Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Δημήτριος Ντοκατζής said:
Και αν θέλετε να το πάμε και αλλού γιατί στην προ ημερών διοργανωθείσα αναδρομική έκθεση του Αρνο Μπρέκερ στην Γερμανία , ο τίτλος σχεδόν σε όλες τις εφημερίδες ήταν ' ο αγαπημένος γλύπτης του Χίτλερ" και τα ερωτήματα που έθεσαν οι κριτές ήταν εξωγλυπτικά όπως: "πώς ένας τόσο ταλαντούχος καλλιτέχνης επέτρεψε στον εαυτό του να διαφθαρεί σε τέτοιο βαθμό από το καθεστώς των ναζιστών;" ή «Όλοι μπορούν να αντιληφθούν ότι υιοθετούμε ιδιαίτερα επικριτική στάση ως προς τον Μπρέκερ και ως εκ τούτου η έκθεση δεν μπορεί να εκληφθεί ως αποκατάσταση του ονόματός του» όπως τόνισε ο δήμαρχος της πόλης που διοργανώνει την έκθεση.

Μα το εξήγησα παραπάνω αλλά φαίνεται δεν ήταν αρκετά σαφές:
γιατί δεν μπορούν να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην ιδεολογία που εκφράζεται από τον καλλιτέχνη και σ' αυτήν που εκφράζει το έργο του. Θεωρούν ότι υπάρχει ευθεία αντιστοίχιση ανάμεσα στα δύο, πράγμα που δεν συμβαίνει πάντα.
 
send said:
λίγο ιδεαλιστικά μου φαίνονται αυτά που διαβάζω. Τέχνη μπορεί να είναι και απλώς η αναζήτηση του καλλιτέχνη για το όμορφο.
Δηλαδή αυτό τη μειώνει ως τέχνη;

Και πως ορίζεται το όμορφο; Αυτό που για σένα είναι όμορφο για κάποιον άλλον μπορεί να είναι αποκρουστικό. Η ομορφιά, η ευτυχία, το
μεγαλείο ορίζονται κάθε φορά με ιστορικούς και κοινωνικούς όρους. Αυτό που σήμερα μας φαίνεται άσχημο, σε 30 χρόνια μπορεί να βρει τη θέση του στις καρδιές μας. Τα παραδείγματα ουκ ολίγα από το χώρο της τέχνης.

send said:
Ειδικά στο τραγούδι, μου φαίνεται για υπερβολική απαίτηση η ύπαρξη οπωσδήποτε κάποιου μηνύματος και η αντανάκλαση ή υπονόηση
κάποιας ιδεολογίας στο ίδιο το έργο. Εάν καταφέρνει ο καλλιτέχνης και το περνάει αβίαστα, δίχως καν να καταλαβαίνεις ότι υπάρχει εάν δεν
το ακούσεις και δεύτερη φορά, έχει καλώς. Διαφορετικά, η επιτήδευση με απωθεί.

Tα άτομα είναι φορείς ιδεολογίας είτε το ξέρουν είτε όχι, είτε το παραδέχονται είτε όχι, και την εκφράζουν συνειδητά ή ασυνείδητα. Οι
καλλιτέχνες είναι άτομα με ιδιαίτερες εκφραστικές ικανότητες και πιο ευαίσθητοι στα κοινωνικά δρώμενα από τη μεγάλη μάζα του κόσμου.
Όταν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα (είτε σαν μορφή είτε σαν περιεχόμενο) εκφράζει τις αντιθέσεις της κοινωνικής πραγματικότητας και τις
λανθάνουσες δυνατότητές της, τότε μπορεί να γίνει κτήμα των μαζών και να μετατραπεί σε "υλική δύναμη".
Επειδή μιλάμε για το ροκ, να θυμίσω μερικούς τίτλους:
"Give peace a chance"
"Imagine"
"Woman is the nigger of the world"
"I can't get no satisfaction"
"Rock n' Roll can never die"
"We want the world and we want it now"
"Anarchy in the U.K."
"We don't need no education"
Τα παραδείγματα δεν είναι τυχαία: εξέφρασαν στην εποχή τους μια κοινωνική δυναμική ακριβώς γιατί προέκυψαν από αυτήν και με τη σειρά
τους την ανατροφοδότησαν και την πολλαπλασίασαν. Έγιναν αυτό που λέω παραπάνω, "υλική δύναμη". Όσο για την κοινωνική στάση των
δημιουργών τους; Γνωρίζετε όλοι τις παλινωδίες και τις αντιφάσεις τους....
 
