Στο πρώτο συμφωνώ εν μέρει -αναλόγως την ερμηνεία- στο δεύτερο διαφωνώ.
Ως προς το πρώτο, δεν θεωρώ κάθε παρέμβαση καταστροφή. Καταστροφή θεωρώ πρώτα από όλα τη μόλυνση -εν στενή εννοία, δηλαδή την εκπομπή ρύπων- και ασφαλώς την αποξήλωση δασών ή την δημιουργία σοβαρών κινδύνων για απειλούμενα είδη.
Και το περιβάλλον και ως εκ τούτου η ζωή μας, μοιραία πρέπει να αλλάξουν, δυστυχώς δεν γίνεται να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Η μηδενική παρέμβαση είναι αδύνατη, όμως εάν αποδεχθούμε κατ' αρχήν την παρέμβαση, μπορεί ο αντίκτυπός της να ελαχιστοποιηθεί. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι πρέπει να εκτίθεται ολόκληρος ο πληθυσμός μίας μεγάλης περιοχής γύρω από την Πτολεμαΐδα σε καρκινογόνους ρύπους, για να μην αλλοιωθεί οπτικώς ένα ξερονήσι έστω με κάποια ιστορία (για τη Μακρόνησο μιλώ όχι για τη Δήλο) ή για να μην χαλάσει η θέα του ηλιοβασιλέματος.
Από τη στιγμή που δεν κάνουμε υποχωρήσεις στις ανάγκες μας για ηλεκτρική ενέργεια και όλοι θέλουμε τον κλιματισμό μας το καλοκαιράκι για να μην βγάζουμε την μπέμπελη, πρέπει να δεχθούμε και κάποιες υποχωρήσεις. Και φυσικά να υπάρχουν αντισταθμιστικά οφέλη για τους περισσότερο πληττόμενους.
