Οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας ήταν μια κατηγορία από μόνες τους. Μνημεία αυθαιρεσίας και κρατικού νεποτισμού. Κάποτε, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, για να καταλάβετε, για να μας πας στις κρατικές σελίδες του Αζερμπαιτζάν έπρεπε πρώτα να διαβάσεις ή να κατεβάσεις στον ΗΥ όλη τη βιογραφία του προέδρου Χαιντάρ Αλίεφ (και τις φωτογραφίες του) αλλιώς το σύστημα δεν σε άφηνε να συνεχίσεις.
Το Κιριγιστάν (και το Τατζικιστάν) ήταν χώρες όπου βασίλευε η οικογένεια του ηγέτη. Μέχρι τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις του 2006 ο πρωθυπουργός ορίζονταν από το κοινοβούλιο. Μόνο που στο κοινοβούλιο, παραπάνω από το 50% των μελών ορίζονταν από τον πρόεδρο. Και ω του θαύματος, ήταν μέλη της οικογένειάς του. Με τις συνταγματικές αλλαγές του 2006 (που ένα μέρος τους πήρε πίσω ήδη στις 30/12/2006 πρόεδρος Μπακίγιεφ) ο πρωθυπουργός ορίζεται από το 50% των μελών του κοινοβουλίου. Αν δεν υπάρχουν κόμματα (λέει το σύνταγμα) τότε ο πρόεδρος επιλέγη το κόμμα που θα ορίσει τον πρωθυπουργό.
Ο πρωθυπουργός προτείνει τα μέλη της κυβέρνησης και τα οποία ορίζει ο πρόεδρος (που δεν δεσμεύεται από την πρωθυπουργική πρόταση). Τα υπουργεία ασφάλειας και άμυνας ορίζονται απευθείας απ´τον πρόεδρο και δεν έχει ο πρωθυπουργός καμιά ανάμειξη σε αυτά, ούτε και του δίνουν αναφορά.
Φυσικά μεγάλο μέρος των μελών της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου συνεχίζουν να προέρχονται από την οικογένεια του Μπακίγιεφ.
Ε, πώς να μη γίνει επανάσταση.....
Μπορεί να βοήθησαν κι οι εξωτερικοί παράγοντες, αλλά δεν γίνονται συγκρίσεις με Ουκρανία, Γεωργία. Μάλλον αν υπάρχουν κοινά στοιχεία, αυτά τα βρίσκουμε στην Μολδαβία.
