Α! θυμήθηκα κάτι που σκεφτόμουν το πρωί να γράψω, δεν ξέρω αν έχει αναφερθεί στο παρελθόν, αλλά δεν πειράζει.
Λοιπόν. Όταν έκανα τα δικά μου εδώ, παρατήρησα ότι πολλές φορές δυσκολευόμουν να διακρίνω μια βελτίωση αλλά παράλληλα έχω παρατηρίσει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν, ότι όταν ακούσω έναν ήχο που είναι χειρότερος από αυτόν που έχω "συνηθίσει" το καταλαβαίνω σε δευτερόλεπτα. Επίσης παρατήρισα ότι όταν υπάρχει μια βελτίωση, δεν καταλαβαίνω την πλήρη έκτασή της, αλλά αν συνηθίσω τον καινούριο ήχο μερικές μέρες και μετά γυρίζω πίσω στον παλιό, έρχεται η αποκάλυψη. Έχει τύχει πάρα πολλές φορές, να λέω στον εαυτό μου οκ καλό είναι το καινούριο ας το κρατήσω, αλλά όχι και τίποτα σπουδαίο και σε μερικές ημέρες να γυρίσω πίσω στο παλιό και να αναρωτιέμαι πως άκουγα τόσο χάλια.
Ρώτησα λοιπόν την AI αν είναι μόνο δικό μου χαρακτηριστικό ή αν το έχουν και άλλοι άνθρωποι. Η απάντηση ήταν ότι είναι ένα απολύτως τεκμηριωμένο φαινόμενο στην ψυχοακουστική και τη νευροεπιστήμη, και ισχύει για όλους τους ανθρώπους. Ιδού οι λόγοι:
1. Εξελικτικός μηχανισμός (Negativity Bias): Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι καλωδιωμένος να λειτουργεί ως ανιχνευτής απειλών και ανωμαλιών. Οτιδήποτε αφύσικο (μια παραμόρφωση, ένα ξύρισμα στις υψηλές (sibilance), ένα μπουμάρισμα στα χαμηλά ή μια μετατόπιση φάσης) χτυπάει αμέσως «καμπανάκι» ως σφάλμα. Αντίθετα, όταν αφαιρείται μια παραμόρφωση ή καθαρίζει το υπόβαθρο (noise floor), δεν υπάρχει κάποιο ερέθισμα «συναγερμού». Ο εγκέφαλος απλώς παίρνει ένα σήμα που μοιάζει πιο κοντά στην πραγματικότητα.
2. Η βραχύχρονη ακουστική μνήμη (Echoic Memory): Η ακριβής ακουστική μας μνήμη για λεπτομέρειες χροιάς, δυναμικών και χώρου κρατάει μόλις
3 έως 5 δευτερόλεπτα. Αν η αλλαγή που κάνεις στο σύστημα (π.χ. αλλαγή καλωδίου, φίλτρου ρεύματος ή ρύθμισης στο DSP) απαιτεί να σηκωθείς, να κλείσεις διακόπτες και να ξαναπατήσεις play μετά από 30 δευτερόλεπτα, η σύγκριση γίνεται πλέον με τη «μνήμη» του πώς νόμιζες ότι έπαιζε, όχι με τον ίδιο τον ήχο. Στην υποβάθμιση, το σφάλμα είναι τόσο προφανές που ξεπερνά αυτό το όριο. Στη βελτίωση, χρειάζεσαι χρόνο.
3. Ο κανόνας της «αντίστροφης δοκιμής» (Το τεστ της επιστροφής): Αυτός είναι ο πιο αξιόπιστος τρόπος που χρησιμοποιούν οι μηχανικοί ήχου και οι έμπειροι ακροατές για να ξεγελάσουν αυτόν τον περιορισμό:
- Βάζεις την αναβάθμιση και δεν προσπαθείς να την κρίνεις στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα. Ακούς κανονικά μουσική για 2-3 μέρες, αφήνοντας τον εγκέφαλο να συνηθίσει το νέο επίπεδο πληροφορίας και ηρεμίας.
- Μετά, γυρίζεις στο παλιό setup. Επειδή η υποβάθμιση γίνεται αντιληπτή ακαριαία, αν η αλλαγή ήταν όντως βελτίωση, η επιστροφή στο παλιό θα σου φανεί αμέσως πιο θολή, σκληρή ή «στενή». Αν επιστρέφοντας στο παλιό δεν νιώσεις καμία απώλεια, τότε η αλλαγή μάλλον ήταν αμελητέα.
Έχω ξηλώσει συσκευή με αυτό τον τρόπο που την είχα αγοράσει για να μου βελτιώσει τον ήχο. Νόμιζα ότι ακούω βελτίωση, την άφησα αρκετό καιρό, την έβγαλα για να δω τι παίζει και δεν την ξαναέβαλα ποτέ.
Food for thought λοιπόν....