Καλά όλοι βλέπουμε και κρίνουμε τους τηλεαστέρες. Τί γίνεται παρακάτω;
"Μισθολόγιο; Πάς καλά;"
ε μια χώρα με τόοοοσες εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα, τόοοοσα κανάλια, κλαδικά, παρακλαδικά έντυπα, τζάτζαλα, μάτζαλα θα περίμενε κανείς να μην υπάρχει ούτε μισός άνεργος δημοσιογράφος.
(Χα!)
Με τόσα γκλαμουράτα αφεντικά, με σέξι γκόμενες και κλάσι συζύγους, που όμως ξεκίνησαν από τα χαμηλά και ποτέ δεν ξεχνούν ότι είναι σαν κι εσένα (εμένα λέει
, θα περίμενε κανείς ότι το πιο λογικό στη διαδικασία πρόσληψης είναι να συζητηθεί το:
- οικονομικό (ύψος, τρόπος, συχνότητα)
- το ασφαλιστικό (που)
Για τον όγκο της δουλειάς δεν βγάζω κιχ γιατί ακόμη κι εγώ, ξέρω που σταματάει η πλάκα.
(Χαχα!)
Πλέον, όποιος είναι (πολύ, πάρα πολύ) τυχερός (στις μέρες μας) και καταφέρει να βρεθεί σε ραντεβού για… ίντερβιου, το παρασύνθημα της πρόσληψης το γνωρίζει.
«Ξεκίνα εσύ και τα βρίσκουμε στην πορεία!».
Όσο πιο μεγάλο το μαγαζί και πιο μη βυσματούχος εσύ, τόσο πιο μεγάλη η…πορεία.
Για την ακρίβεια, όταν σου λένε πορεία να σκέφτεσαι κάτι σαν το πράσινο μίλι. Τόσο χωρίζει την καρέκλα σου από το λογιστήριο.
Για μισθολόγιο φυσικά ούτε λόγος. Αν πάλι έχεις άντερα και ρωτήσεις, να περιμένεις την ιερή αγανάκτηση του αφεντικού, προϊσταμένου του τμήματος, τσιρακίου του προïσταμένου, συνοδευόμενη από ατάκα τύπου «πας καλά; με τέτοια κρίση;».
Στο μεταξύ, αν με το καλό προσληφθείς, ακόμη και για να φτιάχνεις καφέ, θα σου πάρει λίγο χρόνο να προσαρμοστείς, στο νέο σου εργασιακό περιβάλλον.
Πολλοί θα έχουν απόκοσμο ύφος, ίσως και να σε κοιτούν περίεργα.
Δεν είναι ότι το ‛ριξαν στην ντρόγκα, δεν είναι απλώς ότι μεγάλωσαν στο Παρίσι, τσου!
Είναι που ήσουν πολύ καιρό άνεργος, μάνα μου…
δείτε μερικά
http://www.mediablog.gr/archives/6948
http://www.mediablog.gr/archives/6798
http://www.mediablog.gr/archives/5713
"Μισθολόγιο; Πάς καλά;"
ε μια χώρα με τόοοοσες εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα, τόοοοσα κανάλια, κλαδικά, παρακλαδικά έντυπα, τζάτζαλα, μάτζαλα θα περίμενε κανείς να μην υπάρχει ούτε μισός άνεργος δημοσιογράφος.
(Χα!)
Με τόσα γκλαμουράτα αφεντικά, με σέξι γκόμενες και κλάσι συζύγους, που όμως ξεκίνησαν από τα χαμηλά και ποτέ δεν ξεχνούν ότι είναι σαν κι εσένα (εμένα λέει
, θα περίμενε κανείς ότι το πιο λογικό στη διαδικασία πρόσληψης είναι να συζητηθεί το:- οικονομικό (ύψος, τρόπος, συχνότητα)
- το ασφαλιστικό (που)
Για τον όγκο της δουλειάς δεν βγάζω κιχ γιατί ακόμη κι εγώ, ξέρω που σταματάει η πλάκα.
(Χαχα!)
Πλέον, όποιος είναι (πολύ, πάρα πολύ) τυχερός (στις μέρες μας) και καταφέρει να βρεθεί σε ραντεβού για… ίντερβιου, το παρασύνθημα της πρόσληψης το γνωρίζει.
«Ξεκίνα εσύ και τα βρίσκουμε στην πορεία!».
Όσο πιο μεγάλο το μαγαζί και πιο μη βυσματούχος εσύ, τόσο πιο μεγάλη η…πορεία.
Για την ακρίβεια, όταν σου λένε πορεία να σκέφτεσαι κάτι σαν το πράσινο μίλι. Τόσο χωρίζει την καρέκλα σου από το λογιστήριο.
Για μισθολόγιο φυσικά ούτε λόγος. Αν πάλι έχεις άντερα και ρωτήσεις, να περιμένεις την ιερή αγανάκτηση του αφεντικού, προϊσταμένου του τμήματος, τσιρακίου του προïσταμένου, συνοδευόμενη από ατάκα τύπου «πας καλά; με τέτοια κρίση;».
Στο μεταξύ, αν με το καλό προσληφθείς, ακόμη και για να φτιάχνεις καφέ, θα σου πάρει λίγο χρόνο να προσαρμοστείς, στο νέο σου εργασιακό περιβάλλον.
Πολλοί θα έχουν απόκοσμο ύφος, ίσως και να σε κοιτούν περίεργα.
Δεν είναι ότι το ‛ριξαν στην ντρόγκα, δεν είναι απλώς ότι μεγάλωσαν στο Παρίσι, τσου!
Είναι που ήσουν πολύ καιρό άνεργος, μάνα μου…
δείτε μερικά
http://www.mediablog.gr/archives/6948
http://www.mediablog.gr/archives/6798
http://www.mediablog.gr/archives/5713