- 17 June 2006
- 285
«Τις αποκαλούν «Εξαφανισμένες Γυναίκες». Γυναίκες που δεν τους επέτρεψαν να ζήσουν ή να γεννηθούν. Στην Ασία μόνο, ο αριθμός τους ξεπερνά τα εκατό εκατομμύρια. Δραματική συνέπεια πολλών αιώνων παιδοκτονίας, αλλά και της ευρείας χρήσης των υπερηχογραφημάτων, που διευκόλυνε εκατομμύρια επιλεκτικές αμβλώσεις. Στην Ινδία, την Κίνα και το Πακιστάν, τα κορίτσια σκοτώνονται μόλις γεννηθούν, εγκαταλείπονται ή αφανίζονται πριν έρθουν στον κόσμο.
Μια σιωπηρή γενοκτονία. Εκατομμύρια γυναίκες, χωρίς όνομα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς τάφο. Απλά απούσες.
Σε κάποια μέρη του κόσμου, τρομακτικά εγκλήματα κρύβονται πίσω από το πέπλο της παράδοσης, αλλά και της κρατικής πολιτικής. Σε κάποιες περιοχές του πλανήτη, το να γεννηθείς γυναίκα θεωρείται κυριολεκτικά κατάρα.
Η απουσία γυναικών στην Ασία, θα έχει τελικά πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις για ολόκληρο τον κόσμο. Η δραματική αύξηση του ποσοστού των γεννήσεων αρσενικών παιδιών στην Ασία είναι ένα φαινόμενο που αναπτύσσεται εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Σήμερα, όμως, δημιουργεί μια ανισορροπία που προμηνύει μια δημογραφική καταστροφή. Σε ορισμένες περιοχές της Ινδίας και της Κίνας, κάνει την εμφάνισή του ένας κόσμος χωρίς γυναίκες.»
Από το αρχείο «Θεματική βραδιά – Η κατάρα του να γεννηθείς γυναίκα» Στέλιος Κούλογλου.
Οι εικόνες περνούσαν από τα μάτια μου, και οι μαρτυρίες δύο γυναικών, η μια πρόσφυγας από το Τουμπεκιστάν, η δε άλλη μέλος της Ελληνικής ομάδας διάσωσης Κα Ζωή Λειβαδίτη, να μετρά από το 1979 δράση στους γιατρούς χωρίς σύνορα, και τα τελευταία δέκα χρόνια εδώ.
Οι μαρτυρίες της από τις χώρες της Ινδίας, του Αφγανιστάν, Πακιστάν, Κίνας… απίστευτες. Στο Αφγανιστάν υπάρχουν οι λεγόμενες «φυλακές της αγάπης», εκατοντάδες γυναίκες βρίσκονται ξεχασμένες 7-10-15 χρόνια, και κανείς δεν γνωρίζει το γιατί, μήτε οι ίδιες. Μια γυναίκα μπορεί να φυλακιστεί γιατί απλά κυκλοφορεί στο δρόμο. Οι περισσότερες είναι μητέρες όπου μαζί με τα παιδία τους μένουν στις φυλακές. Τα έχουν αποκτήσει με κακοποίηση φυσικά, από τους υποτιθέμενους φρουρούς τους – αστυνομικούς, όλα τους αγόρια. Τα κορίτσια θανατώνονται εν τη γενέσει τους, από τις ίδιες τις μητέρες. Η ίδια η κοινωνία, τους έχει επιβάλει άγραφο κανόνα, που όμως ο νόμος απαγορεύει τις θανατώσεις νεογέννητων και δη κοριτσιών, που μάλλον περισσότερο για τα μάτια υπάρχει.
Στο Κασμίρ μετά τον σεισμό πριν 4-5 χρόνια τα σωστικά συνεργεία προσπαθούσαν να σώσουν τους εγκλωβισμένους άντρες. Οι δε γυναίκες υποδεέστερη ύπαρξη… νόημα ζωής μηδέν.
Κατά την διάρκεια των τελευταίων Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα η Κα Λειβαδίτη με μεγάλο κόπο συνόδευσε δύο αθλήτριες 17 χρονών από το Αφγανιστάν στην χώρα μας 3 μήνες πριν την έναρξη, την Φρίμπα και την Ρουμπίνα. Σε οποιαδήποτε κίνηση τους, ακόμη και για τις απλές καθημερινές τους συνήθειες οι κοπέλες τελούσαν υπό παρακολούθηση. Μετά το πέρας των αγώνων και την επιστροφή τους στην χώρα τους, η Ρουμπίνα αγνοείται, η δε Φρίμπα έχει φυγαδευτεί από την ομάδα διάσωσης, και παραμένει κρυμμένη. Όμως κάποιες πληροφορίες λένε ότι θανατώθηκε η αδελφή της.
