Καταρχήν κάθε αντικειμενικό κριτήριο και όχι πραγματικό είναι απόδειξη βαριά νοσούντος συστήματος. Βάσει του συντάγματος ο κάθε Έλληνας πολίτης θα συνεισφέρει με φόρους όσο δύναται και όχι όσο θέλει ο κάθε Υπουργός Οικονομικών. Από την άλλη τα αντικειμενικά κριτήρια αποτέλεσαν προσφιλή τακτική όλων των μέχρι σήμερα υπουργών οικονομικών. Επίσης ένα αντικειμενικό σύστημα τροφοδοτεί τοναθέμιτο ανταγωνισμό στην αγορά γιατί βοηθά τους κλέφτες και εξοντώνει τους τίμιους καταστρέφοντας τον υγιή ανταγωνισμό.
Ο μικρομεσαίος επαγγελματίας, είναι ακριβώς ένα δείγμα της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή ένα μωσαϊκό φουκαριάρηδων του μόχθου, λαμόγιων που απλά άνοιξαν επιχείρηση για να πάρουν μπλοκ, δημόσιοι που κάνουν έναρξη στο όνομα της κόρης, σωστών επαγγελματιών που βιοπορίζονται και κερδίζουν, άσχετων που είδαν φως και μπήκαν, νοικοκυρών που ξύπνησε το επιχειρηματικό δαιμόνιο μέσα τους και αντί να το ξανακοιμήσουν ανοίγουν επιχείρηση, τυχάρπαστοι για να τσεπώσουν τα 12 χιλιάρικα της επιδότησης Ν.Ε., διάφοροι άτυχοι κ.α. Δεν είναι ούτε πλουτοκράτορες ούτε φυσικά και για κλάματα, αν και υπάρχει ένα σημαντικό μερίδιο που λόγω του φαύλου κύκλου των τραπεζών και των δανείων δεν μπορεί ούτε να κλείσει, ούτε να λειτουργήσει σωστά και ανταγωνιστικά, απλά είναι θέμα χρόνου το κλείσιμο και η φυλακή.
Ο επιχειρηματίας-ελεύθερος επαγγελματίας δεν έχει ούτε την πολυτέλεια της απεργίας με ομήρους άλλες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες όπως οι της ΔΕΗ, εκπαιδευτικοί, φορτηγατζήδες, μέσα μαζικής μεταφοράς κ.α. και ούτε μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί ότι ο συνδικαλιστικός φορέας τους μπορεί να συνδιαμορφώσει δλδ να ληφθεί υπόψη η άποψή του στον σχεδιασμό των νομοσχεδίων.
Το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ο ανθρώπινος παράγων και η νοοτροπία του. Και ο δημόσιος υπάλληλος εξίσου φταίει όταν λαδώνεται και ο ιδιώτης εξίσου φταίει όταν λαδώνει και οι υπόλοιποι που όλοι τα ξέρουμε αλλά τίποτα δεν κάνουμε-καταγγέλλουμε. Κανένας δεν είναι λιγότερο ένοχος από τους άλλους στο μέτρο που μας αναλογεί. Δηλαδή ο πατέρας δεν ξέρει ότι σήμερα με ένα μισθό ή άντε δύο δεν φτιάχνεις σπίτι 600.000-800.000€; Ότι με ένα μαγαζί μέτριο (όλα φαίνονται για αυτούς που ξέρουν) δεν μπορεί να συντηρείς porche cayenne; Οι υπόλοιποι δεν ευθυνόμαστε όταν ενώ ξέρουμε τι κάνει τον θεωρούμε μάγκα γιατί πρόκοψε; Δηλαδή το λάδωμα δεν είναι εθνικό μας σπορ;
Τώρα ο Μπέζας τι περίμενε να του δηλώσουν πραγματικά κέρδη και μετά να έρθει και με συνάφειες, κλεισίματα να τους τα ξαναπάρει; Ο επαγγελματίας το έμαθε το παραμύθι από τον Φωτιάδη, έτσι και αλλιώς κάθε 3 χρόνια θα στα παίρνει με το έτσι θέλω (γιατί η δημοκρατία κοστίζει), απλά ο Μπέζας δεν το πήρε χαμπάρι. Το μετρητό κύριοι της συνάφειας 6ετίας (93-98) που πήρε ο Φωτιάδης λείπει από την αγορά και φαίνεται. Όταν τότε για να κλείσει ο μικροεπιχειρηματίας (γιατί αν δεν έκλεινε πήγαινε για τακτικό έλεγχο με ότι και αν σημαίνει αυτό) αναγκάστηκε να πάρει δάνεια καταναλωτικά, στεγαστικά, τοκογλύφους, ότι μπορούσε ο καθένας εκτός από σωστά επαγγελματικά δάνεια τώρα φαίνονται τα αποτελέσματα με τις επιταγές (που ανανεώνονται 2-3 φορές) και τα δάνεια.
Συγχρόνως έχουμε σε εξέλιξη και την αλλαγή της αγοράς με την είσοδο των πολυκαταστημάτων που παίρνουν μεγάλο μερίδιο αγοράς απο τους μικρούς αλλά και αλλάζοντας τους όρους του παιχνιδιού..
Για εξετάστε τα υπερκέρδη των τραπεζών πότε αρχίζουν να υπεραυξάνουν και καθίστε και αναλύστε από ποιους προέρχονται και πόσο συμμετέχει ο καθένας.
Φυσικά ούτε οι επαγγελματίες είναι νερό για λειτουργιές. Υπάρχουν και από αυτούς πολλά λαμόγια και άσχετοι που νομίζουν ότι επειδή έγιναν επιχειρηματίες χωρίς να δουλέψουν και να εδραιωθούν στην αγορά (κοινώς να κάνουν προκοπή), αγοράζουν αυτοκίνητα και εξοχικά και ξαφνικά τους πνίγουν τα χρέη.
Μην παραβλέπουμε την βιομηχανία παραγωγής παραβάσεων που πετά τους επαγγελματίες στα πλοκάμια των αδηφάγων ελεγκτών δλδ τον ΚΒΣ. Ποιος μικρός αντέχει να πάει φορολογικό δικαστήριο; Από την άλλη η ομοσπονδία μας τους πρότεινε πολλές φορές να δώσουν μάχη για την κατάργηση αυτού του κειμένου που είναι τεκμήριο οπισθοδρόμησης και ανοργανωσιάς. Είμαστε η μοναδική χώρα που ο ΚΒΣ της ορίζει τι θα κάνει ο επιχειρηματίας ενώ όλες οι άλλες χώρες ορίζουν τι δεν θα κάνει. Λες και μπορεί ο καρεκλοκένταυρος να προβλέψει τις ανάγκες της αγοράς.
Το περιβόητο Taxis είχε προϋπολογισμό 19 δις δραχμές για να μπούν και τα 18 αντικείμενα του Υ.Ο., αποτέλεσμα το 2002 να έχουν δαπανηθεί 37 δις δρχ και να έχουν ανεβεί μόνο 7 αντικείμενα με αποτέλεσμα να συνεχίζει το ΥΟ να ζεί στο μεσαίωνα και να βγάζει αποφάσεις και νόμους αντικίνητρα για την επιχειρηματικότητα και ευνοείται η συνδιαλλαγή.
Ολα αυτά αφαιρέστε τα απο τα πραγματικά κέρδη των μικρών επαγγελματιών, βγάλτε του και το αφορολόγητο και μετά το εξετάζουμε με κριτική ματιά.
Αυτές είναι οι κύριες διαπιστώσεις μου από την ενεργό επαγγελματική μου ανάμειξη με τις επιχειρήσεις από την μεριά του λογιστή.