Last edited:
Η τέχνη εξαρτάται και από το τι θες να πεις και από τις εκφραστικές σου δυνατότητες. Ο καλλιτέχνης έχει ως κίνητρο το πρώτο και ως μέσον το δεύτερο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η αποδόμηση είναι εύκολη. Ο ακροατής παίρνει το προϊόν μίας ζύμωσης και ποτέ δεν είναι σίγουρο πως έχουν πλεχθεί τα δύο για να του προκαλέσουν ό,τι του προκαλούν. Στο θέμα διακρίνω μία ελαφρά τάση να ταυτιστεί το περιεχόμενο με το στίχο και το μέσο με τη μουσική, ενώ σαφώς δεν είναι έτσι. Ένα ερωτικό τραγούδι μπορεί να είναι πιο ριζοσπαστικό από ένα επαναστατικό, αν ο ερωτοχτυπημένος καλλιτέχνης καταφέρνει να αναστατώσει περισσότερο τον ακροατή με τη μουσική και την επιλογή των λέξεών του από τον επαναστάτη του καναπέ.

Μάλιστα, η ποιότητα (φτου κακά) ενός δημιουργήματος μπορεί να οριστεί στο κατά πόσο το περιεχόμενο και το μέσο υπηρετούν αποτελεσματικά (φτου κακά) το ένα το άλλο. Με άλλα λόγια, αν κατορθώνουν να μεταδώσουν τις ιδέες του καλλιτέχνη και το πάθος του για αυτές.

Αυτές οι ιδέες δεν είναι πάντα καθαρά κοινωνικές. Ούτε θα έπρεπε. Ευτυχώς, μας απασχολούν και άλλα πράγματα από την πολιτική. Τίποτα από αυτά, όμως, δεν είναι αποκομμένο από την κοινωνία. Είναι βαθιά ποτισμένα από αυτή. Για αυτό και μιλώντας για οτιδήποτε, μιλάς και για την κοινωνία σου. Όπως και να το κάνουμε, καλή μου, το ότι σ' αγαπάω και δε με θες, είναι κοινωνικό πρόβλημα! Ως εκ τούτου, εξωμουσικά κριτήρια θεωρώ μόνο (αλλά όχι πάντα) το artwork του album, την αφίσσα, τέτοια πράγματα.

Τέλος, το θέμα της συνέπειας του καλλιτέχνη προς τις ιδέες του: Πώς μπορεί ο καλλιτέχνης να μην είναι συνεπής; Ένα καλό (φτου κακα) καλλιτεχνικό δημιούργημα περιέχει κάποιες αυθεντικές ανησυχίες του δημιουργού του. Πώς, όμως, μπορεί ο καλλιτέχνης να είναι συνεπής; Άνθρωπος είναι, μπορεί να μην τις έχει αναγνωρίσει συνειδητά, να τις αναθεωρήσει στο μέλλον ή απλώς να μην καταφέρνει να τις τιμά αυνεχώς, ακόμα και αν θα ήθελε. Κανείς άνθρωπος, πιστεύω, που πάτησε σ´ αυτή τη γη δε μπορεί να διακδικήσει δάφνες συνέπειας. Πόσο μάλλον τραγικές μορφές όπως οι καλλιτέχνες και τα "παιδιά" τους που "έφυγαν από το σπίτι" και έφτιαξαν τη δικιά τους ζωή.

