Κρασί… μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις

Πολυ καλο λευκο κρασι ειναι το Bianco της Casa Mantovani. Οσοι ειναι απο Θεσσαλονικη θα το βρουν στο ιταλικο εστιατοριο Casa Mantovani στους Ν. Επιβατες. Για καβες δε ξερω, παντως δε κυκλοφορει σε πολλες.

Αν περασετε απο κει, δοκιμαστε και το Ροζε που εχουν.
 
Χρόνια πολλά σε όλους και εύχομαι να έχουμε μια πολύ όμορφη χρόνια….

Για να μας πείτε τις χριστουγεννιάτικα εμπειρίες σας…..
Εγώ δοκίμασα το vinsanto, και δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιαστικά…
Πιστεύω ότι το γλυκό της Λήμνου είναι καλύτερο.

Είχα την ευχαρίστηση να δοκιμάσω ένα DIY στην Κοζάνη…. Πολύ καλό… ξινομαυρο, cabernet sauvignon και syrah. Πολύ ωραία γεύση, αλλά ήταν σε καινούριο βαρέλι και είχε πολύ έντονη μυρωδιά του ξύλου.

Tzimisce, περιμένω να μου πεις για τα κρασιά που πήρες……
 
Re: Απάντηση: Κρασί… μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις

dimitra1967 said:
Tzimisce, περιμένω να μου πεις για τα κρασιά που πήρες……
Click to expand...

Ε, κάτσε ντε...
Να ηρεμήσουν τα κρασάκια πρώτα... Να ποτίσει ο φελλός... Και μετά... :)

Συνήθως ανοίγω τα κρασιά ένα μήνα μετά την αγορά τους. :BDGBGDB55:
 
Απάντηση: Re: Απάντηση: Κρασί… μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις

Tzimisce said:
Ε, κάτσε ντε...
Να ηρεμήσουν τα κρασάκια πρώτα... Να ποτίσει ο φελλός... Και μετά... :)

Συνήθως ανοίγω τα κρασιά ένα μήνα μετά την αγορά τους. :BDGBGDB55:
Click to expand...

Μπράβο.Εξαιρετική πρακτική.

Να με καλέσεις όταν τ' ανοίξεις:BDGBGDB55:
 
Μη μου τους οίνους τάρατε...

Κατά τη μεταφορά του το κρασί αποκτά πιο "επιθετική" γεύση.
Για αυτό πρέπει να μένει ανασκολομπρούμυτα ώστε να ηρεμήσει για κάποιο χρονικό διάστημα.
Ειδικά όταν μιλάμε για καλό κρασί όπου η τιμή του τσούζει και περιμένεις να πάρεις κάτι από αυτό καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί μιας και μιλάμε για ζωντανό οργανισμό!




Οι υπόλοιποι που χασκογελάτε και σκέφτεστε να ανοίγετε το ψυγείο και να ουρλιάζετε στις χοιρινές μπριζόλες για να αγριέψουν και να πάρουν γεύση αγριογούρουνου ξεχάστε το... Δεν δουλεύει έτσι... :BDGBGDB55:
 
Θα σας δώσω μια συμβουλή….

Πηγαίνετε στα σπίτια των γονιών σας και ψάξτε στα ντουλάπια…

Μην αμφιβάλετε ότι μπορεί να βρείτε ένα θησαυρό….. εγώ βρήκα 2 μπουκάλια, δυστυχώς ώμος όρθια, αλλά άξιζαν.

Ένα Grand Reserve του Μπουταρη του 1996 και ένα Ξινόμαυρο Χρυσοχόου του 1997.

Βρήκα και ένα Καραβάκι και ένα ροζέ Μπουταρη, που βέβαια πέταξα κατευθείαν…. Το χρώμα τους είχε αλλάξει τελείως.
 
Έχω ένα μπουκάλι κρασί από έναν ταβερνιάρη από ένα χωριό που λέγεται 5 Βρύσες στο Λαγκαδά, που το φτιάχνει μόνος του κάθε χρονιά και το κρατάει για το μαγαζί του.
Μου είχε δώσει ένα μπουκάλι το 1995 και ξεχάστηκε σε ένα ντουλάπι, αλλά πλάγια τοποθετημένο. Ξαπλωτό.
Θα πρέπει να έγινε πολύ σπέσιαλ τώρα έτσι;
Να το κρατήσω για καμιά επέτειο;
Πόσα χρόνια είναι καλό να ωριμάσει χωρίς να αλλοιωθεί;
 
Μελίδης Μιχάλης said:
Έχω ένα μπουκάλι κρασί από έναν ταβερνιάρη από ένα χωριό που λέγεται 5 Βρύσες στο Λαγκαδά, που το φτιάχνει μόνος του κάθε χρονιά και το κρατάει για το μαγαζί του.
Μου είχε δώσει ένα μπουκάλι το 1995 και ξεχάστηκε σε ένα ντουλάπι, αλλά πλάγια τοποθετημένο. Ξαπλωτό.
Θα πρέπει να έγινε πολύ σπέσιαλ τώρα έτσι;
Να το κρατήσω για καμιά επέτειο;
Πόσα χρόνια είναι καλό να ωριμάσει χωρίς να αλλοιωθεί;
Click to expand...

Το ότι όσο πιο παλιό το κρασί, τόσο το καλύτερο ισχύει μόνο σε πολύ ελάχιστες περιπτώσεις.

Για να μπορεί ένα κρασί να παλαιώσει πρέπει να έχει κάποια στοιχεία, πλούτο, τανίνες, οξύτητα και χρώμα για να μπορεί να βελτιώνεται στο χρόνο.

