Το 1987 η Βασίλισσα της Soul Aretha Franklin, γίνεται η πρώτη γυναίκα που εισήχθη στο Rock And Roll Hall Of Fame. Και τούτο, διότι είχε κάνει φύλλο και φτερό κάθε είδος της σύγχρονης μουσικής, όπως τα Gospel, τα Blues, την Rock, την Soul, το Funk, το R&B, την Jazz, την Disco, ακόμα και την κλασσική.
Αυτή η Ιέρεια που μας χάρισε τόσες ανεπανάληπτες στιγμές, με τους δίσκους που ακούγαμε και ξανακούγαμε (διότι δεν είχαμε την τύχη να την απολαύσουμε δια ζώσης), γεννήθηκε στο Memphis το 1942 με ένα θεϊκό χάρισμα. Να δώσει στον κόσμο χαρά και ευδαιμονία, παρότι η ίδια βασανίστηκε από τις συνθήκες της καθημερινής ζωής της. Οι γονείς της χώρισαν, όταν ήταν 6 ετών και η μητέρα της πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα. Ζώντας με τον Βαπτιστή Ιερέα πατέρα της, εντάχθηκε στην χορωδία της εκκλησίας και αμέσως ξεχώρισε ως παιδί θαύμα. Στα 14 της (1956), ηχογραφεί το πρώτο της άλμπουμ (Songs Of Faith) και ηλεκτρίζει τους μαύρους Προτεστάντες σε όλη την χώρα.
Στην ηλικία των 18 ετών, με την ευλογία του πατέρα της, η Franklin άλλαξε μουσική κατεύθυνση, από ιερή, σε κοσμική. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου ο διευθυντής της Columbia Records, John Hammond, ο οποίος είχε υπογράψει συμβόλαια με τους Count Basie και Billy Holiday, κανόνισε το συμβόλαιό της και επέβλεψε τις ηχογραφήσεις, αναδεικνύοντάς την σε μια Blues-Jazz καλλιτέχνιδα. Από εκείνη την πρώτη ηχογράφηση, το «Today I Sing the Blues» (1960) παραμένει κλασικό. Αλλά καθώς οι φίλοι της από το Detroit, στην δισκογραφική εταιρεία Motown απολάμβαναν την μία επιτυχία μετά την άλλη, η Aretha δυσκολεύτηκε να κάνει μια καθολική επιτυχία. Η Columbia την έβαλε σε μια ποικιλία παραγωγών που την προωθούσαν τόσο σε ενήλικες «If Ever You Should Leave Me» 1963, όσο και σε εφήβους «Soulville» 1964. Χωρίς να στοχεύει σε κάποιο συγκεκριμένο είδος, τραγούδησε τα πάντα, από μπαλάντες του Broadway μέχρι νεανική R&B.
Οι κριτικοί αναγνώρισαν το ταλέντο της Franklin, αλλά το κοινό παρέμεινε χλιαρό μέχρι το 1966, όταν μεταπήδησε στην Atlantic Records με τις πατρικές ευλογίες, όπου ο παραγωγός Jerry Wexler της επέτρεψε να σμιλεύσει τη δική της μουσική ταυτότητα, με εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Το πρώτο άλμπουμ στην Atlantic το 1967 «I Never Loved a Man (the Way I Love You)» πούλησε 1 εκατομμύριο αντίτυπα (και πλείστα μέχρι σήμερα). Εδώ διασκευάζει Otis Redding, Sam Cook καί άλλους, προσεγγίζοντας το ύφος του μεγάλου Ray Charles στην ανάμιξη των Gospel με το Rhythm & Blues και κερδίζει τα δύο πρώτα της βραβεία Grammy.
Ασταμάτητη πλέον, το 1968 ηχογραφεί δύο ακόμα φανταστικά άλμπουμ, τα: «Lady Soul» και «Aretha Now». Μέσα τους βρίσκουμε θησαυρούς, όπως τα «Chain Of Fools», «Groovin», «Since You've Been Gone», «Think», «Night Time Is The Right Time» και καλά που δεν γίναμε αλκοολικοί..! Είναι πλέον η Lady Soul!
Το ευλογημένο 1969 ή 69 για τους πονηρούληδες, βουτάει σε γεμάτη πισίνα και βγαίνει στεγνή! Τραγουδάει τα Blues με 25μελή Jazz ορχήστρα και σπάει τα καρύδια της χαπακωμένης μαύρης μαγκιάς με το εκπληκτικό «Soul '69» (προσωπικό μου λατρεμένο).
