O δισκος φωναζει Hayes απο την κορφη ως τα νυχια,χωρις βεβαια να σημαινει τιποτα κακο.
Ασε που παντα ειχα την εντυπωση οτι ο "παντρεμενος κακος συζυγος" ηταν ο Isaac....
Η σόουλ του Νότου, των στούντιο FAME
- Thread starter grio
- Start date
O δισκος φωναζει Hayes απο την κορφη ως τα νυχια,χωρις βεβαια να σημαινει τιποτα κακο.
Ασε που παντα ειχα την εντυπωση οτι ο "παντρεμενος κακος συζυγος" ηταν ο Isaac....
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΙΡΑΧΤΑΡΗΣ
Supreme Member
- 14 December 2006
- 4,265
Μια ιστορία του Νότου...
...Ήταν Νοέμβριος του 1968, όταν ο Wilson Pickett –ήδη ένα "αστέρι"– εμφανίστηκε στα στούντιο Fame του Rick Hall, στα Muscle Shoals της Αλαμπάμα, θέλοντας να ηχογραφήσει, αλλά χωρίς υλικό ή ιδέες. Ο Duane, ο οποίος εργαζόταν για τον Rick, αλλά δεν ήταν ακόμη ο βασικός σέσιον κιθαρίστας, πρότεινε να ηχογραφηθεί το "Hey Jude", το οποίο ο Rick σκέφτηκε ότι ήταν "το πιο παράλογο πράγμα" που είχε ακούσει ποτέ και μαζί με τον Wilson συμφώνησαν ότι δεν θα το έκαναν. Οι Beatles το είχαν μόλις πρόσφατα κυκλοφορήσει και αναρριχόταν στα τσαρτ. Αλλά ο Duane τους έπεισε κατά κάποιο τρόπο ότι ήταν καλή ιδέα, επειδή ήταν των Beatles και ότι όφειλε να είναι νούμερο ένα. Και τελικά ήταν όντως σπουδαία ιδέα. Το τραγούδι, αυτό, έδωσε την αφορμή για το μελλοντικό ψευδώνυμο "Skydog" του Duane και πυροδότησε την έναρξη σχηματισμού των ABB. (YouTube)Wilson Pickett - Hey Jude (w/ Duane Allman)
Το Hey Jude ειναι καταπληκτικο.Εκτος απο τα κλασσικα ουρλιαχτα του "τιγρη" μολις μπαινει ο Duane δεν γινεται να μην ανατριχιασεις....
Ο Πικετ μετα το Hey Jude φαινεται γλυκαθηκε και εκανε αλλη μια διασκευη "εκτος της πεπατημενης" (για r'n'b καλλιτεχνη εννοω)-το Born to be Wild...
Πολυ πιο "ρουτινιαρικη" βεβαια απο το Hey Jude και ανεμπνευστη,ωστοσο groove εχει με το κιλο...
Ο Πικετ μετα το Hey Jude φαινεται γλυκαθηκε και εκανε αλλη μια διασκευη "εκτος της πεπατημενης" (για r'n'b καλλιτεχνη εννοω)-το Born to be Wild...
Πολυ πιο "ρουτινιαρικη" βεβαια απο το Hey Jude και ανεμπνευστη,ωστοσο groove εχει με το κιλο...
| Μερικές φορές νιώθω τόσο ανέμπνευστος Μερικές φορές νιώθω σαν να τα παρατάω Μερικές φορές νιώθω τόσο πολύ κουρασμένος Μερικές φορές νιώθω πως δεν αντέχω άλλο Μερικές φορές νιώθεις σαν να σε έχουν προσλάβει Μερικές φορές νιώθεις σαν να σε έχουν αγοράσει Μερικές φορές νιώθεις σαν το δωμάτιό σου να είναι παγιδευμένο Μερικές φορές νιώθεις σαν να σε έχουν πιάσει Αλλά μην αφήσεις αυτό να σε ρίξει, όχι, όχι Δεν υπάρχει λόγος να μην αποτύχεις Πρέπει να χαμογελάς και να γυρίζεις και το άλλο μάγουλο Έτσι, σήμερα μπορεί να είσαι εξουθενωμένος Μέχρι αύριο όμως θα πηγαίνουν όλα καλά Και δεν θα ακούς καν αυτά τα λόγια που σου λέω Κάποιοι άνθρωποι θέλουν τόσο πολύ να τους ποθούν Κάποιοι άνθρωποι δεν αντέχουν το φως της ημέρας Κάποιος γελάει, ενώ κάποιος άλλος κλαίει Και οι ηλικιωμένοι παρακολουθούν το τέλος της ημέρας Αλλά μερικές φορές νιώθω το κεφάλι μου να γυρίζει Η πείνα και ο πόνος είναι το μόνο που βλέπω Δεν ξέρω ποιος χάνει Και δεν ξέρω ποιος κερδίζει Δυσκολίες και βάσανα με ακολουθούν ... [Sometimes I Feel So] Uninspired (Winwood, Capaldi) | - Traffic · [Sometimes I Feel So] Uninspired - Παρόλο που οι επίσημες σημειώσεις του δίσκου Shoot Out at the Fantasy Factory (1973) ανέφεραν ότι η ηχογράφηση έγινε στα Strawberry Hill Studios στην Τζαμάικα, στην πραγματικότητα το τραγούδι (μαζί με το υπόλοιπο άλμπουμ) ηχογραφήθηκε στα Muscle Shoals Sound Studios στην Αλαμπάμα. Σύμφωνα με τον Steve Winwood, η μπάντα δήλωσε ως τόπο ηχογράφησης την Τζαμάικα επειδή δεν διέθεταν τις απαραίτητες άδειες εργασίας για να ηχογραφήσουν νόμιμα στις ΗΠΑ εκείνη την περίοδο. Στην ηχογράφηση συμμετέχουν εμβληματικά μέλη της Muscle Shoals Rhythm Section, όπως ο David Hood (μπάσο) και ο Roger Hawkins (τύμπανα), οι οποίοι αναφέρονται πλέον ως επίσημα μέλη των Traffic στο οπισθόφυλλο του δίσκου. Λόγω αυτής της σύνδεσης, το (Sometimes I Feel So) Uninspired συμπεριλήφθηκε αργότερα στο σάουντρακ του ντοκιμαντέρ Muscle Shoals (2013). |
Stellios papa
AVClub Fanatic
Στελάκο δεν είναι έτσι, η σύγκριση αυτή αναδεικνύει δύο διαφορετικούς κόσμους μουσικής προσέγγισης πάνω στον ίδιο συναισθηματικό καμβά!
Ενώ οι Beatles προσφέρουν έναν ώμο για να κλάψεις, ο Pickett προσφέρει την ένταση για να ξεσπάσεις, μετατρέποντας τη "λεπτοφυή" ευρωπαϊκή μελαγχολία σε έναν αμερικάνικο νότιο θρίαμβο της ψυχής. Πρόσθετα ο ρόλος του Duane Allman στη διασκευή του Wilson Pickett δεν ήταν απλώς συνοδευτικός, αλλά δομικός.