Υπάρχουν, βέβαια, και οι απατεώνες. Αυτός που θα πουλήσει περιεχόμενο που ο ίδιος δεν ασπάζεται, δεν θαυμάζει ή δεν του προξενεί έστω μια ανασφάλεια ρε παιδί μου, αυτός είναι ο "κακός" δημιουργός. Και ευελπιστώ ότι τα ευαίσθητα αυτιά του ακροατηρίου θα μπορέσουν να διακρίνουν την ασυνέχεια: "Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;"
 
Re: Απάντηση: Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Maverick said:
Και πως ορίζεται το όμορφο; Αυτό που για σένα είναι όμορφο για κάποιον άλλον μπορεί να είναι αποκρουστικό. Η ομορφιά, η ευτυχία, το
μεγαλείο ορίζονται κάθε φορά με ιστορικούς και κοινωνικούς όρους. Αυτό που σήμερα μας φαίνεται άσχημο, σε 30 χρόνια μπορεί να βρει τη θέση του στις καρδιές μας. Τα παραδείγματα ουκ ολίγα από το χώρο της τέχνης.

Το πώς καταλαβαίνει ο δέκτης του έργου το όμορφο, δεν νομίζω να ενδιαφέρει, για το χαρακτηρισμό της αναζήτησης αυτής ως "τέχνης". Και ο Μποτέρο τόσα χρόνια αναζητεί την ιδανική για τον ίδιο παχουλή Μαντόνα του.


Tα άτομα είναι φορείς ιδεολογίας είτε το ξέρουν είτε όχι, είτε το παραδέχονται είτε όχι, και την εκφράζουν συνειδητά ή ασυνείδητα. Οι
καλλιτέχνες είναι άτομα με ιδιαίτερες εκφραστικές ικανότητες και πιο ευαίσθητοι στα κοινωνικά δρώμενα από τη μεγάλη μάζα του κόσμου.
Όταν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα (είτε σαν μορφή είτε σαν περιεχόμενο) εκφράζει τις αντιθέσεις της κοινωνικής πραγματικότητας και τις
λανθάνουσες δυνατότητές της, τότε μπορεί να γίνει κτήμα των μαζών και να μετατραπεί σε "υλική δύναμη".
Επειδή μιλάμε για το ροκ, να θυμίσω μερικούς τίτλους:
"Give peace a chance"
"Imagine"
"Woman is the nigger of the world"
"I can't get no satisfaction"
"Rock n' Roll can never die"
"We want the world and we want it now"
"Anarchy in the U.K."
"We don't need no education"
Τα παραδείγματα δεν είναι τυχαία: εξέφρασαν στην εποχή τους μια κοινωνική δυναμική ακριβώς γιατί προέκυψαν από αυτήν και με τη σειρά
τους την ανατροφοδότησαν και την πολλαπλασίασαν. Έγιναν αυτό που λέω παραπάνω, "υλική δύναμη". Όσο για την κοινωνική στάση των
δημιουργών τους; Γνωρίζετε όλοι τις παλινωδίες και τις αντιφάσεις τους....

Δεν αντιλέγω, αυτό όμως που θέλω να πω είναι ότι το γεγονός πως το Imagine είναι φορέας ενός τέτοιου μηνύματος δεν καθιστά αυτομάτως "υποδεέστερη" μορφή τέχνης λ.χ. το A day in the life του ιδίου δημιουργού. Είδες ο Σκαρούφο-πως-τον-λένε, του φόρεσε του Λένον και το στέμμα της αφελούς ουτοπίας ακριβώς γι' αυτό. Πολύ ωραία αποτελούν μία δήλωση όλα τα παραπάνω κομμάτια, αλλά δεν νομίζω ότι και όσα δεν περιέχουν τέτοια μηνύματα θα έπρεπε να θεωρήσουμε πως για τον λόγο ακριβώς αυτό υστερούν σε κάτι.
 
send said:
Δεν αντιλέγω, αυτό όμως που θέλω να πω είναι ότι το γεγονός πως το Imagine είναι φορέας ενός τέτοιου μηνύματος δεν καθιστά αυτομάτως "υποδεέστερη" μορφή τέχνης λ.χ. το A day in the life του ιδίου δημιουργού.

