"Αν δεν ήταν ποτέ νέο και ποτέ δεν παλιώνει, τότε είναι φολκ."
Μετά την από καιρού παρακολούθηση της προβολής στο κινηματογράφο, νοίκιασα το dvd και είδα το
Inside Llewyn Davis. Εκείνο που με εντυπωσίασε για άλλη μια φορά, πέρα από την αναπαράσταση της μουσικής σκηνής του Γκρίνουιτς Βίλατζ των '60ς, ήταν η απέριττη και ρεαλιστική σκηνοθετική ματιά των Κοέν με ελάχιστα στοιχεία δραματοποίησης και "θεατρικών" υπερβολών. Αυτό βέβαια για τους μη μυημένους μπορεί να συμβάλλει σε "χαλαρή" παρακολούθηση με κίνδυνο την απόσπαση της προσοχή τους. Εγώ πάντως υποκλίνομαι στα αδέλφια για την προσέγγισή τους, η οποία σαφώς ακολούθησε το "δύσκολο" δρόμο και όχι την χρηματοφόρα πεπατημένη.
Και για ολοκλήρωση της υπαγωγής στο κλίμα, συνέχισα με ακρόαση, της συλλογής του 1989 της Fantasy,
Inside Dave Van Ronk. Ουσιαστικά περιλαμβάνει δύο από τα καλύτερα άλμπουμ του καλλιτέχνη, αλλά και της σκηνής, το "
Folksinger" του 1963 και το "
Inside" του 1964, τα οποία όμως ηχογραφήθηκαν και τα δύο τον Απρίλιο του 1962. Αγνή, εμπνευσμένη φολκ με αιχμηρούς και πολλάκις πεσιμιστικούς στίχους, για μοναχικούς, εθισμένους, αποκαρδιωμένους και μελαγχολικούς, που δείχνουν ότι στη Αμερική υπήρχαν (και υπάρχουν) οι διαφορετικές φωνές που αμφισβητούσαν το "όνειρο" και την επίπλαστη ευδαιμονία.
-
Dave Van Ronk · Hang Me, Oh Hang Me -
