Εγώ παιδική ασθένεια πέρασα ο ίδιος ,όταν μέσα σε μία μέρα έπεσα στα βαθιά.
Μπορεί να ήξερα να πειράζω συχνότητες σε μείκτες από το '87 λόγω ραδιοφώνου αλλά πολύ αργότερα ασχολήθηκα με σάλια , σφραγίσματα, ανάσες , που είναι το πιάνο της Πασπαλά οεο, τον καημένο τον Μασακέλα και την ξενέρωτη την Κραλ.
Όταν μετά από 15 χρόνια άκουσα ότι οι αγαπημένοι μου Breathless είχαν ψευδό τραγουδιστή τρελλάθηκα. Εγώ νόμιζα ότι το αδιευκρίνιστο χσιχ αντί για σι ήταν του βινυλίου.
Έτσι για ένα εξάμηνο δεν άκουγα μουσική. Μόνο κομμάτια της. Ήμουν δυστυχισμένος.
Το ξεπέρασα με ψυχανάλυση, Kyuss, τεκίλες ,συνήθεια και παιδικές ασπιρίνες.
Η ουσία Κύριοι είναι η μουσική στην ολότητα της. Γι αυτό και μου αρέσουν πιο μουσικά μηχανάκια, ακόμη και παλιότερα, δεν μου αρέσουν τα βουρτσισμένα αλουμίνια,κάτι χύτρες ταχύτητας, μου αρέσει το ξύλο (όχι να τρώω-όχι ακόμη ποιος ξέρει αργότερα), δεν μου αρέσει το πλέξιγκλας , to τσίκι-τσίκι, οι υπεραναλύσεις κ.τ.λ.
Αφού ξεπέρασα την αρρώστια στο σπίτι, είμαι ευτυχής με τα μηχανάκια μου.
Εξάλλου όταν ήμουν έτοιμος να κατρακυλήσω, πήγαινα στον Πύργα μία φορά την εβδομάδα και όλο και κάτι καινούργιο θα άκουγα.
Ο Γιώργος έχει δοκιμάσει ότι κινείται στην Εληνική αγορά.
Με έχει σώσει πολλές φορές.