Η καλεσμένη πρόσφυγας από το Τουμπεκιστάν δήλωσε ότι οι γυναίκες στην χώρα της δεν γνωρίζουν αν υπάρχει ζωή πέρα από αυτή που βιώνουν. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι γυναίκες σε άλλες μεριές του πλανήτη έχουν δικαίωμα στην ζωή όπως και οι άντρες τους. Στα περισσότερα χωριά αν ο άντρας του σπιτιού επιστέφει στο σπίτι μια φορά την εβδομάδα είναι καλό γι’ αυτές, γιατί η κακοποίηση τους (ξυλοδαρμός) περιορίζεται. Είναι για εκείνες μέρος της ζωής τους… φυσική ροή στην ημέρα τους. Δεν μπορείτε λέει να καταλάβετε εσείς οι γυναίκες της Ελλάδας την ζωή μας εκεί. Σε όσες Ελληνίδες αναφέρω την χώρα μου στην ερώτηση τους από πού είμαι… συναντώ πλήρη άγνοια για τις δικές μας συνθήκες διαβίωσης.
Στην ερώτηση του Κου Κούλογλου τι συμβαίνει αν μια κοπέλα ερωτευθεί κάποιον νέον… η απάντηση ήρθε μάλλον απόλυτα φυσική για την κυρία, η οποία είπε ότι δεν μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο. Πρέπει να έχουν συμφωνήσει οι οικογένειες για τον γάμο (για σχέση ούτε λόγος), καθώς και για τα χρήματα που πρέπει να πληρώσει η οικογένεια της νύφης, εφ’ όσον ο γαμπρός πια επωμίζεται το βάρος του σκάρτου προϊόντος. Το οποίο στην συνέχεια κακοποιείται από την πεθερά και τον γαμπρό.
Πως είναι όμως δυνατόν μια μάνα να εκτελέσει τον θάνατο του δικού της σπλάχνου; Ποιοι θεσμοί άγραφοι και ποια ανθρώπινη κοινωνία μπορεί τόσο αδιάφορα να παρακολουθεί η να αγνοεί τέτοιες πράξεις ως απλός-οι θεατής-ες ή ακροατής-ες;
Κι όσο για το τι μπορούμε να κάνουμε... θυμηθήτε.. την ημέρα της γυναίκας, ή του παιδιού, ή όποιων... πόσα άρθρα θα ξεπροβάλουν, και πόσα μεγάλα λόγια θ' ακουστούν.
Κατόπιν... είς μνήμην, άντε και του χρόνου.
Σίγουρα δεν ακούγεται ως νέο, ή είδηση η παραπάνω γραφή. Και κάπου αλλού σε μια άλλη χώρα δίπλα μας η κακοποίηση των παιδιών ή συνανθρώπων μας υπόδουλων σε μια μοίρα που ποιος θεός τάχα όρισε… μια απλή αφύπνιση από την βολή μας…. Ίσως….
Μια σιωπηρή γενοκτονία. Εκατομμύρια γυναίκες, χωρίς όνομα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς τάφο. Απλά απούσες.
Σε κάποια μέρη του κόσμου, τρομακτικά εγκλήματα κρύβονται πίσω από το πέπλο της παράδοσης, αλλά και της κρατικής πολιτικής. Σε κάποιες περιοχές του πλανήτη, το να γεννηθείς γυναίκα θεωρείται κυριολεκτικά κατάρα.
Η απουσία γυναικών στην Ασία, θα έχει τελικά πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις για ολόκληρο τον κόσμο. Η δραματική αύξηση του ποσοστού των γεννήσεων αρσενικών παιδιών στην Ασία είναι ένα φαινόμενο που αναπτύσσεται εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Σήμερα, όμως, δημιουργεί μια ανισορροπία που προμηνύει μια δημογραφική καταστροφή. Σε ορισμένες περιοχές της Ινδίας και της Κίνας, κάνει την εμφάνισή του ένας κόσμος χωρίς γυναίκες.»
Από το αρχείο «Θεματική βραδιά – Η κατάρα του να γεννηθείς γυναίκα» Στέλιος Κούλογλου.
Οι εικόνες περνούσαν από τα μάτια μου, και οι μαρτυρίες δύο γυναικών, η μια πρόσφυγας από το Τουμπεκιστάν, η δε άλλη μέλος της Ελληνικής ομάδας διάσωσης Κα Ζωή Λειβαδίτη, να μετρά από το 1979 δράση στους γιατρούς χωρίς σύνορα, και τα τελευταία δέκα χρόνια εδώ.