Είπα εγώ πουθενά ότι κομμάτια σαν το "A day in the life" είναι υποδεέστερα; Εγώ μίλησα για την απήχησή τους στις μάζες. Αυτό δεν σημαίνει ότι όσα δεν ήταν δημοφιλή ήταν κατώτερα. Αλλά εγώ μίλησα για τραγούδια που κατάφεραν και έγιναν συνθήματα στα χείλη χιλιάδων ανθρώπων για πολλά χρόνια γιατί κατάφεραν να εκφράσουν πανανθρώπινα μηνύματα με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
 
Δημήτριος Ντοκατζής said:
Το ίδιο εσχατολογικό περιεχόμενο των Black Sabbath ( καταστροφή του κόσμου πυρηνικός όλεθρος ) γιατί δεν γέννησε αριστουργήματα ;

Συγνωμη, απο που βγαζεις αυτο το συμπερασμα;

Η φραση "καταστροφή του κόσμου πυρηνικός όλεθρος" αντιπροσωπευει για σενα τη μπαντα των Black Sabbath;
Αριστουργημα για ποιον; Mε ποια κριτηρια αποκαλεις ενα εργο ως αριστουργημα;
 
Εγώ, αυτό που είπα, είναι πως τα καθαρά μουσικά κριτήρια είναι ανεπαρκή για το Ροκ. Γιατί το Ροκ αποτελείται από ένα σωρό πράγματα εξωμουσικά όπως το στυλ, το ήθος κ.α. Γιατί έχω ακούσει πολλές φορές «απεριποίητους», «ακτένιστους» δίσκους που μπήκαν στη ζωή των ανθρώπων και την άλλαξαν κάνοντάς τους να νιώσουν άπειρα πιο ζωντανοί. Γιατί, αντίθετα, έχω ακούσει πολλούς δίσκους «σωστούς» μουσικά-υφολογικά που όμως είναι καλλιεπή και όμορφα αμπαλαρισμένα μικρά Τίποτα. Coffee-table music.
Εγώ θα έκανα έναν διαχωρισμό σε δύο χοντρικά κατηγορίες: την τέχνη στην οποία η έμπνευση Δεν είναι απαραίτητη, με τα μεγάλα κλασσικά έργα, τα δεινοσαυρικά αριστουργήματα. Τους Γκαίτε και τους Βολταίρους, τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα της Αναγέννησης, τους Μιχαήλ Αγγελους και τους Ρίτσους, τους Φελίνι, τους Pink Floyd και τους Μπήτλς. Κι από την άλλη, την τέχνη που είναι άμεση, Προσωπική, που πολλές φορές είναι ακριβώς το αδιέξοδό της και η αγωνία της. Σ αυτή την κατηγορία εγώ θα έβαζα τον Γκόγια, το Ντοστογιέφσκυ, τον Πάουντ και τον Καρυωτάκη, τον Schumann και τον Hugo Wolff, τον Μπάροουζ, τον Ταρκόφσκι και τους Velvets.
 
Last edited:
Kostas P. said:
Συγνωμη, απο που βγαζεις αυτο το συμπερασμα;

Η φραση "καταστροφή του κόσμου πυρηνικός όλεθρος" αντιπροσωπευει για σενα τη μπαντα των Black Sabbath;
Αριστουργημα για ποιον; Mε ποια κριτηρια αποκαλεις ενα εργο ως αριστουργημα;

Aν αυτό που κατάλαβες από το συγκεκριμένο θρεντ περιορίζεται στο χαρακτηρισμό ή μη των δίσκων των Black Sabbath , ως αριστουργημάτων , τι να πω :nounder:

Οσον αφορά εις το εσχατολογικό περιεχόμενο των Black Sabbath παραθέτω τους πολύ γνωστούς στίχους του Into the void , ώστε να σου διαλυθεί κάθε αμφιβολία
Rocket engines burning fuel so fast,
Up into the night sky they blast,
Through the universe the engines whine,
Could it be the end of man and time?
Back on earth the flame of life burns low,
Ev'rywhere is misery and woe,
Pollution kills the air, the land and sea,
Man prepares to meet his destiny. Yeah

Rocket engines burning fuel so fast,
Up into the black sky so vast,
Burning metal through the atmosphere,
Earth remains in worry, hate and fear
With the hateful battles raging on,
Rockets flying to the glowing sun
Through the empires of eternal void
Freedom from the final suicide

