Πριν λίγο καιρό, πρόσφατα, ένα βράδυ που είμασταν μαζεμένοι οι βλαμμένοι εδώ σε μένα, ακούσαμε φωνές και οχλαγωγία από τον δρόμο.
Όταν ακούς πολλά άτομα να φωνάζουν, ο ήχος είναι κάπως. Σε τρομάζει.
Λες "τι γίνεται";
Βγήκαμε όλοι οι βλαμμένοι έξω και είδαμε καμιά 100 άτομα όλα κι όλα, κρατώντας σημαίες ελληνικές, να φωνάζουν συνθήματα.
Συνοδεύονταν από αστυνομικούς πεζούς και μοτοσυκλετιστές και ένα περιπολικό.
Το ίδιο ακριβώς έγινε και πριν λίγη ώρα.
Πάλι ακριβώς το ίδιο σκηνικό. Το ίδιο δρομολόγιο, τα ίδια συνθήματα, η ίδια συνοδεία.
Σαν κάτι να άρχισε να κινείται στην κοινωνία μας.
Αυτά δεν γίνονταν ποτέ. Κάτι άρχισε να ξυπνάει. Ίσως ο κόμπος έφτασε στο χτένι.
Α! Τα συνθήματα ήταν:
"Έξω οι ξένοι απ´την Ελλάδα"
"Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες"
"Δουλειά - δουλειά στον Έλληνα εργάτη"
Και κάποια άλλα που δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Κάτι γίνεται.
Όταν ακούς πολλά άτομα να φωνάζουν, ο ήχος είναι κάπως. Σε τρομάζει.
Λες "τι γίνεται";
Βγήκαμε όλοι οι βλαμμένοι έξω και είδαμε καμιά 100 άτομα όλα κι όλα, κρατώντας σημαίες ελληνικές, να φωνάζουν συνθήματα.
Συνοδεύονταν από αστυνομικούς πεζούς και μοτοσυκλετιστές και ένα περιπολικό.
Το ίδιο ακριβώς έγινε και πριν λίγη ώρα.
Πάλι ακριβώς το ίδιο σκηνικό. Το ίδιο δρομολόγιο, τα ίδια συνθήματα, η ίδια συνοδεία.
Σαν κάτι να άρχισε να κινείται στην κοινωνία μας.
Αυτά δεν γίνονταν ποτέ. Κάτι άρχισε να ξυπνάει. Ίσως ο κόμπος έφτασε στο χτένι.
Α! Τα συνθήματα ήταν:
"Έξω οι ξένοι απ´την Ελλάδα"
"Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες"
"Δουλειά - δουλειά στον Έλληνα εργάτη"
Και κάποια άλλα που δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Κάτι γίνεται.