Είναι γνωστό το πρόβλημα στα φανάρια με τους κάθε λογής επιτήδειους και φουκαράδες που προσπαθούν να βγάλουν τον επιούσιο σπάζοντάς σου τα νεύρα. Μερικοί επιμένουν να σου καθαρίσουν τα τζάμια, ακόμα κι αν είναι μερικές φορές καθαρά και δεν καταλαβαίνουν τίποτα από την προσπάθειά σου να τους εξηγήσεις ότι δεν επιθυμείς τις υπηρεσίες τους. Άλλοι πάλι προσπαθούν να σου πουλήσουν τα πιο απίθανα πράγματα, ενώ οι πιο αξιοθρήνητοι είναι οι ανάπηροι που επιδεικνύουν σαν εμπόρευμα την πάθησή τους για να σε συγκινήσουν. Έχω φθάσει στο σημείο να σχεδιάζω την διαδρομή μου όχι από τον κοντινότερο ή γρηγορότερο δρόμο, αλλά από εκεί που θα συναντήσω τα λιγότερα μπλόκα φαναριών.
Και κάποτε φθάνουμε στο σπίτι μας για να ηρεμίσουμε.
Αμ δε!
Ξεκινάει η τηλεφωνική παρενόχληση από τράπεζες για κάρτες και δάνεια, και συνεχίζουμε με εταιρίες παροχής τηλεπικοινωνιακών προϊόντων. Η κοπέλα κατά κανόνα, ξεκινάει με το κλισέ... «Επειδή είστε πολύ καλός μας πελάτης.. κλπ.»
Δεν υπολογίζουν το ωράριο, την ώρα φαγητού, την μεσημεριανή ανάπαυση.
Επειδή ξέρω ότι όλες αυτές οι κοπέλες είναι θύματα του συστήματος που τις υποχρεώνει νε αποδείξουν την ικανότητά τους, που θα είναι αντίστοιχη με τον αριθμό των ανθρώπων που πείσανε, τις λυπάμαι και προσπαθώ να τις αποφύγω ευγενικά. Αυτό όμως έχει σαν αποτέλεσμα να παίρνουν θάρρος και να πηγαίνει το στόμα τους ροδάνι.
Με έχουν πετύχει στις πιο ακατάλληλες στιγμές. Η χειρότερη όμως όλων ήταν όταν μια φορά ανεβασμένος σε μια σκάλα προσπαθούσα να τακτοποιήσω ένα πολύφωτο. Μου φέρνει η γυναίκα μου το τηλέφωνο νομίζοντας ότι ήταν κάτι επείγων. Και να σου λοιπόν εγώ στον αέρα, με το ένα χέρι να κρατώ το πολύφωτο και με το άλλο το ακουστικό προσπαθώντας να εξηγήσω στην κοπέλα ότι δεν χρειάζομαι άλλη κάρτα!
Φανάρια και τηλέφωνα λοιπόν.
Έλεος!!! Ήμαρτον!!!
Και κάποτε φθάνουμε στο σπίτι μας για να ηρεμίσουμε.
Αμ δε!
Ξεκινάει η τηλεφωνική παρενόχληση από τράπεζες για κάρτες και δάνεια, και συνεχίζουμε με εταιρίες παροχής τηλεπικοινωνιακών προϊόντων. Η κοπέλα κατά κανόνα, ξεκινάει με το κλισέ... «Επειδή είστε πολύ καλός μας πελάτης.. κλπ.»
Δεν υπολογίζουν το ωράριο, την ώρα φαγητού, την μεσημεριανή ανάπαυση.
Επειδή ξέρω ότι όλες αυτές οι κοπέλες είναι θύματα του συστήματος που τις υποχρεώνει νε αποδείξουν την ικανότητά τους, που θα είναι αντίστοιχη με τον αριθμό των ανθρώπων που πείσανε, τις λυπάμαι και προσπαθώ να τις αποφύγω ευγενικά. Αυτό όμως έχει σαν αποτέλεσμα να παίρνουν θάρρος και να πηγαίνει το στόμα τους ροδάνι.
Με έχουν πετύχει στις πιο ακατάλληλες στιγμές. Η χειρότερη όμως όλων ήταν όταν μια φορά ανεβασμένος σε μια σκάλα προσπαθούσα να τακτοποιήσω ένα πολύφωτο. Μου φέρνει η γυναίκα μου το τηλέφωνο νομίζοντας ότι ήταν κάτι επείγων. Και να σου λοιπόν εγώ στον αέρα, με το ένα χέρι να κρατώ το πολύφωτο και με το άλλο το ακουστικό προσπαθώντας να εξηγήσω στην κοπέλα ότι δεν χρειάζομαι άλλη κάρτα!
Φανάρια και τηλέφωνα λοιπόν.
Έλεος!!! Ήμαρτον!!!