Freedom fighters sent out to the sun,
Escape from brainwashed minds and pollution
Leave the earth to all its sin and hate,
Find another world where freedom waits. Yeah

Past the stars in fields of ancient void,
Through the shields of darkness where they find,
Love upon a land a world unknown
Where the sons of freedom make their home
Leave the earth to Satan and his slaves
Leave them to their future in their grave
Make a home where love is there to stay
Peace and happiness in every day

Αν οι ανωτέρω στίχοι δεν σε παραπέμπουν στην μέλλουσα καταστροφή του κόσμου και στον όλεθρο , δεν ξέρω τι άλλο θα σε παρέπεμπε .
Κατά τα άλλα σε πολλούς από εμάς αρέσουν οι Sabbath ,νομίζω όμως ότι σε κανεναν μας δεν πέρασε από τον νου του να χαρακτηρίσει τους δίσκους τους ως αριστουργήματα
 
Απάντηση: Re: Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Εγώ, αυτό που είπα, είναι πως τα καθαρά μουσικά κριτήρια είναι ανεπαρκή για το Ροκ. Γιατί το Ροκ αποτελείται από ένα σωρό πράγματα εξωμουσικά όπως το στυλ, το ήθος κ.α. Γιατί έχω ακούσει πολλές φορές «απεριποίητους», «ακτένιστους» δίσκους που μπήκαν στη ζωή των ανθρώπων και την άλλαξαν κάνοντάς τους να νιώσουν άπειρα πιο ζωντανοί. Γιατί, αντίθετα, έχω ακούσει πολλούς δίσκους «σωστούς» μουσικά-υφολογικά που όμως είναι καλλιεπή και όμορφα αμπαλαρισμένα μικρά Τίποτα. Coffee-table music.
Εγώ θα έκανα έναν διαχωρισμό σε δύο χοντρικά κατηγορίες: την τέχνη στην οποία η έμπνευση Δεν είναι απαραίτητη, με τα μεγάλα κλασσικά έργα, τα δεινοσαυρικά αριστουργήματα. Τους Γκαίτε και τους Βολταίρους, τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα της Αναγέννησης, τους Μιχαήλ Αγγελους και τους Ρίτσους, τους Φελίνι, τους Pink Floyd και τους Μπήτλς. Κι από την άλλη, την τέχνη που είναι άμεση, Προσωπική, που πολλές φορές είναι ακριβώς το αδιέξοδό της και η αγωνία της. Σ αυτή την κατηγορία εγώ θα έβαζα τον Γκόγια, το Ντοστογιέφσκυ, τον Πάουντ και τον Καρυωτάκη, τον Schumann και τον Hugo Wolff, τον Μπάροουζ, τον Ταρκόφσκι και τους Velvets.

Διαχωρίζουμε δηλαδή την τέχνη σε αυτήν που επιδιώκει το ωραίο , το αισθητικό ιδεώδες και σε αυτήν που αποτελεί (ψυχ)αναγκαστική έκφραση των προσωπικών εμμονών του δημιουργού της .
 
Re: Απάντηση: Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Δημήτριος Ντοκατζής said:
Aν αυτό που κατάλαβες από το συγκεκριμένο θρεντ περιορίζεται στο χαρακτηρισμό ή μη των δίσκων των Black Sabbath , ως αριστουργημάτων , τι να πω :nounder:

Οσον αφορά εις το εσχατολογικό περιεχόμενο των Black Sabbath παραθέτω τους πολύ γνωστούς στίχους του Into the void , ώστε να σου διαλυθεί κάθε αμφιβολία
Rocket engines burning fuel so fast,
Up into the night sky they blast,
Through the universe the engines whine,
Could it be the end of man and time?
Back on earth the flame of life burns low,
Ev'rywhere is misery and woe,
Pollution kills the air, the land and sea,
Man prepares to meet his destiny. Yeah

Rocket engines burning fuel so fast,
Up into the black sky so vast,
Burning metal through the atmosphere,
Earth remains in worry, hate and fear
With the hateful battles raging on,
Rockets flying to the glowing sun
Through the empires of eternal void
Freedom from the final suicide

