνός, βρίσκεται στις 10 του μηνός από τις 8 το πρωΐ και περιμένει το ενοίκιο.
Δεν δίστασε να πετάξει οικογένεια στο δρόμο λόγω αδυναμίας της οικογένειας να πληρώσει το ενοίκιο.
Ο τύπος λοιπόν ακόμη προσπαθεί να αυξήσει την περιουσία του και είναι απ´αυτούς που μπορεί να πατήσει επί πτωμάτων προκειμένου να κερδίσει.
Αν μιλήσεις μαζί του καταλαβαίνεις ότι ακόμα τα έχει 400. Δεν τα έχει χάσει τα μυαλά του.
Κι όμως απλώς θα ήθελα να ξέρω τον τρόπο σκέψης του.
Άραγε είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς σε μεγάλη ηλικία ότι πλησιάζει ο θάνατος και είναι όλα ματαιότης;
Και το σπουδαιότερο!! Δεν έχει συγγενείς. Δεν παντρεύτηκε ποτέ από τσιγγουνιά.
Έλεγε ότι δεν ήθελε να μοιραστεί τα υπάρχοντά του με μια "θηλυκιά βδέλλα".
Κάποιες κυρίες εδώ προσπαθούν να τον πλησιάσουν και να τον κοιτάξουν στα γεράματα με αντάλλαγμα και τελικό στόχο την περιουσία του.
Αλλά αυτός δεν.