Η μπάντα που την συνοδεύει...
ARETHA FRANKLIN : vocals, piano
DAVID "Fathead" NEWMAN : saxes, flute
KING KURTIS : tenor sax a4
ERNIE ROYAL : trumpet
SNOOKIE YOUNG : trumpet
BERNIE GLOW : trumpet
JOE NEWMAN : trumpet
RICHARD WILLIAMS : trumpet
JIMMY CLEVELAND : trombone
BENNY POWELL : trombone
URBIE GREENE : trombone
THOMAS MICHELL : trombone
GEORGE DORSEY : alto sax
FRANK WESS : alto sax
SELDON POWELL : tenor sax
PEPPER ADAMS : baritone sax
LOUIS GOLCDECHA : percussion
MANUEL GONZALES : percussion
JACK JENNINGS : vibraphone
BRUNO CARR : drums
TOMMY COGBILL : bass
JERRY JEMMOT : bass
JIMMY JOHNSON : guitar
JUNIOR MANCE : piano
WYLINE IVY : background vocals
EVELYN GREENE : background vocals
Το 1970 κυκλοφορεί το «Spirit In The Dark», όπου όπως αναφέρει και ο τίτλος, ήταν ένα πραγματικά σκοτεινό άλμπουμ, που όμως περιείχε την καλύτερη εκτέλεση του «The Thrill Is Gone» πού ακούστηκε ποτέ, με την ίδια στο πιάνο.
Στο «Young, Gifted & Black» του 1972, η Aretha επανέρχεται στο ύφος που την καθιέρωσε, με μερικές καλές soul διασκευές και με το φοβερό και τρομερό funk, «Rock Steady» το οποίο ήταν δική της σύνθεση.
Και ενώ το 1975 είναι η εποχή των ανακατατάξεων και των αναθεωρήσεων στις μουσικές προτιμήσεις του κοινού παγκοσμίως, η A. Franklin έρχεται να δώσει απαντήσεις, στο τί είναι πραγματικά η μαύρη μουσική, με το «Aretha - You». Μας δηλώνει εδώ καθαρά: FUNK YOU και σηκωθείτε να χορέψετε!
Για την αποφώνηση, θα αναφέρω την συνεύρεση με τον Luciano Pavarotti, όπου τραγούδησε την άρια «Nessun Dorma» στις απονομές των βραβείων Grammy του 1998.
Η Βασίλισσα πέθανε το 2018, φορτωμένη με βραβεία και τιμές απαράμιλλες. Ζωή σε μας!
Αυτή η Ιέρεια που μας χάρισε τόσες ανεπανάληπτες στιγμές, με τους δίσκους που ακούγαμε και ξανακούγαμε (διότι δεν είχαμε την τύχη να την απολαύσουμε δια ζώσης), γεννήθηκε στο Memphis το 1942 με ένα θεϊκό χάρισμα. Να δώσει στον κόσμο χαρά και ευδαιμονία, παρότι η ίδια βασανίστηκε από τις συνθήκες της καθημερινής ζωής της. Οι γονείς της χώρισαν, όταν ήταν 6 ετών και η μητέρα της πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα. Ζώντας με τον Βαπτιστή Ιερέα πατέρα της, εντάχθηκε στην χορωδία της εκκλησίας και αμέσως ξεχώρισε ως παιδί θαύμα. Στα 14 της (1956), ηχογραφεί το πρώτο της άλμπουμ (Songs Of Faith) και ηλεκτρίζει τους μαύρους Προτεστάντες σε όλη την χώρα.
Στην ηλικία των 18 ετών, με την ευλογία του πατέρα της, η Franklin άλλαξε μουσική κατεύθυνση, από ιερή, σε κοσμική. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου ο διευθυντής της Columbia Records, John Hammond, ο οποίος είχε υπογράψει συμβόλαια με τους Count Basie και Billy Holiday, κανόνισε το συμβόλαιό της και επέβλεψε τις ηχογραφήσεις, αναδεικνύοντάς την σε μια Blues-Jazz καλλιτέχνιδα. Από εκείνη την πρώτη ηχογράφηση, το «Today I Sing the Blues» (1960) παραμένει κλασικό. Αλλά καθώς οι φίλοι της από το Detroit, στην δισκογραφική εταιρεία Motown απολάμβαναν την μία επιτυχία μετά την άλλη, η Aretha δυσκολεύτηκε να κάνει μια καθολική επιτυχία. Η Columbia την έβαλε σε μια ποικιλία παραγωγών που την προωθούσαν τόσο σε ενήλικες «If Ever You Should Leave Me» 1963, όσο και σε εφήβους «Soulville» 1964. Χωρίς να στοχεύει σε κάποιο συγκεκριμένο είδος, τραγούδησε τα πάντα, από μπαλάντες του Broadway μέχρι νεανική R&B.
