Re: Απάντηση: Re: Κρασί… μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις
Το ξύδι το δοκίμασα σε μια πολύχρωμη σαλάτα.
Μαρούλι, ντομάτα, αγγούρι, παντζάρι, πιπεριά, κρεμμύδι φρέσκο.
Μαζί με ελαιόλαδο έκανε ένα ωραίο μείγμα.
Έστω κι αν δεν έγινε κρασί, άξιζε το ξύδι που έγινε.
To καλύτερο ξύδι είναι αυτό αγαπητέ, άλλωστε είναι και η φυσική κατάληξη του κρασιού...
Αν σου έχει μείνει ρίξε λιγάκι σε ψητό πλευρωτό και θα με θυμηθείς
Οπως τα λεει ο Μιχαλης.. ενα εργαλειο απλο για φελους ειναι αυτο:
http://eshop.fytofrontida.gr/index.php?dispatch=products.view&product_id=1931
Kαι απαραιτητως, βρες καποιον που να χει μελισια, και ζητα του λιγο κερι.. θα το λυωσεις πανευκολα σε ενα μπρικακι, και οταν βαλεις τον φελο, θα βουτηξεις την ακρη με το φελο μεσα, ας πουμε 3-4cm, θα περιμενεις 1 λεπτο, θα το ξανα βουτηξεις, θα περιμενεις αλλο 1 λεπτο και 3η φορα θα το ξανα βουτηξεις (θα σφραγισει 100%).. μετα βαλε το μπουκαλι γυρτα να βρεχεται ο φελος και αστο 100 χρονια..
Αν δεν θέλεις να περνάει καθόλου αέρας βάζεις φελλό από σιλικόνη και τελειώνεις.
Αν και δεν είναι καλό αυτό για τα κόκκινα (τουλάχιστον αυτά που έχουν μέλλον) γιατί σταματάει
την ανάπτυξή τους. Ένας καλός ξύλινος φελλός για να γίνεται σωστά η μικρο- οξυγόνωση είναι ότι καλύτερο
(μαζί με την σωστή φύλαξη πάντα) για να ξεδιπλώσει ένα καλό κόκκινο όλες τις αρετές του.
Διαβάζοντας όλο το θέμα από την αρχή (ειλικρινά ίσως να μην το έχω ξανακάνει για κανένα
άλλο θέμα με τόσα πολλά μηνύματα
αλλά μιλάμε για μία από τις ωραιότερες απολαύσεις οπότε αξίζει..)
δυστυχώς δεν έχει αναφερθεί ένα από τα καλύτερα κρασιά παγκοσμίως το οποίο έχουμε και την τιμή
να είναι ελληνικότατο και δεν μιλώ για κανένα άλλο από την πολύ αδικημένη ρετσίνα η οποία τα τελευταία
χρόνια μετά από κάποιες πολύ αξιόλογες προσπάθειες ελλήνων οινοποιών ανακάμπτει και ξαναβρίσκει
την χαμένη της αίγλη.
Για να προλάβω, μην πάει το μυαλό σας σε πλαστικά μπουκάλια σε πάγκους με ένα μίγμα θειώδη και ρητίνης χημικά
επεξεργασμένης το οποίο δεν έχει καμία σχέση με ρετσίνα.
Όσοι σας αρέσει πραγματικά το κρασί και δοκιμάσετε σωστά οινοποιημένη ρετσίνα δεν θα το πιστεύετε
αυτό που θα νιώθετε στον ουρανίσκο σας.
Ξεκίνησα να φτιάχνω κρασί από το 1992 μαθαίνοντας από τον πατέρα μου και παράλληλα διαβάζοντας
και ψάχνοντας ανά την Ελλάδα διάφορα οινοποιεία.
Δηλώνω φανατικός λάτρης των πολύ τανικών κόκκινων κρασιών όπως το ξινόμαυρο το αγιωργίτικο το καπερνέ
και μερικών άλλων ακόμη όπως το μαυροτράγανο,
μέχρι που πριν 3-4 χρόνια ξεκίνησα μία προσπάθεια να φτιάξω ρετσίνα με πολύ καλή πρώτη ύλη.
Το αποτέλεσμα ήταν απίστευτο.
Όχι ότι παράτησα φυσικά τα κόκκινα αλλά η ρετσίνα παλικάρια απλά δεν παίζεται!!
Μία χρονιά κατάφερα και βρήκα σαββατιανό γνήσιο ελληνικό από παλιά ρίζα 60-70 ετών και όχι υβρίδιο για να αντέχει στην φυλλοξήρα.
Πέρσυ η προσπάθεια έγινε με ασύρτικο από την Σαντορίνη και αυτό φυσικά από γνήσια ρίζα και ουχί υβρίδιο.
Η ρυτίνη απευθείας από το πεύκο χωρίς
καμία επεξεργασία και αναλογία 30-50 γρ. ανά 100-120 κιλά η
οποία δεν διαλύεται μέσα στο κρασί και ταυτόχρονα το συντηρεί και του χαρίζει αυτή την μοναδική σπιρτάδα και άρωμα...
Τέσπα, σταματάω γιατί παρασύρομαι με τέτοιο θέμα και ίσως γίνομαι κουραστικός.
Υγεία σε όλους και μην ξεχνάτε ότι ο οίνος ευφραίνει καρδία και η χαρά είναι η μητέρα όλων των αρετών.
