Εγώ θα εκφράσω την άποψη που έχω αποκρυσταλώσει πλέον μέσα μου.
1. Δεν υφίστανται κατηγορίες hi-end, ultra high-end και ένα σωρό τέτοια παραφερνάλια του μαρκετινγκ. Ούτε καλά-καλά και η hi-fi δεν έχει νόημα αφού σήμερα πλέον και τα φορητά είναι υψηλής πιστότητας. Απλά χρειάζεται σαν όρος για να προσδιορίζει το αντικείμενο του hobby.
2. H κατηγοριοποίηση υφίσταται απο τη μεριά του χομπίστα με ποιά ιδιότητα το προσεγγίζει. Δηλαδή υπάρχει ο κατεξοχήν τεχνοκράτης (που δεν αποκλείεται να είναι και μουσικόφιλος), που προσεγγίζει το χόμπυ απο την επιστημονική πλευρά, μετρήσεις κλπ που ότι δεν στηρίζεται σε νούμερα της ηλεκτρονικής, της στατιστικής και θεωρίες της ψυχοακουστικής επιστήμης απλά δεν υφίσταται.
Η άλλη κατηγορία είναι του μουσικόφιλου που προσεγγίζει το χόμπυ απο την πλευρά της τέρψης (διότι η μουσική είναι τέχνη) και κατά κανόνα δεν έχει χαμπάρι απο ηλεκτρονικά και ψυχοακουστική. Και φυσικά ενδιάμεσες κατηγορίες που προσεγγίζουν σε διαφορετικό βαθμό προς την μία ή την άλλη πλευρά.
Δεν θα υπήρχε καν θέμα συζήτησης ή το χόμπυ δεν είχε αυτές τις συγκρούσεις, αν δεν υπήρχαν οι ημιμαθείς, οι πωλητές, οι <ειδικοί> δημοσιογράφοι και τα τμήματα μαρκετινγκ των μικρών εταιριών.
Και εν τέλει το χομπυ θα ήταν εντελώς διαφορετικό αν ήταν ορθολογικά τιμολογημένο και δεν αποτελούσε σε μια σημαντική μερίδα ανθρώπων μέσο επίδειξης και κοινωνικής καταξίωσης.
Οντως εγκαταλειπεται σιγα σιγα η χρηση αφρωδων αναρτησεων αν και υπαρχουν ακομα εταιριες που τα χρησημοποιουν....
