Κ...ιθαρίστας ή....D...rummer ?

Πάνο, μ' έριξες κατευθείαν στα βαθιά, δε θα έπρεπε, βρε συ, πρώτα να ξεπεράσω την μεταλλοφοβία μου με κάτι πιο εισαγωγικό; :Banane0:

Τέλος πάντων, στα δικά μου τώρα.
"I Believe to My Soul" του Ray Charles από τους Love Sculpture, ένα πρώιμο σχήμα του υποτιμημένου ως κιθαρίστα Dave Edmunds, που συνόδευε τα δικά μου εφηβικά βράδια και που 36 χρόνια μετά, επιμένω να ακούω, κόντρα στις εξελικτικές και ...λοιπές θεωρίες.

Απολαύστε τη Gibson 335...

 
superfly said:
Ρε χαμενε απ'ολους τους κιθαριστες στο μεταλ πηγες και μου βαλες τον πιο φλωρο-καραγκιοζη-αψυχο-χωρις αρχιδια?:smash:
Click to expand...

Τον πιο mainstream έβαλα βρε...
Δεν σε βλέπω όμως να γκρινιάζεις για τον Lombardo... :p


grio said:
Μιχάλη, δηλαδή, τι ψάχνει ο μυημένος στο συγκεκριμένο είδος και τι συμβαίνει σε αυτούς με τη τζαζ;
Με ενδιαφέρει η οπτική σου, γιατί με βοηθά στη κατανόηση πραγμάτων που δεν έχω εντρυφήσει.
Click to expand...

Προσωπικά θεωρώ ότι μεγάλο κομμάτι κόσμου που λέει ότι ακούει jazz, thrash metal και γενικά "δύσκολα" είδη, δεν καταλαβαίνει καν τι ακούει.
Ειδικά στη σκηνή του metal, οι πιτσιρικάδες μεταπηδούν σε πιο extreme είδη για να το παίξουν macho ή επειδή κάποιος από την παρέα άρχισε να ακούει τέτοιο είδος μουσικής και δεν θέλουν να είναι οι "φλώροι" της παρέας.
Για αυτό δύσκολα θα βρεις 30άρη ή 40άρη να ακούει ακόμη φανατικά αυτά τα συγκροτήματα.
Όχι ότι δεν έχει κάτι να προσφέρει. Αλλά θέλει "γυμνασμένο" αυτί.

Αν λοιπόν η jazz γινόταν mainstream, αυτόματα οι "δήθεν" θα μεταπηδήσουν σε πιο extreme είδος της και ας ακούγεται και σαν αλυσοπρίονο στα αυτιά τους.
Από την άλλη, όποιου το αυτί "γυμνασθεί" και μπορεί να πάει παρακάτω, να αφομοιώσει αυτό που του προσφέρει το άλλο είδος, θα πάει από μόνος του.
 
Απάντηση: Re: Κ...ιθαρίστας ή....D...rummer ?

grio said:
Πάνο, μ' έριξες κατευθείαν στα βαθιά, δε θα έπρεπε, βρε συ, πρώτα να ξεπεράσω την μεταλλοφοβία μου με κάτι πιο εισαγωγικό; :Banane0:
Click to expand...

Μη φοβασαι βρε δε δαγκωνουν....
 
Απάντηση: Re: Κ...ιθαρίστας ή....D...rummer ?

Tzimisce said:
Δεν σε βλέπω όμως να γκρινιάζεις για τον Lombardo... :p
Click to expand...

Οχι βεβαια...Ποτε για τον Dave...:Banane0:

Kαι δεν εχει να κανει με τα σολα του βεβαια.Αλλα με τον τροπο που παιζει και τον ηχο που εβγαζε.
Ο ορισμος του Thrash.
 
Last edited:
Tzimisce said:
Αν λοιπόν η jazz γινόταν mainstream, αυτόματα οι "δήθεν" θα μεταπηδήσουν σε πιο extreme είδος της και ας ακούγεται και σαν αλυσοπρίονο στα αυτιά τους.
Από την άλλη, όποιου το αυτί "γυμνασθεί" και μπορεί να πάει παρακάτω, να αφομοιώσει αυτό που του προσφέρει το άλλο είδος, θα πάει από μόνος του.
Click to expand...

:speechless-smiley-0:speechless-smiley-0:speechless-smiley-0
 
Tzimisce said:
...
Προσωπικά θεωρώ ότι μεγάλο κομμάτι κόσμου που λέει ότι ακούει jazz, thrash metal και γενικά "δύσκολα" είδη, δεν καταλαβαίνει καν τι ακούει.
Ειδικά στη σκηνή του metal, οι πιτσιρικάδες μεταπηδούν σε πιο extreme είδη για να το παίξουν macho ή επειδή κάποιος από την παρέα άρχισε να ακούει τέτοιο είδος μουσικής και δεν θέλουν να είναι οι "φλώροι" της παρέας.
Για αυτό δύσκολα θα βρεις 30άρη ή 40άρη να ακούει ακόμη φανατικά αυτά τα συγκροτήματα.
Όχι ότι δεν έχει κάτι να προσφέρει. Αλλά θέλει "γυμνασμένο" αυτί.

Αν λοιπόν η jazz γινόταν mainstream, αυτόματα οι "δήθεν" θα μεταπηδήσουν σε πιο extreme είδος της και ας ακούγεται και σαν αλυσοπρίονο στα αυτιά τους.
Από την άλλη, όποιου το αυτί "γυμνασθεί" και μπορεί να πάει παρακάτω, να αφομοιώσει αυτό που του προσφέρει το άλλο είδος, θα πάει από μόνος του.
Click to expand...
Μιχάλη, τα πράγματα είνα απλά.
Αυτό που περιγράφεις έχει να κάνει με την κατανάλωση της μουσικής και όχι με την ακρόαση. Η κατανάλωση υπακούει στους νόμους της αγοράς και είναι αυτή που καθορίζει τα προς "βρώση" είδη. Οι συμπεριφορές του καταναλωτή διακρίνονται από βουλιμία, κορεσμό, κακή πέψη, κακή αφομοίωση, δυσανεξία και εμετό. Σε όλα αυτά συμβάλλει ο ρυθμός της ζωής, η εύκολη και ανέξοδη κτήση άυλης μουσικής και σαφώς η έλλειψη εκπαίδευσης.

ΟΜΩΣ, στη περίπτωση που κάποιος δεν έχει επιδερμική σχέση με τη μουσική και την θεωρεί αναπόσπαστο και απαραίτητο κομμάτι της ζωής του, ότι και να ακούει, θα το κάνει πρωτίστως γιατί τον ικανοποιεί και όχι για την απόκτηση ταυτότητας στο κοινωνικό του περίγυρο. Επομένως οι εξελικτικές τάσεις και οι μεταβάσεις σε πιο προχωρημένα ακούσματα υπακούουν σε εσωτερικές ανάγκες και όχι στις επιταγές του life style. Τα όποια ακούσματα και μάλιστα αυτά που αποκρυπτογραφούνται δύσκολα, πρέπει να θεωρούνται προσωπική κατάκτηση που συμβάλει στην "εκπαίδευση" και λειτουργούν σαν γνωστική παρακαταθήκη για το μέλλον.

Οι Country Joe and the Fish τιτλοφόρησαν το πρώτο τους δίσκο "Electric Music for the Mind and Body". Ακούγοντας το δίσκο τότε, πραγματικά ένοιωσα την επίδραση της μουσικής στο νου και το σώμα και μάλλον αυτό είναι το ζητούμενο...
-bye-
 
Σίγουρα το metal και ειδικά το ακραίο είναι δυσκολοχώνευτο για τα "ευαίσθητα" αυτιά κάποιων,από την άλλη όσο τα επίπεδα καφρίλας ανεβαίνουν,τόσο μεγαλώνουν οι απαιτήσεις σε δεξιοτεχνία κυρίως στους drummers.Όποιος υποστηρίζει πως οι κάφροι είναι άτεχνοι,κουλοί κλπ,μάλλον δεν έχει "αντέξει" να ακούσει τέτοιου είδους μουσική έστω και από περιέργεια.

Πάρτε τώρα έναν από τους καλύτερους σύγχρονους metal drummers του πλανήτη.Όχι και ότι η υπόλοιπη μπάντα πάει πίσω βέβαια...

http://youtu.be/snGxAUBMZHY
 
V2RULES said:
Σίγουρα το metal και ειδικά το ακραίο είναι δυσκολοχώνευτο για τα "ευαίσθητα" αυτιά κάποιων,από την άλλη όσο τα επίπεδα καφρίλας ανεβαίνουν,τόσο μεγαλώνουν οι απαιτήσεις σε δεξιοτεχνία κυρίως στους drummers.Όποιος υποστηρίζει πως οι κάφροι είναι άτεχνοι,κουλοί κλπ,μάλλον δεν έχει "αντέξει" να ακούσει τέτοιου είδους μουσική έστω και από περιέργεια.

Πάρτε τώρα έναν από τους καλύτερους σύγχρονους metal drummers του πλανήτη.Όχι και ότι η υπόλοιπη μπάντα πάει πίσω βέβαια...
Click to expand...

Μμμμ
τώρα πρέπει δηλαδή να προσπαθήσω να φανταστώ πως θα είναι και οι χειρότεροι....
 
Tzimisce said:
Τον πιο mainstream έβαλα βρε...
Δεν σε βλέπω όμως να γκρινιάζεις για τον Lombardo... :p




Προσωπικά θεωρώ ότι μεγάλο κομμάτι κόσμου που λέει ότι ακούει jazz, thrash metal και γενικά "δύσκολα" είδη, δεν καταλαβαίνει καν τι ακούει.
Ειδικά στη σκηνή του metal, οι πιτσιρικάδες μεταπηδούν σε πιο extreme είδη για να το παίξουν macho ή επειδή κάποιος από την παρέα άρχισε να ακούει τέτοιο είδος μουσικής και δεν θέλουν να είναι οι "φλώροι" της παρέας.
Για αυτό δύσκολα θα βρεις 30άρη ή 40άρη να ακούει ακόμη φανατικά αυτά τα συγκροτήματα.
Όχι ότι δεν έχει κάτι να προσφέρει. Αλλά θέλει "γυμνασμένο" αυτί.

Αν λοιπόν η jazz γινόταν mainstream, αυτόματα οι "δήθεν" θα μεταπηδήσουν σε πιο extreme είδος της και ας ακούγεται και σαν αλυσοπρίονο στα αυτιά τους.
Από την άλλη, όποιου το αυτί "γυμνασθεί" και μπορεί να πάει παρακάτω, να αφομοιώσει αυτό που του προσφέρει το άλλο είδος, θα πάει από μόνος του.
Click to expand...

Θα συμφωνησω με το Γρηγορη για καταναλωτισμο/κοινωνικο περιγυρο vs πραγματικης αναγκης (αν και δεν ξερω πως να τον κανω quote) και θα συμπληρωσω το εξης απλο:
Δεστο απο μια αλλη σκοπια:
Για να γινει κατι mainstream σημαινει οτι αλλαξε, οχι ο ακροατης αλλα το περιεχομενο της ακροασης, η σταση του μουσικου κλπ
Φαντασου τον ακροατη να παραμενει αρχικα αμετακινητος, απλως η αγαπη του πεταξε και παει.
Θα αναγκαστει εκ των πραγματων να ψαξει για καινουργια ταξιδια που μπορει να ειναι πολυ απροβλεπτα, αλλα εκει ειναι ολη η γοητεια...
 
grio said:
Αυτό που περιγράφεις έχει να κάνει με την κατανάλωση της μουσικής και όχι με την ακρόαση. Η κατανάλωση υπακούει στους νόμους της αγοράς και είναι αυτή που καθορίζει τα προς "βρώση" είδη. Οι συμπεριφορές του καταναλωτή διακρίνονται από βουλιμία, κορεσμό, κακή πέψη, κακή αφομοίωση, δυσανεξία και εμετό. Σε όλα αυτά συμβάλλει ο ρυθμός της ζωής, η εύκολη και ανέξοδη κτήση άυλης μουσικής και σαφώς η έλλειψη εκπαίδευσης.

ΟΜΩΣ, στη περίπτωση που κάποιος δεν έχει επιδερμική σχέση με τη μουσική και την θεωρεί αναπόσπαστο και απαραίτητο κομμάτι της ζωής του, ότι και να ακούει, θα το κάνει πρωτίστως γιατί τον ικανοποιεί και όχι για την απόκτηση ταυτότητας στο κοινωνικό του περίγυρο.
Click to expand...


Γρηγόρη, περιγράφεις δύο διαφορετικούς ανθρώπους μεν, υπαρκτούς στον περίγυρό μας δε.
Για αυτό, δεν μιλάω για το γενικό σύνολο, αλλά για μέρος αυτού. Δεν αναφέρω φυσικά ποσοστά γιατί δεν μπορώ να ξέρω.
Προσωπικά, κόβω βόλτες σε πολλά είδη μουσικής, για αυτό και η επαφή μου με πολλά από αυτά είναι επιδερμική. Αλλά ποτέ δεν κάθισα να ασχοληθώ με είδος μουσικής που δεν μου έκανε κλικ.
Μπορεί να σου ακουστεί περίεργο, αλλά ενώ γουστάρω πολλά συγκροτήματα thrash, δεν μπορώ να ακούσω π.χ. Jazz.
Και για μουσική που δεν μπορώ να ακούσω, λυπάμαι ακόμη και το χώρο που θα πιάσουν στη δισκοθήκη μου.

Μην μου πεις όμως ότι δεν έχεις πετύχει κανέναν "δήθεν".
 
και εδώ περισσότεροι. Μετά το 3.00 ακούτε και το ίδιο το θέμα (διότι ΔΕΝ είναι σόλο, είναι γραμμένο όλο.....αλλά αυτά ...είναι ψιλά γράμματα για τους κολοσσούς του θρας μεταλ.....)

http://www.youtube.com/watch?v=aDQE82ElyJg
 
ecodrifter said:
Για να γινει κατι mainstream σημαινει οτι αλλαξε, οχι ο ακροατης αλλα το περιεχομενο της ακροασης, η σταση του μουσικου κλπ
Φαντασου τον ακροατη να παραμενει αρχικα αμετακινητος, απλως η αγαπη του πεταξε και παει.
Θα αναγκαστει εκ των πραγματων να ψαξει για καινουργια ταξιδια που μπορει να ειναι πολυ απροβλεπτα, αλλα εκει ειναι ολη η γοητεια...
Click to expand...


Όχι απαραίτητα...
Λίγους έχεις πετύχει να λένε "Πςςςςς! Coltraine!" και να τον ακούνε μόνο και μόνο για να πουν ότι και καλά ξέρουν από Jazz;
O Coltraine θα φταίει για αυτό;
Μπορεί να γίνει mainstream γιατί πέθανε προχθές, μπήκε ένα κομμάτι του σε διαφήμιση σερβιέτας, το έβαλε ένας κολλητός σε γκόμενα και την έριξε στο κρεβάτι...
 
Top Bottom