Άρα, μην απογοητεύσει αν το ανοίξεις και δεν είναι και πολύ καλό η έχει ξινίσει.
Μην ξεχνάμε ότι και αυτά τα DIY κρασιά είναι λίγο πρόχειρα φτιαγμένα και εμφιαλωμένα.
 
Υπό κανονικές συνθήκες και ειδικά αν δεν αλλάζουμε φελό στα μπουκάλια κάθε 2 χρόνια, το κόκκινο κρασί γίνεται ξύδι μέσα σε 10 χρόνια το max...
Αν μιλάμε για λευκό τότε πολύ πιο γρήγορα...

Συμβουλή μου;
Άνοιξέ το, δες τι παίζει και αν είναι καλό βάλε το σε καινούργιο μπουκάλι με καινούργιο φελό... -bye-
 
ΚΙ ΟΜΩΣ...ΠΡΟΠΕΡΣΙ ΒΡΗΚΑ ΣΕ ΝΤΟΥΛΑΠΙ ΤΟΥ ΕΞΟΧΙΚΟΥ ENA DOMAIN PORTO CARRAS (1985) ΛΕΥΚΟ-ΠΡΑΣΙΝΟ ΛΕΠΤΟ ΜΑΚΡΟΣΤΕΝΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΧΕΙ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ. ΤΟ ΕΒΑΛΑ ΣΕ ΠΟΤΗΡΙ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΛΕΟΝ ΡΟΖΕ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΟ ΣΑ ΛΙΚΕΡ. ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΚΟΥΤΕΛΙΤΗΣ. ΤΟ ΗΠΙΑ ΟΛΟ...
 
Εμένα πάντως μου αρέσει το...φρεσκο κρασί, είτε χύμα απο παραγωγούς, είτε το γαλλικό Beaujolais Nouveau που βγαινει τον Νοέμβριο και πίνεται μέχρι τον Ιανουάριο (το βρισκεις στον Βασιλόπουλο και πιθανόν στα Carrefour).
Πίνω βέβαια και εμφιαλωμένα, όχι πολύ παλιά, όσες φορες έτυχε να δοκιμάσω "ξεχασμένο κρασί" (είτε σε μένα είτε σε αλλον) ήταν πάντα αλλοιωμένο και ειχε γίνει ..σαν βερμούτ (δεν έχω τυχει βεβαια σε μερακλήδες με ειδικές κάβες και σωστή φύλαξη.)
Γενικότερα πίνω μόνο κόκκινο απο διάφορες ποικιλίες όχι όμως ημίγλυκο.
 
tigergreg said:
ΚΙ ΟΜΩΣ...ΠΡΟΠΕΡΣΙ ΒΡΗΚΑ ΣΕ ΝΤΟΥΛΑΠΙ ΤΟΥ ΕΞΟΧΙΚΟΥ ENA DOMAIN PORTO CARRAS (1985) ΛΕΥΚΟ-ΠΡΑΣΙΝΟ ΛΕΠΤΟ ΜΑΚΡΟΣΤΕΝΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΧΕΙ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ. ΤΟ ΕΒΑΛΑ ΣΕ ΠΟΤΗΡΙ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΛΕΟΝ ΡΟΖΕ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΟ ΣΑ ΛΙΚΕΡ. ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΚΟΥΤΕΛΙΤΗΣ. ΤΟ ΗΠΙΑ ΟΛΟ...
Click to expand...


Τα λευκά κρασιά όταν αλλοιωθούν γίνονται ροζοκιτρινοτσιρλιλί και ανάλογα με το πόσα σάκχαρα έχουν εκ γεννετής παίρνουν και την ανάλογη γεύση.
Σίγουρα όμως δεν είναι πια κρασιά...
Πιο πολύ σε κονιακάκι της πλάκας πηγαίνουν... :p

Τα κόκκινα κρασιά όταν αλλοιωθούν παίρνουν ένα χρώμα κεραμιδί, κάποιες φορές χάνουν το σώμα τους και βγαίνει στην επιφάνεια ο κακός τους εαυτός...
Αποκτούν μία βαριά γεύση που οφείλεται κυρίως στην κατεργασία τους με το θειάφι και μυρίζει υδρόθειο. :tdown:
 
Δεν θα το συμβούλευα γιατί δεν ξέρεις τι άλλος μικροοργανισμός μπορεί να αναπτύχθηκε...



Νέα από το μέτωπο...
Άνοιξα εχθές το βράδυ το Jubilee του Hugel (Riesling ελεγχόμενου αμπελώνα).

Το πρώτο άρωμα που σου έρχεται είναι από φρέσκια πραλίνα και αμέσως μετά το χάος από κιτροειδή!
Στη γεύση δίνει αρώματα από κίτρο, λεμόνι, ξηρούς καρπούς και φρέσκο γρασίδι, πράγμα περίεργο για παλαιωμένο κρασί...
Η επίγευση ανήκει καθαρά στα φρούτα και στους καρπούς με τα αρώματα από grapefruit και αβοκάντο κατά κύριο λόγο...

Προτείνεται για μακαρονάδα με λευκή σάλτσα ή απλά μία πιατέλα τυριών (αντέχει ακόμη και το καπνιστό) με κομμένο ραπανάκι από δίπλα για να καθαρίζει το στόμα από την επίγευση..

Άξιος ο Hugel! Πρέπει να είναι το πιο πλούσιο riesling που έχω δοκιμάσει ποτέ...
 
Top Bottom