Οι κριτικοί αναγνώρισαν το ταλέντο της Franklin, αλλά το κοινό παρέμεινε χλιαρό μέχρι το 1966, όταν μεταπήδησε στην Atlantic Records με τις πατρικές ευλογίες, όπου ο παραγωγός Jerry Wexler της επέτρεψε να σμιλεύσει τη δική της μουσική ταυτότητα, με εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Το πρώτο άλμπουμ στην Atlantic το 1967 «I Never Loved a Man (the Way I Love You)» πούλησε 1 εκατομμύριο αντίτυπα (και πλείστα μέχρι σήμερα). Εδώ διασκευάζει Otis Redding, Sam Cook καί άλλους, προσεγγίζοντας το ύφος του μεγάλου Ray Charles στην ανάμιξη των Gospel με το Rhythm & Blues και κερδίζει τα δύο πρώτα της βραβεία Grammy.
Ασταμάτητη πλέον, το 1968 ηχογραφεί δύο ακόμα φανταστικά άλμπουμ, τα: «Lady Soul» και «Aretha Now». Μέσα τους βρίσκουμε θησαυρούς, όπως τα «Chain Of Fools», «Groovin», «Since You've Been Gone», «Think», «Night Time Is The Right Time» και καλά που δεν γίναμε αλκοολικοί..! Είναι πλέον η Lady Soul!
Το ευλογημένο 1969 ή 69 για τους πονηρούληδες, βουτάει σε γεμάτη πισίνα και βγαίνει στεγνή! Τραγουδάει τα Blues με 25μελή Jazz ορχήστρα και σπάει τα καρύδια της χαπακωμένης μαύρης μαγκιάς με το εκπληκτικό «Soul '69» (προσωπικό μου λατρεμένο).
Η μπάντα που την συνοδεύει...
ARETHA FRANKLIN : vocals, piano
DAVID "Fathead" NEWMAN : saxes, flute
KING KURTIS : tenor sax a4
ERNIE ROYAL : trumpet
SNOOKIE YOUNG : trumpet
BERNIE GLOW : trumpet
JOE NEWMAN : trumpet
RICHARD WILLIAMS : trumpet
JIMMY CLEVELAND : trombone
BENNY POWELL : trombone
URBIE GREENE : trombone
THOMAS MICHELL : trombone
GEORGE DORSEY : alto sax
FRANK WESS : alto sax
SELDON POWELL : tenor sax
PEPPER ADAMS : baritone sax
LOUIS GOLCDECHA : percussion
MANUEL GONZALES : percussion
JACK JENNINGS : vibraphone
BRUNO CARR : drums
TOMMY COGBILL : bass
JERRY JEMMOT : bass
JIMMY JOHNSON : guitar
JUNIOR MANCE : piano
WYLINE IVY : background vocals
EVELYN GREENE : background vocals
Το 1970 κυκλοφορεί το «Spirit In The Dark», όπου όπως αναφέρει και ο τίτλος, ήταν ένα πραγματικά σκοτεινό άλμπουμ, που όμως περιείχε την καλύτερη εκτέλεση του «The Thrill Is Gone» πού ακούστηκε ποτέ, με την ίδια στο πιάνο.
Στο «Young, Gifted & Black» του 1972, η Aretha επανέρχεται στο ύφος που την καθιέρωσε, με μερικές καλές soul διασκευές και με το φοβερό και τρομερό funk, «Rock Steady» το οποίο ήταν δική της σύνθεση.
Και ενώ το 1975 είναι η εποχή των ανακατατάξεων και των αναθεωρήσεων στις μουσικές προτιμήσεις του κοινού παγκοσμίως, η A. Franklin έρχεται να δώσει απαντήσεις, στο τί είναι πραγματικά η μαύρη μουσική, με το «Aretha - You». Μας δηλώνει εδώ καθαρά: FUNK YOU και σηκωθείτε να χορέψετε!
Για την αποφώνηση, θα αναφέρω την συνεύρεση με τον Luciano Pavarotti, όπου τραγούδησε την άρια «Nessun Dorma» στις απονομές των βραβείων Grammy του 1998.
Η Βασίλισσα πέθανε το 2018, φορτωμένη με βραβεία και τιμές απαράμιλλες. Ζωή σε μας!
Last edited: