Λογοκρισία στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης

Πήγα στο Μουσείο την Τετάρτη.

Πέρασα απο το χώρο που προβάλλονταν το ενημερωτικό βιντεάκι. Χωρίς να το δώ όλο και προσεκτικά έχω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις.

Τις μαυροφορεμένες μορφές που σπάνε και ρίχνουν τα αγάλματα απο τα αετώματα τις είδα. Άρα μάλλον το βιντεάκι επανήλθε στην αρχική του μορφή.

Το σπάσιμο κρατάει περίπου 2-3 δευτερόλεπτα σε βιντεάκι άνω των 10 λεπτών. Άρα η επιχειρηματολογία του κ. Γιανναρά για μιά ακόμη φορά καλή για έκθεση Πανελληνίων Εξετάσεων αλλά και για μία ακόμη φορά στον αέρα, τουλάχιστον σε ποσοτικό επίπεδο.
 
Χαίρομαι που δεν ελπίζω σε τίποτα, όταν διαβάζω τέτοια κείμενα.
Ευτυχώς που τέτοιες φωνές μες την οχλοβοή της παράνοιας του δήθεν προοδευτισμού, δεν τις ακούω γιατί μου θυμίζουν ότι η Βόρειος Ήπειρος είναι η αδελφούλα μου.
Επίσης χαίρομαι που έστω και μετά την κατακραυγή για την λογοκρισία το Ελληνικό κράτος δείχνει ότι δεν αποτελείται μόνο από Ταλιμπάν.
Άλλωστε την δουλίτσα του (όταν ήταν να πάρει ψήφους ο Κωστάκης) την είχε κάνει όταν υπέγραφε για να μην βγει το θρήσκευμα απ τις ταυτότητες.
 
Ο πάντοτε ανοιχτός αναζητητής, ο τίμιος αγνωστικιστής, έχει σέβας του «ιερού». Ο φανατικός των αντιμεταφυσικών βεβαιοτήτων (όπως και ο θρησκόληπτος) έχει πρόβλημα. Πρόβλημα βασανιστικής ανασφάλειας. Δεν στομώνει κανείς τις γονιμότερες μέσα του αναζητήσεις, απλώς για να εκδικηθεί κάποιους ανυποψίαστους ρασοφόρους του χθες ή του σήμερα. Ομως, γιατί μια κοινωνία να «παιδαγωγείται», μονότροπα με ψυχολογικές ανασφάλειες;

Εξαιρετικό το παραπάνω.