Σπύρο δεν μπορώ φυσικά να σε αμφισβητήσω και ούτε το θέλω, αλλά μήπως- επαναλαμβάνω μήπως- οι διαφορές στις πιθανότητες μεταξύ των δεκαετιών που ανέφερες οφείλονται εν μέρει και στο ότι τότε κάποιοι έμεναν αδιάγνωστοι? Δεν είναι και γρίπη να πας αμέσως στο γιατρό.
Ούτε θυμάμαι να υπάρχει η σημερινή ευαισθητοποίηση για το θέμα όταν ήμουν νέος (τότε ήταν: το 85-95).
Άσε το ότι το να πας σε ψυχίατρο ήταν το απόλυτο ταμπού, ειδικά σε μικρές κοινωνίες, όπως αυτή που μεγάλωσα (24.000 κάτοικοι).
Το λαμβάνουν αυτό υπόψη οι μελέτες, οι οποίες - διόρθωσέ με αν όχι- είναι στατιστικές?
Μπορεί βέβαια στην "προηγμένη δύση" να μην υπήρχε η διαφορά που περιγράφω στις συγκεκριμένες περιόδους. Από κει δεν προέρχονται οι μελέτες αυτές?
Κωνσταντίνε η ερώτησή σου είναι σωστότατη...
Παράλειψή μου που δεν ανέφερα πώς οι μελέτες ήσαν για το λεκανοπέδιο τής Αττικής ως προς την Ελλάδα ,οπως και τά ποσοστά..
Τα λοιπα τού Π.Ο.Υ.ισχύουν αυτούσια.
Απ´εκεί και πέρα μπορώ να πώ πώς απο τά μέσα τής δεκαετίας τού 80 είχε αρχίσει η μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση τού πληθυσμού και η καλύτερη διάγνωση γιατί έως τότε πολλοί πήγαιναν στον οικογενειακό τους γιατρό (τον Παθολόγο τους δηλαδή)ο οποίος άν ήταν ευαισθητοποιημένος το αντιμετώπιζε όπως μπορούσε.
Αυτα για την Αθήνα γιατί γιά την Επαρχία ίσχυε ακόμα αυτό που λές.
Απο τις αρχές τού 90 και μετά, ειδικά στό Λεκανοπέδιο η ευαισθητοποίηση ειναι κατά πολύ μεγαλύτερη..
Οπότε ακόμα και άν δεχτώ τήν βελτίωση τής διάγνωσης και πάλι η διαφορά τών δυό δεκαετιών είναι πολύ μεγάλη ,που δεν δικαιολογείται μόνον απο τήν μή -διάγνωση..
Η αισθηση και η γνώμη που εχει η ψυχιατρική κοινότητα είναι πώς το ανθρώπινο ´μοντέλο´υπολείπεται τού ´σύγχρονου τρόπου ζωής´με αποτέλεσμα άνθρωποι πού σέ άλλες συνθήκες δέν θα εμφάνιζαν μιά τέτοια διαταραχή ,τώρα την εμφανίζουν..
Σκέψου ακόμα και το πιό απλό:Kαι οι δυό μας ανήκουμε σε μια γενιά που θυμάται τούς γονείς της να γυρίζουν σπίτι το μεσημέρι για να φάνε ολοι μαζί και να ρίξουν και έναν υπνάκο,ανεξαρτήτως άν ήσαν του δημοσίου η ελεύθεροι επαγγελματίες.