Freedom fighters sent out to the sun,
Escape from brainwashed minds and pollution
Leave the earth to all its sin and hate,
Find another world where freedom waits. Yeah

Past the stars in fields of ancient void,
Through the shields of darkness where they find,
Love upon a land a world unknown
Where the sons of freedom make their home
Leave the earth to Satan and his slaves
Leave them to their future in their grave
Make a home where love is there to stay
Peace and happiness in every day

Αν οι ανωτέρω στίχοι δεν σε παραπέμπουν στην μέλλουσα καταστροφή του κόσμου και στον όλεθρο , δεν ξέρω τι άλλο θα σε παρέπεμπε .
Κατά τα άλλα σε πολλούς από εμάς αρέσουν οι Sabbath ,νομίζω όμως ότι σε κανεναν μας δεν πέρασε από τον νου του να χαρακτηρίσει τους δίσκους τους ως αριστουργήματα

Αν εσυ καταλαβαινεις αυτο, ουτε κι εγω εχω να πω πολλα. Απο τη στιγμη που αρκετοι σε αυτη την κατηγορια θεωρουν αστειο το μουσικο/κοινωνικο/πολιτικο φαινομενο του PUNK, απλα δεν ασχολουμαι. Γι' αυτο και το "κολλημα" με τα σχολια για τους Sabbath.

Το να κρινεις μια μπαντα, και πιο πολυ τη συγκεκριμενη, μεσα απο τους στιχους ενος τραγουδιου, ειναι αδικο και ανακριβες. Δε θεωρω αρνητικους τους στιχους του συγκεκριμενου κομματιου, οι Sabbath μιλησαν ομως για πολλα και διαφορετικα θεματα. Με τη δικη σου λογικη μπορω να τους χαρακτηρισω ως ενα ερωτικο group (βλ. Changes).

To "Into the Void" θα μπορουσε να ειναι soundtrack σε ταινια ή ντοκυμαντερ με θεμα τον πολεμο (Α' & Β' παγκοσμιο, Κορεα, Βιετναμ, Ιραν, Ν. Αμερικη, Ιρακ, κα). Οι Sabbath δεν περιγραφουν κατι φανταστικο, ο προηγουμενος αιωνας αρχισε και τελειωσε οπως ακριβως περιγραφει το τραγουδι. Ο νεος αιωνας ειναι μια απ' τα ιδια! Αυτο που δεν αναφερεις, ειναι η τελευταια στροφη με το μηνυμα για συνεχιση της ζωης, καθαρα η αποψη της μπαντας.

Οσο για τα αριστουργηματα, κανενα σχολιο. Το τι θεωρω εγω κι εσυ αριστουργηματα, ειναι δυο αποψεις που βρισκονται σε δυο διαφορετικα ακρα...
 
Re: Απάντηση: Re: Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Δημήτριος Ντοκατζής said:
Διαχωρίζουμε δηλαδή την τέχνη σε αυτήν που επιδιώκει το ωραίο , το αισθητικό ιδεώδες και σε αυτήν που αποτελεί (ψυχ)αναγκαστική έκφραση των προσωπικών εμμονών του δημιουργού της .

Οι Γκαίμπελς επιδιώκουν το ..."ωραίο και το ιδεώδες". Εμείς ...δεν θα το έλεγα.

Ναι, καλλιτέχνης χωρίς εμμονές, εμένα προσωπικά δεν με αφορά.
 
Last edited:
Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Οι Γκαίμπελς επιδιώκουν το ..."ωραίο και το ιδεώδες". Εμείς ...δεν θα το έλεγα.

Ναι, καλλιτέχνης χωρίς εμμονές προσωπικά δεν με αφορά.

και ο Γκέμπελς εμμονή είχε ...με το ωραίο και το ιδεώδες ...
 
Re: Απάντηση: Re: Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Δημήτριος Ντοκατζής said:
αποτελεί (ψυχ)αναγκαστική έκφραση των προσωπικών εμμονών του δημιουργού της .