Οι μαρτυρίες της από τις χώρες της Ινδίας, του Αφγανιστάν, Πακιστάν, Κίνας… απίστευτες. Στο Αφγανιστάν υπάρχουν οι λεγόμενες «φυλακές της αγάπης», εκατοντάδες γυναίκες βρίσκονται ξεχασμένες 7-10-15 χρόνια, και κανείς δεν γνωρίζει το γιατί, μήτε οι ίδιες. Μια γυναίκα μπορεί να φυλακιστεί γιατί απλά κυκλοφορεί στο δρόμο. Οι περισσότερες είναι μητέρες όπου μαζί με τα παιδία τους μένουν στις φυλακές. Τα έχουν αποκτήσει με κακοποίηση φυσικά, από τους υποτιθέμενους φρουρούς τους – αστυνομικούς, όλα τους αγόρια. Τα κορίτσια θανατώνονται εν τη γενέσει τους, από τις ίδιες τις μητέρες. Η ίδια η κοινωνία, τους έχει επιβάλει άγραφο κανόνα, που όμως ο νόμος απαγορεύει τις θανατώσεις νεογέννητων και δη κοριτσιών, που μάλλον περισσότερο για τα μάτια υπάρχει.
Στο Κασμίρ μετά τον σεισμό πριν 4-5 χρόνια τα σωστικά συνεργεία προσπαθούσαν να σώσουν τους εγκλωβισμένους άντρες. Οι δε γυναίκες υποδεέστερη ύπαρξη… νόημα ζωής μηδέν.
Κατά την διάρκεια των τελευταίων Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα η Κα Λειβαδίτη με μεγάλο κόπο συνόδευσε δύο αθλήτριες 17 χρονών από το Αφγανιστάν στην χώρα μας 3 μήνες πριν την έναρξη, την Φρίμπα και την Ρουμπίνα. Σε οποιαδήποτε κίνηση τους, ακόμη και για τις απλές καθημερινές τους συνήθειες οι κοπέλες τελούσαν υπό παρακολούθηση. Μετά το πέρας των αγώνων και την επιστροφή τους στην χώρα τους, η Ρουμπίνα αγνοείται, η δε Φρίμπα έχει φυγαδευτεί από την ομάδα διάσωσης, και παραμένει κρυμμένη. Όμως κάποιες πληροφορίες λένε ότι θανατώθηκε η αδελφή της.
Η καλεσμένη πρόσφυγας από το Τουμπεκιστάν δήλωσε ότι οι γυναίκες στην χώρα της δεν γνωρίζουν αν υπάρχει ζωή πέρα από αυτή που βιώνουν. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι γυναίκες σε άλλες μεριές του πλανήτη έχουν δικαίωμα στην ζωή όπως και οι άντρες τους. Στα περισσότερα χωριά αν ο άντρας του σπιτιού επιστέφει στο σπίτι μια φορά την εβδομάδα είναι καλό γι’ αυτές, γιατί η κακοποίηση τους (ξυλοδαρμός) περιορίζεται. Είναι για εκείνες μέρος της ζωής τους… φυσική ροή στην ημέρα τους. Δεν μπορείτε λέει να καταλάβετε εσείς οι γυναίκες της Ελλάδας την ζωή μας εκεί. Σε όσες Ελληνίδες αναφέρω την χώρα μου στην ερώτηση τους από πού είμαι… συναντώ πλήρη άγνοια για τις δικές μας συνθήκες διαβίωσης.
Στην ερώτηση του Κου Κούλογλου τι συμβαίνει αν μια κοπέλα ερωτευθεί κάποιον νέον… η απάντηση ήρθε μάλλον απόλυτα φυσική για την κυρία, η οποία είπε ότι δεν μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο. Πρέπει να έχουν συμφωνήσει οι οικογένειες για τον γάμο (για σχέση ούτε λόγος), καθώς και για τα χρήματα που πρέπει να πληρώσει η οικογένεια της νύφης, εφ’ όσον ο γαμπρός πια επωμίζεται το βάρος του σκάρτου προϊόντος. Το οποίο στην συνέχεια κακοποιείται από την πεθερά και τον γαμπρό.
Πως είναι όμως δυνατόν μια μάνα να εκτελέσει τον θάνατο του δικού της σπλάχνου; Ποιοι θεσμοί άγραφοι και ποια ανθρώπινη κοινωνία μπορεί τόσο αδιάφορα να παρακολουθεί η να αγνοεί τέτοιες πράξεις ως απλός-οι θεατής-ες ή ακροατής-ες;
Κι όσο για το τι μπορούμε να κάνουμε... θυμηθήτε.. την ημέρα της γυναίκας, ή του παιδιού, ή όποιων... πόσα άρθρα θα ξεπροβάλουν, και πόσα μεγάλα λόγια θ' ακουστούν.
Κατόπιν... είς μνήμην, άντε και του χρόνου.
Σίγουρα δεν ακούγεται ως νέο, ή είδηση η παραπάνω γραφή. Και κάπου αλλού σε μια άλλη χώρα δίπλα μας η κακοποίηση των παιδιών ή συνανθρώπων μας υπόδουλων σε μια μοίρα που ποιος θεός τάχα όρισε… μια απλή αφύπνιση από την βολή μας…. Ίσως….
