(Ελπίζω να μην "κανιβαλίζω" το θέμα του paN-baL, αν ναι παρακαλώ μεταφέρετε το ποστ μου)
Εν συντομία το ιστορικό:
εδώ και κάτι λιγότερο από ένα χρόνο είμαι (ευτυχής) κάτοχος της μικρής e-pm1, της πρώτης μου "κανονικής" φωτογραφικής μηχανής.
Σε αυτό το διάστημα έχω ρίξει ΤΟΝΟΥΣ διαβάσματος (στο παρόν φόρουμ αλλά και αλλού) και πρακτικής εξάσκησης και γενικά....πάμε καλά!
Προημερών όμως έπεσε στα χέρια μου μία παλιά DSLR (Nikon D40), της έκανα ένα μινι test-drive......και από τότε "τρώγομαι" λίγο με τα ρούχα μου.
Δεν θα αναφερθώ στο θέμα της ευχρηστίας λόγω πολλών πλήκτρων, καλής λαβής κτλ, δεν με "καίει" ιδιαίτερα.
Πάμε στο θέμα της ποιότητας εικόνας που με "καίει".
Χωρίς να θέλω να φανώ υπερβολικός ή ότι θέλω να "παινέσω το σπίτι μου", στα θέματα χρωμάτων-ευκρίνειας-οξύτητας δεν ένιωσα ότι χάνω κάτι σημαντικό με την e-pm1 (άλλωστε η Nikon είναι κ μοντέλο 7ετίας). Όλα ΟΚ ως εδώ.
ΑΛΛΑ οι φωτό της D40 μου φαινόνοτουσαν....πως να το περιγράψω....πιο 3D (συγνώμη για τον αδόκιμο όρο, δεν ξέρω τον κατάλληλο).
Ασχετως δλδ με χρώμα και οξύτητα, οι φωτό της D40 μου έδινα μια αίσθηση πιο live, σαν να "ξεπετάγονται" απ' την οθόνη.
Ίσως και να είναι ιδέα μου, δεν ξέρω, αλλά γι αυτό γράφω εδώ.
Να διευκρινήσω ότι δεν είναι θέμα ρηχού DOF γιατί μερικές τις τράβηξα με μεγάλο f, οπότε και με τον μικρότερο αισθητήρα των m4/3 καλύπτεται η απόσταση άνετα.
Ούτε είχε φορεμένο κάποιον εξωτικό φακό, με τον κιτ τραβούσα.
Οπότε τα ερωτήματα ειναι:
1. ειναι ιδέα μου, ή υπάρχει όντως τέτοιος ποιοτικός παράγοντας στην απεικονιση μιας φωτογραφίας;
2. αν υπάρχει, αυτό το αποτέλεσμα μπορώ να το πάρω με μία mirroless ανώτερης κατηγορίας/νεώτερης γενιάς (το οποίο εύχομαι) ή πρέπει να πάω σε μεγαλύτερο αισθητήρα;
3. Κι αν πρέπει να πάω σε μεγαλύτερο αισθητήρα, η DSLR είναι μονόδρομος ή π.χ. με μία NEX καλύπτομαι (γιατί υπάρχει πάντα ο φόβος την DSLR να την φάει το μαύρο σκοτάδι της ντουλάπας λόγω όγκου/βαρους);