ακριβώς:αυτούς (τους δημιουργούς) που κάθε "υγιής", ανωθρώσκουσα κοινωνία θα έστελνε στους φούρνους-bye-
 
Last edited:
Πάντως το να έχει κάποιος μουσικός συνθετική δημιουργική ικανότητα και επιπρόσθετα να έχει εξελίξει το παίξιμό του σε επίπεδα κορυφαία, δεν θα έλεγα ότι χρειάζεται κοινωνική συνείδηση για να το πετύχει. Υπάρχουν άπειρα σχετικά παραδείγματα. Ότι η ευαισθησία (ένας τομέας της οποίας είναι και η κοινωνική συνείδηση) μπορεί να δώσει ερεθίσματα για τραγούδια, τα οποία θα μιλήσουν στην καρδιά και στο μυαλό των ακροατών, αυτό είναι επίσης αναμφισβήτητο γεγονός. Αντιπολεμικά, αντιφασιστικά, και αντιρατσιστικά τραγούδια είναι οι καλύτεροι εκφραστές ιδεολογιών που ψάχνουν ένα τρόπο να προσεγγίσουν το πλήθος. Οι συζητήσεις, ο γραπτός λόγος και ο ακτιβισμός πραγματοποιούν το ίδιο, αλλά είναι πιο δύσκολο να απευθυνθούν στον πολύ κόσμο. Το ένα δεν καταργεί το άλλο, απλά το συμπληρώνει και το εμβαθύνει.

Πάρα πολλές φορές έχουμε λατρέψει συνθέσεις που δεν έχουν κανένα τέτοιο χαρακτηριστικό, απλά γιατί είναι Μουσική. Η Μουσική δεν είναι μονοσήμαντη και δεν θα μπορούσαμε να την απορρίψουμε απλά λόγω έλλειψης ιδεολογίας. Έχουν και οι νότες πράγματα να πουν και πολλά μάλιστα καθώς απευθύνονται σε εκείνο το τμήμα του εγκεφάλου που όλες οι άλλες τέχνες το αφήνουν παρθένο.

Δυστυχώς ή ευτυχώς το να είναι κάποιος αξιόλογος καλλιτέχνης δεν προϋποθέτει τίποτα παραπάνω από ταλέντο, ερεθίσματα και κυρίως προσωπικότητα. Αυτό ισχύει είτε είναι ζωγράφος, είτε κινηματογραφιστής, είτε μουσικός.
 
Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Δημήτριος Ντοκατζής said:
και ο Γκέμπελς εμμονή είχε ...με το ωραίο και το ιδεώδες ...

αυτός δεν ήταν καλλιτέχνης. Ηταν ...χειρουργός :flipout:
 
@ Kostas p
Ο εσχατολογικός μύθος προβλέπει το καταστροφικό τέλος του παρόντος κόσμου .Αυτό το τέλος όμως επειδή ακριβώς είναι του παρόντος κόσμου και μόνον δεν σημαίνει ότι δεν έχει και διάδοχο κατάσταση . Συνήθως αυτή είναι η σωτηρία δια της "θεϊκής" παρεμβάσεως . Η χριστιανική θρησκεία είναι εσχατολογική , αφού και η εκκλησία της είναι κοινωνία των εσχάτων δηλαδή απεικόνιση της ερχόμενης βασιλείας του θεού στην γη , ως διάδοχος κατάστασις μετά την κατακυρίευση του κόσμου από τον Σατανά ( τόσο αγαπημένο θέμα των Σάμπαθ ) και την καταστροφή του . Δεν υπάρχει κατ' ανάγκην κάτι αρνητικό στις εσχατολογικές απόψεις , αφού εδράζονται συνήθως σε μιά μανιχαϊστική αντίληψη περί αιώνιας πάλης Καλού και Κακού ( άλλο κύριο θέμα των Σάμπαθ) . Τώρα αν εσύ τους βλέπεις ως γκρούπ που έγραφε αισθηματικά τραγούδια , με γειά σου και χαρά σου , αλλά νομίζω ότι παραείμαστε off topic . Μπορείς να ανοίξεις το δικό σου . Προλαβαίνεις . Το τέλος του κόσμου αργεί . . .
 
´Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων τών φώτων.
Εκ τών μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται.Η ακοή
αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται.
Η μυστική βοή τούς έρχεται τών πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς.Ενώ εις την οδόν έξω ,ουδέν ακούουν οι λαοί.´
Σοφοί Δε Προσιόντων
Κ.Καβάφης 1914.
 
