Επειδή υποσχέθηκα να επαναφέρω το νήμα εις τον ορθόν δρόμον, εντός θέματος.
Επειδή το θέμα μας αφορά μουσικές που αντιπαθούμε βαθειά, που απεχθανόμαστε.
Δια Ταύτα
Ακούστε:
| [VIDEO]
|
| [VIDEO]
|
| Αποσπάσματα από την Ψυχώ του Άλφρεντ Χίτσκοκ. (Soundtrack). |
Υπάρχει κανείς που να μην αναστατώνεται, να μην ανατριχιάζει, να μην παγώνει το αίμα του ακούγοντας αυτή τη μουσική;
Υπάρχει κανείς που να πίνει τη μπυρίτσα του, ή το ουϊσκάκι με τα ξηροκάρπια του και να βάζει αυτή τη μουσική τέρμα στο στερεοφωνικό του για να γουστάρει και "να κάνει κεφάλι";
Όχι, αλλά αν υπάρχει, ήθελα να τον ξέρω!
Αφιερώνω αυτή τη μουσική σε όλους τους φίλους της κλασσικής μουσικής. Όχι τυχαία. Διότι οι συνθέτες της λεγόμενης "σοβαρής", ή "έντεχνης", ή "κλασικής", ή όπως αλλιώς την πούμε μουσικής, δεν σταμάτησαν στο 19ο αιώνα. Αλλά εξακολούθησαν να δημιουργούν και να γράφουν μουσική στον 20ο αιώνα, συνεχίζοντας μέχρι σήμερα. Μόνο που τα έργα τους δεν απευθύνονταν πια στο κοινό των 18ου και 19ου αιώνα που ήταν η αριστοκρατία και οι ανώτερες μορφωμένες και πλούσιες κοινωνικές τάξεις, αλλά ευρύτερα.
Και αυτοί ακολούθησαν δύο κατευθύνσεις.
Η πρώτη κατεύθυνση συνέχισε την παράδοση του 19ου αιώνα με τα μέσα, τα όργανα και τις φόρμες που είχαν ως τότε αναπτυχθεί, όμως όχι για τις αίθουσες της όπερας και των συμφωνικών συναυλιών. Αλλά για τον κινηματογράφο. (Και για το θέατρο, αλλά από τον κινηματογράφο μπόρεσαν να γίνουν περισσοτερο γνωστοί). Ένας πολύ μεγάλος αριθμός σημαντικών συνθετών που όλοι έχουμε ακούσει τα έργα τους μέσα από τις κινηματογραφικές ταινίες, αλλά οι περισσότεροι από εμάς αγνοούμε τα ονόματα τους.
Η δεύτερη κατεύθυνση πήρε άλλο δρόμο. Αυτόν της πειραματικής μουσικής. Ή αλλιώς "Σύγχρονης Μουσικής". (Τώρα πόσο σύγχρονη μπορεί να είναι μουσική που μετράει ήδη 80 χρόνια ζωής περιπου, είναι άλλο θέμα. Τα 80 χρόνια προκύπτουν αν θεωρήσουμε ως ορόσημο το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολεμου).
Και είναι πολύ περισσότερα, αν συμπεριλάβουμε τον Arnold Schoënberg και την ατονική μουσική.
Θα πω ευθαρσώς ότι ο Σένμπεργκ προσωπικά δε μου αρέσει. Δηλαδή ούτε κρύο, ούτε ζεστη εδώ που τα λέμε. Αλλά δε θα κάτσω ποτέ να ακούσω Σένμπεργκ, παρά μόνο από ιστορική περιέργεια.
Τέλος πάντων πρόκειται για τη μουσική που όλοι δηλώνουν:
-"Μα είναι μουσική αυτό το πράγμα";
Η πειραματική μουσική, ειδικά η μεταπολεμική γενιά εκπροσώπων της, όμως παρήγαγε ένα μεγάλο αριθμό έργων, εκ των οποίων άλλα αρέσουν και άλλα καθόλου.
Ορισμένα ονόματα αναφέρθηκαν πιο πριν: Στοκχάουζεν, Γιάννης Χρηστου, Ξενάκης, Άλφρεντ Σνίτκε, Ολιβιέ Μεσιάν, κ.ά.
Στην Ελλάδα εμείς οι αδαείς χρωστάμε αυτά τα λίγα σπυριά γνώσης για τη σύγχρονη μουσική σε ένα Έλληνα σύνθετη και σημαντικό εκπρόσωπο της. Τον Θόδωρο Αντωνίου. Οι εκπομπές του στο Τρίτο Πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι για τη σύγχρονη μουσική και την ιστορία της ήταν θησαυρός. Όποιος τις βρεί κάπου και μπορεί, αξίζουν να τις παρακολουθήσει.
Κρυφίως και υπογείως, αλλά πολιτικολογείς! 
.