Ο καλλιτέχνης ακούει τις ´μυστικές του φωνές´και πορευεται.Παρατηρεί γύρο του και επηρρεάζεται απο ήχους ,χρώματα,καταστάσεις,γεγονότα που συχνά περνάνε απαρατήρητα,αλλά και απο τα αντίστοιχα εσωτερικά του ερεθίσματα.Με τίποτα δεν ταυτίζω την κοινωνική συνείδηση με την στρατευμένη τέχνη,γιατί η δευτερη συχνότατα έχει γελοιοποιήσει κάθε έννοια τέχνης.
Οι ´μυστικές φωνές ´τού καλλιτέχνη όμως μπορούν να μιλάνε για υπαρξιακά,κοινωνικά,ερωτικά πράγματα με ένα άλλον τρόπο,απο τού κοινού νού.
Ανεξαρτήτως πολιτικής θέσης οι μεγάλοι καλλιτέχνες έχουν κοινωνική συνείδηση.Ακόμα και οι ´Μεγάλοι Αποκλεισμένοι´σάν τον Πεσσόα,τον Καβάφη,τον Καφκα ειχαν κοινωνική συνείδηση.Κατανόησαν τα ´τείχη πού ανεπαισθήτως τους αφήσαν έξω´.
Η τέχνη έχει βάσανο(οχι απαραιτήτως πολιτικό).Οι μεγάλοι καλλιτέχνες είχαν εσωτερικό βάσανο,που τους οδηγούσε στήν αποτύπωσή του, μέσω τής τέχνης.Πραγματικό βάσανο και όχι μίμηση βασάνου γιατί έτσι μεγάλοι θά εθεωρούντο και οι Αδελφοί Κατσιμίχα.
Ως βάσανο δεν εννοώ υποχρεωτικά την οικονομική ή τήν κοινωνική ταλαιπωρία.Αναφέρομαι σε μια εσωτερική δυνατότητα ορισμένων ανθρώπων να μετατρέπουν σε τέχνη αυτά που βασανίζουν το ανθρώπινο είδος.Και φυσικά ειναι πρωτοπόροι,όχι όμως σε ταξική ή κομματική συνείδηση,αλλά κυρίως σε υπαρξιακή.
 
Re: Απάντηση: Κοινωνική συνείδηση στην καλλιτεχνική δημιουργία - Απαραίτητη ή όχι ;

Δημήτριος Ντοκατζής said:
Κατά τα άλλα σε πολλούς από εμάς αρέσουν οι Sabbath ,νομίζω όμως ότι σε κανεναν μας δεν πέρασε από τον νου του να χαρακτηρίσει τους δίσκους τους ως αριστουργήματα

Η λεξη "αριστουργημα" ειναι πολυ συμβατικη για να χαρακτηρισει καποιος το εργο των Sabbath. Aς τη χρησημοποιουμε καλυτερα δηθεν ροκ-ποπ δακρυβραχτα δισκακια, Αρλεκιν, Νορα κλπ.

Ειναι γεγονος χωρις αυτους δεν θα ειχαμε σημερα ουτε Μonster Manget, ουτε Kuyss κλπ. κλπ...

Eιναι επισεις γεγονος, οτι ο Οζζυ στα γεραματα εγινε καραγκιοζης μαιντανος....

Επισεις στα 70 οι Sabbath μασισανε να βγαλουνε το δευτερο δισκο τους War pigs, οπως ειχαν αρχικα αποφασισει, μιας και στην Αμερικη ητανε καπως περιεργα τα πραγματα εκεινη την εποχη. Δεν πειραζει ομως, κανεις δεν ειναι τελειος ...


Απο τους Μotorhead μεχρι τον David Bowie, υπαρχουν καλιτεχνες (σπουδαιοι κατα τη γνωμη μου) που εκαναν "περιεργες" αναφορες στους στιχους τους, που θα μπορουσαν να ερμηνευτουν με διαφορους τροπους.

Θα επρεπε να τους αποριψουμε μηπως?????????
 
Last edited: