Μαγικές ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα τραγούδια που αγαπήσαμε

[Simos.I]

Τελικά μάλλον οι δεκαετίες 70-80, έδωσαν πάρα πολλά στην μουσική, ένα ακόμη ζωντανό παράδειγμα είναι και το:

"Have You Ever Seen the Rain?"


Γραμμένο από ένα από τα πιο εμβληματικά roots-rock συγκροτήματα της δεκαετίας του '60, τους Creedence Clearwater Revival
Κυκλοφόρησε το 1971 (ηχογραφήθηκε το 1970) και γράφτηκε από τον John Fogerty.
Η αλήθεια πίσω από το τραγούδι, αφορά την επικείμενη διάλυση των Creedence Clearwater Revival και την αποχώρηση του αδελφού του, Tom Fogerty, από το συγκρότημα το 1971.

Η βασική εικόνα του τραγουδιού (η βροχή να πέφτει ενώ λάμπει ο ήλιος - "sunny day rain") συμβολίζει την παράξενη και μελαγχολική κατάσταση στην οποία βρισκόταν η μπάντα: είχαν φτάσει στην κορυφή της δόξας και της επιτυχίας τους, αλλά ταυτόχρονα βίωναν έντονες εσωτερικές εντάσεις, απογοήτευση και διαφωνίες που τελικά τους οδήγησαν στη διάλυσή τους.

Πολλοί ακροατές θεώρησαν λανθασμένα ότι οι στίχοι αναφέρονται στον πόλεμο του Βιετνάμ και στα πολεμικά γεγονότα της εποχής, κάτι που ο Fogerty έχει διαψεύσει, εξηγώντας ότι η έμπνευση ήταν αμιγώς προσωπική και εσωτερική της μπάντας

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Χρόνια αργότερα, το 2012, ο John Fogerty έδωσε μια πιο φωτεινή διάσταση στο τραγούδι, αφιερώνοντας το στην κόρη του, την Kelsy

Behind The Song: Creedence Clearwater Revival, “Have You Ever Seen The Rain?”

Written by John Fogerty One of the most iconic ‘60s roots-rock bands, Creedence Clearwater Revival was coming off a series of gold and platinum records when band member Tom Fogerty announced his departure. His brother and fellow singer/songwriter John Fogerty has gone on record stating he felt...

americansongwriter.com

 

[Θρησκος]

Με αιτία τον πόλεμο στο Βιετνάμ και αφορμή την ανακοινωση δεύτερου μετώπου στην Καμπότζη,διοργανώθηκε μια διαδήλωση στο Kent του Ohio από φοιτητές του τοπικού Πανεπιστημιου αλλά και από μη φοιτητές το 1970.
Χωρίς λόγο,η τοπικη Εθνοφρουρά άνοιξε πυρ κατά των διαδηλωτών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 4 και να τραυματιστούν 9.
Οι CSNY συγκλονίστηκαν από το γεγονός και πολύ σύντομα ο Neil Young έγραψε το Ohio λέγοντας τα πράγματα με τ' όνομα τους.Ονομαστικη αναφορά στον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Nixon οπως και συνεχής αναφορά στον αριθμό των νεκρών.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως single και ανέβηκε αρκετά ψηλά στα charts όμως πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί αρνήθηκαν να το παίξουν.
CSNY: Ohio

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[Th.ARvan]

"Grab your things, I've come to take you home".
Ποιος δεν μπορει να ταυτιστει μ'αυτο το ωραιο τραγουδι μεταβασης!
Η αρχικη ηχογραφηση του Solsbury Hill εχει, για ευνοητους λογους,
μια εκρηκτικη ενεργεια που δεν μπορει να επαναληφθει κατα τη γνωμη μου.

 

[Θρησκος]

"Grab your things, I've come to take you home".
Ποιος δεν μπορει να ταυτιστει μ'αυτο το ωραιο τραγουδι μεταβασης!
Η αρχικη ηχογραφηση του Solsbury Hill εχει, για ευνοητους λογους,
μια εκρηκτικη ενεργεια που δεν μπορει να επαναληφθει κατα τη γνωμη μου.

Εδώ,επειδή είναι το αγαπημένο τραγούδι του Ιταλού χαιφιντελιστη,το χρησιμοποιεί ως αναφορά σε δοκιμη μερικων προϊόντων δικτύου της JCAT.
Από 10:40 και μετά.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[Simos.I]

Δεν θα είναι εύκολο το σημερινό, αναφέρομαι ασφαλώς στο τραγούδι «Φάνης» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, το οποίο κυκλοφόρησε στον εμβληματικό δίσκο «Ζεστά Ποτά» τον Απρίλιο του 1985, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και στην αληθινή ιστορία ενός υπαρκτού προσώπου από τη ζωή και τις γειτονιές της Αθήνας (συγκεκριμένα από την ευρύτερη περιοχή του Μπραχαμίου και των γύρω λαϊκών συνοικιών όπου μεγάλωσαν τα αδέλφια Κατσιμίχα).


Ο Φάνης είναι ένα νέο παιδί της διπλανής πόρτας που σημαδεύτηκε από τις εξαρτήσεις, τις δυσκολίες και το περιθώριο.

«Και τα καλά σου φόραγες σαν να ‘τανε γιορτή»: Σε ποιον αφιέρωσαν τον εμβληματικό «Φάνη» οι αδελφοί Κατσιμίχα

Το βασανισμένο παιδί της διπλανής πόρτας

menshouse.gr

Σύμφωνα με τους στίχους, περνάει ένα διάστημα σε «τρελάδικο και φυλακή δυο χρόνια κι έξι μήνες». Βγαίνοντας στην κοινωνία, φέρει το «κίτρινο χαρτί» (το λερωμένο ποινικό μητρώο της εποχής), το οποίο λειτουργεί ως κοινωνικό στίγμα.

Ένα τραγούδι μια ιστορία: Ο Φάνης των αδελφών Κατσιμίχα και η αφιέρωση στο βιβλιαράκι

Εκτός από τις ιστορίες που συνοδεύουν τη δημιουργία των τραγουδιών υπάρχουν και τα τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες, ιστορίες της ζωής και της καθημερινότητας, από αυτές που συμβαίνουν δίπλα μας και είναι μέρος μιας πραγματικότητας που μας διαμορφώνει. Ιστορίες άλλοτε χαρούμενες και άλλοτε...

www.dinfo.gr

Πολύ δύσκολη η εποχή, μεταπολίτευση, φόβος αλλά και προκατάληψη για στιγματισμένους.....

Ψάχνει για να βρει δουλειά σε «χίλια δυο αφεντικά», να σταθεί στα πόδια του και να κάνει μια νέα αρχή, αλλά βρίσκει παντού κλειστές πόρτες, αδιαφορία, προκατάληψη και απόρριψη.

Το κομμάτι πιστεύω ότι είναι μια από τις πιο δυνατές κοινωνικές μπαλάντες της ελληνικής δισκογραφίας, παραθέτω μια ζωντανή εκτέλεση και ερμηνεία του εμβληματικού τραγουδιού «Φάνης» από τους Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[Simos.I]

Με αφορμή μια σημερινή αναφορά στον Lou Reed και συγκεκριμένα για το “Walk on the Wild Side” (1972) του Lou Reed, από τον δίσκο Transformer (σε παραγωγή David Bowie και Mick Ronson), το οποίο αποτελεί σίγουρα έναν ύμνο στην περιθωριακή σκηνή της Νέας Υόρκης, τους τρανς ανθρώπους, τα ναρκωτικά και την ανδρική πορνεία.

Σκάλισα λίγο παραπάνω την ιστορία, η αλήθεια είναι ότι μιλάμε για ένα όχι εύκολο θέμα, σε μια δύσκολη εποχή, με αρκετά ταμπου ακόμη και για τα ελεύθερα ήθη εκείνης της εποχής.

https://www.neatorama.com/2012/09/17/The-Story-Behind-Lou-Reeds-Walk-on-the-Wild-Side/

Κάθε στροφή του τραγουδιού βασίζεται σε έναν πραγματικό άνθρωπο – σούπερ-σταρ από το περιβάλλον του Andy Warhol (The Factory).


Holly Woodlawn, Jackie Curtis, and ‘Little’ Joe Dallesandro at Andy Warhol’s Factory in 1971. Photograph: Jack Mitchell/Getty Images


Andy Warhol in 1971 with, from left, Paul Morrissey, Maurice Braddell, Fred Hughes, Jed Johnson, Jane Forth and Joe Dallesandro.Credit...Express Newspapers/Hulton Archive, via Getty Images

Bασίστηκε σε 5 προσωπικότητες της εποχής

Holly Woodlawn, μια τρανς γυναίκα ηθοποιός, με καταγωγή από το Μαϊάμι της Φλόριντα, η οποία σε ηλικία 15 ετών, έφυγε από το σπίτι της για να γλιτώσει από την ομοφοβική βία και έκανε οτοστόπ μέχρι τη Νέα Υόρκη.

Candy Darling, επίσης τρανς ηθοποιός και μούσα του Warhol, μεγάλωσε στο Λονγκ Άιλαντ («out on the island») και έγινε κεντρική φιγούρα στην καλλιτεχνική bohemia της πόλης. Ο στίχος «even when she was given head» (μια αναφορά σε στοματικό έρωτα που διέφυγε από τη λογοκρισία του BBC γιατί οι λογοκριτές δεν γνώριζαν την αμερικανική αργκό) περιγράφει τη χαρακτηριστική της ηρεμία και αριστοκρατική χάρη μέσα σε έναν σκληρό κόσμο.

Joe ( Little Joe) Dallesandro, βασικός πρωταγωνιστής στις underground ταινίες του Andy Warhol (όπως το Flesh), ο Dallesandro έγινε πραγματικό σύμβολο του σεξ και πέρασε στο mainstream, ενώ αργότερα η φωτογραφία του κούμπωσε σε ιστορικά εξώφυλλα δίσκων (όπως το Sticky Fingers των Rolling Stones και το ντεμπούτο των Smiths).

Joe Campbell, είχε παίξει έναν χαρακτήρα με το όνομα "Sugar Plum Fairy" στην ταινία My Hustler (1965) του Warhol, στο τραγούδι περιγράφεται να ψάχνει στα δρομάκια για φαγητό και να κατευθύνεται προς το Apollo Theater στο Χάρλεμ

Jackie Curtis, θεατρική συγγραφέας, ηθοποιός και drag queen, ο στίχος μιλάει για τη χρήση αμφεταμινών («speeding away») και τη θυελλώδη ζωή της σε μια πόλη που έτρεχε με επικίνδυνους ρυθμούς

Αντί για το τραγούδι, δείτε ένα βίντεο με την ιστορία πίσω από τα πρόσωπα που ενέπνευσαν το "Walk on the Wild Side":

Walk on the Wild Side: The People who Inspired Lou Reed's Classic​

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Η σχέση του τραγουδιού με τον κινηματογράφο είναι διπλή και πολύ στενή: ο Lou Reed δανείστηκε τον τίτλο από την ταινία «Walk on the Wild Side» (1962) (ελληνικός τίτλος: «Το Σπίτι της Αμαρτίας»), σε σκηνοθεσία Edward Dmytryk.

Βασιζόταν σε μυθιστόρημα του Nelson Algren και διαδραματιζόταν σε έναν οίκο ανοχής στη Νέα Ορλεάνη κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.
Πρωταγωνιστούσαν η Jane Fonda και η Barbara Stanwyck (η οποία υποδύθηκε έναν από τους πρώτους ανοιχτά λεσβιακούς χαρακτήρες στο mainstream σινεμά)

https://cinemamuseum.org.uk/scheduled/walk-on-the-wild-side-1962-on-35mm-film/

Αρχικά, είχαν ζητήσει από τον Lou Reed να γράψει τη μουσική για μια θεατρική μεταφορά αυτού του έργου. Το θεατρικό δεν προχώρησε ποτέ, αλλά ο Reed κράτησε τον τίτλο και τον χρησιμοποίησε για να περιγράψει τη δική του "άγρια πλευρά" – τη ζωή των φίλων του στη Νέα Υόρκη

Walk on the Wild Side (Lou Reed song) - Wikipedia

en.wikipedia.org

Ειλικρινά, ποτέ δεν περίμενα, τέτοια εξέλιξη, για το τραγούδι σκαλίστε άφοβα, υπάρχουν πολλά διαμάντια εκεί έξω!!

 

[#@george@#]

Φθινόπωρο, ψιλόβροχο, εδώ στη γειτονιά σπάνια περνάει κάποιος, ιδίως όταν βρέχει.
Ιδανική στιγμή για να γράψω κάτι για ένα από τα καλύτερά μου τραγούδια.
Είχα στο μυαλό μου το πολύ ενδιαφέρον νήμα του Σίμου, και η σκέψη μου πήγε αβίαστα στο Eleanor Rigby.
Πόσα τραγούδια μπορούν να είναι τόσο δυνατά, τόσο συγκλονιστικά και να αγγίζουν βαθιά
το συναισθηματικό σου κόσμο από το πρώτο άκουσμα έως το πιο πρόσφατο;
Σίγουρα όχι πολλά. Το συγκεκριμένο είναι ένα από τα ελάχιστα.
Είναι ένα τραγούδι το οποίο φέτος συμπληρώνει 60 χρόνια από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του.
Αν και το πρωτάκουσα 7 – 8 χρόνια αργότερα, δεν έχει σημασία πρώτο άκουσμα ήταν, με συγκλόνισε. Κι ας ήμουν 13 – 14 χρονών.
Έκτοτε, όσες φορές κι αν το ακούσω νιώθω το ίδιο. Προσωπικά πάντα, είναι ο ορισμός του αριστουργήματος.
Ένα τραγούδι που αμφισβήτησε τη λογική της ποπ σε ήχο αλλά και σε στίχους.

Ο Paul McCartney είχε αρχικά γράψει τη μελωδία χρησιμοποιώντας το όνομα Daisy Hawkins.
Προφανώς, στην πορεία έψαχνε κάτι πιο ρεαλιστικό και ηχηρό γι’ αυτό και συνέχισε να το ψάχνει
με αποτέλεσμα να καταλήξει στην ηθοποιό Eleanor Bron η οποία είχε συμπρωταγωνιστήσει
με τους Beatles στην ταινία τους "Help!" το 1965.
Το Rigby το εμπνεύστηκε ενώ περπατούσε στο Μπρίστολ. Είδε την ταμπέλα ενός καταστήματος
που λεγόταν «Rigby & Evens Ltd, Wine & Spirit Shippers».
Του άρεσε όπως έδεναν οι δύο λέξεις, και έτσι γεννήθηκε ο τίτλος «Eleanor Rigby».

Κάποιες φορές, η ζωή φέρνει κάποιες συμπτώσεις,
πιστεύω ότι σε όλους λίγο πολύ έχουν προκύψει κάποιες, σε απίθανα θέματα.
Έτσι και σε αυτή την περίπτωση έγινε κάτι πολύ – πολύ παράξενο.

Στο νεκροταφείο της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου (St. Peter's) στο Λίβερπουλ,
εκεί ακριβώς όπου ο Paul και ο John πρωτογνωρίστηκαν το 1957 ως έφηβοι
υπάρχει ένας πραγματικός τάφος μιας γυναίκας που ονομαζόταν Eleanor Rigby (είχε πεθάνει το 1939).
Ο McCartney, έχει πει ότι δεν θυμόταν να έχει δει ποτέ αυτόν τον τάφο,
αλλά παραδέχεται ότι επειδή έκαναν συχνά βόλτες εκεί με τον John Lennon,
το όνομα μπορεί να είχε καταγραφεί στο υποσυνείδητό του ως παιδική ανάμνηση.

Αν και η ιδέα ήταν του Paul McCartney, οι στίχοι ολοκληρώθηκαν
στο σπίτι του John Lennon με τη βοήθεια όλης της παρέας:
Αρχικά ο Paul είχε γράψει το όνομα Father McCartney. Το άλλαξε όμως επειδή δεν ήθελε ο κόσμος
να νομίζει ότι αναφέρεται στον δικό του πατέρα.
Ξεφυλλίζοντας έναν τηλεφωνικό κατάλογο, βρήκαν το όνομα McKenzie.
Ο George Harrison ήταν αυτός που σκέφτηκε τον εμβληματικό εναρκτήριο στίχο: «Ah, look at all the lonely people».
Ο Ringo Starr πρότεινε τον στίχο «writing the words of a sermon that no one will hear»
(γράφει τα λόγια ενός κηρύγματος που κανείς δεν θα ακούσει)
και την ιδέα που ο ιερέας μπαλώνει τις κάλτσες του.

Όσο για το μουσικό αποτέλεσμα;
Ο Paul McCartney τραγουδά, συνοδευόμενος από τέσσερα βιολιά, δύο βιόλες, δύο τσέλα,
και φωνητικά από τους John Lennon και George Harrison.

Ο παραγωγός George Martin έκανε την ενορχήστρωση έχοντας
μια πολύ συγκεκριμένη οδηγία από τον Paul: ΄΄Τα έγχορδα θα πρέπει να ακούγονται κοφτά, επιθετικά και έντονα.΄΄
Ο George Martin λοιπόν, εμπνεύστηκε αυτό το δραματικό παίξιμο των εγχόρδων
από τη μουσική που είχε γράψει ο Bernard Herrmann για την πασίγνωστη ταινία «Ψυχώ» του Άλφρεντ Χίτσκοκ.
Το αποτέλεσμα τελικά είναι αυτό που ξέρουμε.

Το «Eleanor Rigby» υπάρχει στο πρωτοποριακό άλμπουμ "Revolver".



Ένα άλμπουμ που άνοιξε τον δρόμο για τη χρυσή, πειραματική εποχή τους.

"Eleanor Rigby" εδώ από την ταινία "Yellow Submarine" (1968)

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[Simos.I]

Συγκλονιστικός ο Γιώργος, κτύπησε φλέβα χρυσού!

 

[Simos.I]

ε, ναι ρε φίλε!

«Diamonds and Rust» (1975) της Joan Baez είναι μια βαθιά προσωπική μπαλάντα που γεννήθηκε από μια απρόσμενη τηλεφωνική κλήση και τις αναμνήσεις από τον θυελλώδη δεσμό της με τον Bob Dylan στη δεκαετία του '1964–1965** στη συνοικία Greenwich Village της Νέας Υόρκης.

Τον Νοέμβριο του 1974, η Joan Baez δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από τον Bob Dylan, με τον οποίο είχαν να μιλήσουν χρόνια μετά τον χωρισμό τους. Ο Dylan βρισκόταν στο Woodstock και της τηλεφώνησε, γεγονότα που ξύπνησαν έντονα συναισθήματα και παλιές εικόνες.

Diamonds and Rust

Η ιστορία λέει ότι η Joan Baez καθόταν στο σαλόνι του σπιτιού της μαζί με τον άντρα της, David Harris ένα απόγευμα του Νοέμβρη το 1974, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε και στην άλλη άκρη της γραμμής άκουσε τον Bob Dylan να της απευθύνεται - τον Bob, με τον οποίο είχε χωρίσει πια 10 περ...

landandfreedom.gr

Την ώρα που χτύπησε το τηλέφωνο, η Baez βρισκόταν στο σπίτι με τον τότε σύζυγό της, David Harris. Αρχικά, η ίδια αστειευόμενη ή προσπαθώντας να το υποβαθμίσει, του είχε πει πως το τραγούδι αφορούσε τον David, αλλά στην πραγματικότητα καθρέφτιζε εξ ολοκλήρου τη σχέση της με τον Dylan.

Τα τραγούδια που γεννήθηκαν μέσα από αληθινές ιστορίες αγάπης και μας αγγίζουν μέχρι σήμερα

Τα 7 διαχρονικά κομμάτια που μιλούν για τον έρωτα και τις πλευρές του

glow.gr

Ο τίτλος συμβολίζει την αντίθεση ανάμεσα στις πολύτιμες, λαμπερές στιγμές της αγάπης τους («διαμάντια») και τη φθορά, την πίκρα και την εγκατάλειψη που έμειναν πίσω με το πέρασμα του χρόνου («σκουριά»).

The story behind "Diamonds and Rust", a song by Joan Baez, about Bob Dylan - Onstage Magazine.com

Breaking music buzz:: The story behind "Diamonds and Rust", a song by Joan Baez, about Bob Dylan – The story behind the song "Diamonds and Rust" is as captivating as the melody itself—a tale of love, memory, and the bittersweet residue of time. Written b

onstagemagazine.com

Στο τραγούδι η Baez περιγράφει λεπτομέρειες από εκείνη την εποχή: τον Dylan να φοράει δερμάτινο τζάκετ, να παίζει κιθάρα, και τη φευγαλέα αίσθηση του πόσο εύκολα η ποίηση και ο έρωτας μπορούν να γίνουν επώδυνη ανάμνηση.

Το τραγούδι είναι η αλήθεια παρόλο που κατάφερε να πάει στα charts και να κάνει σχετική επιτυχία, πήρε πραγματικά άλλη διάσταση όταν έπεσε πάνω στους Judas Priest, αποδεικνύοντας τη διαχρονική δύναμη της σύνθεσης.

μια ζωντανή εκτέλεση του "Diamonds & Rust" από τη Joan Baez το 1975

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

και εδώ οι Judas Priest, διαλέγετε, εγώ έχω διαλέξει, εσείς?

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[#@george@#]

Μάλλον διαλέξαμε διαφορετικό, αν κρίνω από την υπογραφή

 

[Simos.I]

Μάλλον διαλέξαμε διαφορετικό, αν κρίνω από την υπογραφή

Λυπάμαι Γιώργο, άλλη η δυναμική του Rob, άλλης της Joan, ξερω οτι ακούγεται σαν ιεροσυλία, αλλά....

 

[#@george@#]

Λυπάμαι Γιώργο, άλλη η δυναμική του Rob, άλλης της Joan, ξερω οτι ακούγεται σαν ιεροσυλία, αλλά....

Καλημέρα Σίμο και καλό μήνα!
Ούτε πρέπει να λυπάσαι ούτε υπάρχει ιεροσυλία. Η μουσική πρώτα απ' όλα διεγείρει τα συναισθήματά μας.
Αυτά μας παροτρύνουν και ο ήχος της μας ταξιδεύει.
Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήνουμε, όσο μπορούμε, τον εαυτό μας ελεύθερο να περιπλανηθεί.
Στο τέλος της ημέρας αυτό μετράει.
Να είμαστε όλοι καλά για να μπορούμε να αφηνόμαστε και........ να νιώθουμε.

 

[supersonic]

O Rob?

 

[Θρησκος]

Εξαρτάται από το τι κρίνεται.Η φωνή,η ερμηνεία,η σύνθεση ή το μείγμα τους;
Για μένα,η Baez κερδίζει με τα χέρια κάτω σε όλους τους τομείς.
Η διασκευή των JP μου θυμίζει εμπορικούς KISS.Χωλαινει.

 

[Haagenti]

Η καλύτερη ερμηνεία είναι του Ripper και αποτυπώθηκε σε εκείνο το διπλό λάιβ.
Όσοι τον άκουσαν από κοντά στο ροκγουειβ ακόμα να μαζέψουν τα σαγόνια από το πάτωμα.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[Simos.I]

Προσωπικά, έγραψα για την δυναμική του Rob και μόνο, το τραγούδι είναι κλασικό, δεν το πρόλαβα με την Joan, (εξίσου τρομερή performance, όντας γεννημένος το '65),
είχα την ευκαιρία να το ακούσω πρώτα από τους JP, οι συγκεκριμένοι ποτέ δεν έγιναν "εμπορικοί" με αυτό το τραγούδι, ίσως όμως να τους χάρισε μια αναγνωρισιμότητα, που πράγματι δεν είχαν έως τότε, περισσότερο για να μπουν σε μεγαλύτερη αγορά όπως αυτή της Αμερικής.

Παρόλο που είχαν καταφέρει, να κερδίσουν τον σεβασμό των κριτικών με το Sad Wings of Destiny, δεν είχαν καταφέρει ακόμα να βγουν από το underground status τους.

Είχα διαβάσει, στο τότε Ποπ & Ροκ, ναι ήταν η μόνη πηγή ενημέρωσης της εποχής μου, ότι η δισκογραφική τους εταιρεία (Columbia/CBS), τους πίεσε να ηχογραφήσουν το κομμάτι για το άλμπουμ Sin After Sin (1977), στοχεύοντας ακριβώς στα αμερικανικά ραδιόφωνα.

Το ρίσκο απέδωσε, αφού έγινε το πρώτο τους κομμάτι που παίχτηκε μαζικά στα FM της Αμερικής.

Αυτά σας ευχαριστώ.

 

[Simos.I]

Αρκετοί είχαν την εντύπωση ότι το «Born in the U.S.A.» του Bruce Springsteen (που κυκλοφόρησε το 1984) είναι ένας χαρούμενος, πατριωτικός ύμνος, αλλά τελικά πρόκειται μια οδυνηρή διαμαρτυρία για τη μεταχείριση των βετεράνων του πολέμου του Βιετνάμ και τη δυσκολία της εργατικής τάξης.


Η έμπνευση είναι κάπως διαφορετική, το 1981, ο σκηνοθέτης Πολ Σρέιντερ (γνωστός από το Taxi Driver) έστειλε στον Springsteen ένα κινηματογραφικό σενάριο με τίτλο «Born in the U.S.A.» ζητώντας του να γράψει μουσική.

Η λογοκλοπή που γέννησε έναν ύμνο: Η άγνωστη ιστορία του Born in the U.S.A. | www.fatsimare.gr

«Ήταν μια κραυγή διαμαρτυρίας για όσους γύρισαν από το Βιετνάμ. Όταν το άκουσα δυνατά, ήξερα πως είχα μόλις φτιάξει κάτι απ’ τα καλύτερα της ζωής μου», θυμάται ο Μπρους Σπρίνγκστιν.

www.fatsimare.gr

Ο Springsteen δούλευε εκείνη την περίοδο πάνω σε ένα κομμάτι με τίτλο «Vietnam». Όταν είδε τον τίτλο του σεναρίου στο τραπέζι του, τον «τσίμπησε» σχεδόν αυθόρμητα και άρχισε να τραγουδάει τους στίχους του δικού του κομματιού με τη φράση «I was born in the U.S.A.». (Η ταινία του Σρέιντερ κυκλοφόρησε τελικά το 1985 με τίτλο Light of Day επειδή το τραγούδι του Springsteen είχε γίνει ήδη τεράστιος ύμνος).

Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία ενός άνεργου, απογοητευμένου βετεράνου του Βιετνάμ

Περιγράφει την καταγωγή του από την εργατική τάξη, αναφέρεται στην κατάταξή του στο στρατό από την ίδια του την πατρίδα για να πολεμήσει σε έναν παράλογο πόλεμο και ασφαλώς κάνει αναφορά και στην απώλεια του αδερφού του στη ζούγκλα του Βιετνάμ και την οδυνηρή επιστροφή του στις ΗΠΑ, όπου αντί για την υποδοχή ήρωα που είχαν παλαιότεροι βετεράνοι, βρήκε την αδιαφορία του κράτους, την ανεργία και την πνευματική κρίση.

Εξαιτίας του δυναμικού, ροκ ρυθμού, της εκρηκτικής ερμηνείας του «Boss» και του εξωφύλλου του δίσκου (όπου ποζάρει μπροστά στην αμερικανική σημαία), το τραγούδι παρεξηγήθηκε ευρέως ως μια γιορτή του αμερικανικού εθνικισμού, είχε μάλιστα χρησιμοποιηθεί ακόμη και στην προεκλογική εκστρατεία του Ρόναλντ Ρίγκαν το 1984, με τον Springsteen να παίρνει δημόσια αποστάσεις και να απαντάει ειρωνικά, εξηγώντας ότι πρόκειται για μια κραυγή αγωνίας και κριτική προς το σύστημα που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του.

Η κλασσική stadium-rock εκτέλεση με όλη την E Street Band, η συναυλία στο Los Angeles Memorial Coliseum το 1985 θεωρείται από τους απαιτητικούς θαυμαστές και τους κριτικούς ως μία από τις κορυφαίες (αν όχι η κορυφαία) της ιστορικής περιοδείας Born in the U.S.A. Tour

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Βέβαια μια από τις πολύ καλές είναι και η εκτέλεση, που έδωσε ο ο Springsteen, στα μέσα της δεκαετίας του '90. Θέλοντας να «διορθώσει» τη μεγάλη παρερμηνεία του τραγουδιού (ότι δήθεν είναι ένας χαρούμενος εθνικιστικός ύμνος), αφαίρεσε τα drums και τα synthesizers, μένοντας μόνο με μια ακουστική 12χορδη κιθάρα, μια φυσαρμόνικα και τη βραχνή, γεμάτη οργή φωνή του.
Πρόκειται για μια ακουστική blues εκδοχή, οι στίχοι για την εγκατάλειψη των βετεράνων του Βιετνάμ μπαίνουν σε πρώτο πλάνο. Η ερμηνεία του μοιάζει με φάντασμα που ζητά δικαιοσύνη. Είναι ανατριχιαστική και αποδίδει το κομμάτι ακριβώς όπως το είχε στο μυαλό του όταν το έγραφε.

Η εκτέλεση από τα live του 1998 (ή από τις φιλανθρωπικές συναυλίες Bridge School Benefit) είναι ευρέως διαθέσιμη στο YouTube και σε streaming πλατφόρμες όπως το Apple Music ως «Born in the U.S.A. (Live Acoustic Version)».

Δεν βρίσκεται σε καλή ανάλυση και δεν θα την βάλω, αντί για αυτή ας δούμε αυτή

Bruce Springsteen & The E Street Band - Born In the U.S.A. (Live in New York City)​

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

​

Eδώ όμως ψάχνοντας βρήκα μια εκτέλεση με το κομμάτι σε πραγματική Full HD / 1080p ποιότητα μαζί με την E Street Band, η κορυφαία επίσημη επιλογή είναι το «Born In The U.S.A. Live: London 2013», στη συγκεκριμένη συναυλία, η οποία κινηματογραφήθηκε επαγγελματικά με σύγχρονες κάμερες υψηλής ευκρίνειας στο φεστιβάλ Hard Rock Calling στο Λονδίνο, ο Bruce Springsteen και η E Street Band έπαιξαν ζωντανά ολόκληρο το άλμπουμ Born in the U.S.A. από την αρχή μέχρι το τέλος.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

​

Η ενέργεια της μπάντας στο Λονδίνο το 2013, παρά τα χρόνια που είχαν περάσει, είναι τρομερή, με τα drums του Max Weinberg και το σαξόφωνο του Jake Clemons (ανιψιού του θρυλικού Clarence Clemons) να αποδίδουν το κομμάτι με τον πιο δυνατό και καθαρό τρόπο που είναι διαθέσιμος σήμερα.

.

 

[#@george@#]

The Sound of Silence «1964»
Ένα τραγούδι εμβληματικό, γεμάτο δυστοπικές εικόνες, στίχους που προμηνύουν αλήθειες,
και που αντέχει στο χρόνο 62 χρόνια μετά.

Λέει ο Paul Simon: «Πάντα ένιωθα πολύ ωραία να παίζω κιθάρα μόνος μου και να ονειρεύομαι.
Ήταν κάτι που με ευχαριστούσε. Πήγαινα στο μπάνιο που είχε πλακάκια και έκανε αντήχηση,
άνοιγα τη βρύση επειδή ο ήχος του νερού που έτρεχε με ηρεμούσε, έσβηνα τα φώτα και έπαιζα στα σκοτεινά».
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το τραγούδι.
"Hello, darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again…"

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Υπάρχει όμως και μία ιστορία η οποία ήρθε και έδεσε τέλεια με αυτό, χωρίς να το γνωρίζει ο δημιουργός του.
Το τραγούδι το έγραψε ο Paul Simon, αλλά για μία εκπληκτική σύμπτωση, περιγράφει
και ταυτίζεται απόλυτα με την ιστορία που υπάρχει στην φιλία του Art Garfunkel με τον Sanford Greenberg.
Μία φιλία που δημιουργήθηκε το 1959 όταν φοιτούσαν στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια
και όπως αποδείχτηκε ήταν τόσο δυνατή που άντεξε σε πολύ δύσκολες καταστάσεις.
Μετά από 2 χρόνια περίπου, εξαιτίας μίας λάθους διάγνωσης, ο Sanford Greenberg τυφλώθηκε,
και επειδή δεν είχε την απαραίτητη οικονομική στήριξη, (οι δικοί του δεν είχαν μεγάλη οικονομική επιφάνεια)
παράτησε τις σπουδές του και απομονώθηκε.
Ο Garfunkel , προσπάθησε και κατάφερε να τον πείσει να ξαναγραφτεί και να συνεχίσει τις σπουδές του,
προσαρμόζοντας όλη τη ζωή του πάνω στον φίλο του, προκειμένου να τον βοηθήσει επειδή ήταν πλήρως εξαρτημένος από αυτόν.
Έτσι συνέχισαν έως το 1964 που χώρισαν οι δρόμοι τους... για να δημιουργηθεί το The Sound of Silence.
Ο Garfunkel είχε ενθουσιαστεί με τους στίχους του Paul Simon που ήταν παιδικός του φίλος,
επειδή έβλεπε τον εαυτό του αλλά και την φιλία του με τον Greenberg μέσα σ’ αυτούς.
Θέλησε λοιπόν να βοηθήσει τον Simon να το κυκλοφορήσει.
Μάλιστα ο Greenberg του έδωσε τα τελευταία του 400$ (403$ είχε όλα κι όλα) και μ' αυτόν τον τρόπο
έβαλε και αυτός το λιθαράκι του στην κυκλοφορία αυτού του κλασικού πλέον τραγουδιού.
Κυκλοφόρησε το 1964 με το άλμπουμ "Wednesday Morning, 3 A.M" και δυστυχώς δεν πήγε καθόλου καλά
με αποτέλεσμα να διακόψουν τη συνεργασία τους.
Το τραγούδι όμως, συνέχισε να ακούγεται όλο και πιο συχνά από ραδιοφωνικους σταθμούς
και το 1965, ο παραγωγός Tom Wilson έκανε νέο remix προσθέτοντας ντραμς και ηλεκτρικές κιθάρες
και μάλιστα χωρίς να το γνωρίζουν. Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε single το 1965.
Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσεις στο Νο1 του Billboard Hot 100 και να επανενώσει το ντουέτο.
Το 1966 κυκλοφόρησε άλμπουμ έχοντας τίτλο "The Sound of Silence" και περιείχε ασφαλώς
το συγκεκριμένο τραγούδι και η καριέρα τους απογειώθηκε.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσει στο Νο1 του Billboard Hot 100 και να επανενώσει το ντουέτο. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.​

«Στην πραγματικότητα, το κλειδί για το "The Sound of Silence" είναι η απλότητα της μελωδίας​

και των στίχων, οι οποίοι εκφράζουν μια νεανική αίσθηση αποξένωσης»,
εξήγησε κάποτε ο Paul Simon στο NPR, αναφερόμενος στο νόημα του κομματιού.
«Δεν ήταν κάτι που βίωνα σε κάποιο βαθύ, ουσιαστικό επίπεδο — ότι δηλαδή
«κανείς δεν με ακούει, κανείς δεν ακούει κανέναν»— ήταν περισσότερο μια αγωνία
της μετεφηβικής ηλικίας», και συνέχισε «ωστόσο εμπεριέχει μια αλήθεια,
η οποία βρήκε απήχηση σε εκατομμύρια ανθρώπους».

«Είναι ένα τραγούδι για την αδυναμία των ανθρώπων να επικοινωνήσουν μεταξύ τους»
λέει ο Art Garfunkel συνοψίζοντας εύστοχα το νόημα του τραγουδιού.
Βέβαια, στίχοι όπως εκείνοι του τέλους:
And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said “The words of the prophets
Are written on subway walls
And tenement hall
And whispered in the sounds of silence”
Δεν μπορούν παρά να προβληματίσουν με το πόσο εύστοχα έρχονται και «κουμπώνουν» με το σήμερα.
Η μοναξιά που καλλιεργείται από όλους και από παντού.
Ήρθε και μία πολύ (κατά τη γνώμη μου) επιτυχημένη εκτέλεση, από τους “Disturbed”, το 2015
με την οποία απέκτησε νέο ήχο και έκανε ξανά επιτυχία σε διαφορετικό κοινό.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Όπως και να το κάνεις ακούγεται και θα ακούγεται...

 

[Pleo]

Η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του "Dance Me to the End of Love" (1984) αποκαλύπτει πώς μια από τις πιο εφιαλτικές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας μεταμορφώθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ερωτικά κομμάτια παγκοσμίως.

Ο ίδιος ο Λέοναρντ Κοέν περιέγραψε τη μυστηριώδη διαδικασία συγγραφής του με τα δικά του λόγια:

1. Ο «σπόρος» της έμπνευσης: Τα κρεματόρια
Η ιδέα γεννήθηκε όταν ο Κοέν διάβασε και άκουσε μαρτυρίες για τη φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Όπως εξήγησε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη το 1995:

«Το τραγούδι προήλθε από το γεγονός ότι έμαθα πως σε ορισμένα στρατόπεδα θανάτου, δίπλα στα κρεματόρια, μια ορχήστρα εγχόρδων (κουαρτέτο) αναγκαζόταν να παίζει κλασική μουσική την ώρα που εξελισσόταν αυτή η φρίκη... Αυτοί οι μουσικοί είχαν την ίδια μοίρα με τους υπόλοιπους. Και έπαιζαν κλασική μουσική ενώ οι συνάνθρωποί τους σκοτώνονταν και καίγονταν».

2. Το «Φλεγόμενο Βιολί» και η διπλή γλώσσα
Αυτή η εικόνα γέννησε τον εμβληματικό εναρκτήριο στίχο: "Dance me to your beauty with a burning violin" (Χόρεψέ με στην ομορφιά σου με ένα φλεγόμενο βιολί).

• Το «φλεγόμενο βιολί» συμβολίζει τη μουσική που παίζεται κυριολεκτικά δίπλα στις φωτιές των κρεματόριων.
• Η «ομορφιά», σύμφωνα με τον Κοέν, δεν είναι η κλασική ρομαντική ομορφιά, αλλά η ομορφιά της ολοκλήρωσης της ζωής, το τέλος της ύπαρξης στην απόλυτη τραγικότητά της.

3. Γιατί ακούγεται σαν ερωτικό τραγούδι;
Ο Κοέν επέλεξε συνειδητά να γράψει αυτούς τους στίχους χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του πάθους και της παράδοσης στον εραστή. Όπως δήλωσε, χρησιμοποιούμε την ίδια ακριβώς γλώσσα όταν παραδιδόμαστε στο αγαπημένο μας πρόσωπο, με αυτή που απαιτείται όταν παραδιδόμαστε στον θάνατο.
Με αυτόν τον τρόπο, το τραγούδι απέκτησε μια παγκόσμια διπλή υπόσταση: λειτουργεί ως ένα βαθιά ρομαντικό κομμάτι, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί ένα ξόρκι ενάντια στον τρόμο και τον πανικό του θανάτου.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[Simos.I]

Καλησπέρα στην παρέα, στις 9 Νοεμβρίου στα 1989 ξεκίνησε η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το Berlin Mauer είχε κατασκευαστεί στα 1961 για να συγκρατήσει τη φυγή των κατοίκων της Ανατολικής Γερμανίας προς τη Δύση.
Στις 23 Σεπτεμβρίου στα 1977 κυκλοφορεί το single " Heroes" από τον David Bowie. Είχε γραφτεί στα μέσα του έτους από τον ίδιο και τον Brian Eno.

Ο Bowie είχε δηλώσει αρχικά πως εμπνεύστηκε το τραγούδι όταν είδε τον παραγωγό του, Tony Visconti, να αγκαλιάζεται και να φιλιέται με την τραγουδίστρια Antonia Maass δίπλα στο Τείχος του Βερολίνου, κάτω από ένα παράθυρο του στούντιο ηχογράφησης Hansa.
Μεταγενέστερα ντοκιμαντέρ και έρευνες αποκάλυψαν ότι η γυναίκα που φιλιόταν εκείνη τη στιγμή ήταν πιθανότατα η Clare Shenstone (ή ότι η ιστορία συνδυάστηκε με άλλα ερεθίσματα).
Οι στίχοι περιγράφουν δύο εραστές —ο ένας από το Δυτικό και ο άλλος από το Ανατολικό Βερολίνο— που προσπαθούν να είναι μαζί και να φιληθούν «κάτω από το τείχος», αψηφώντας τις πολιτικές και κοινωνικές διαιρέσεις της εποχής.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Υπάρχουν βέβαια και απόψεις που αναφέρουν διαφορετικές αφετηρίες, σχετικά με το πως προέκυψε η σύνθεση, Ο Bowie είχε αναφέρει επίσης ως επιρροή τον πίνακα “Lovers Between Garden Walls” του εξπρεσιονιστή ζωγράφου Otto Mueller, καθώς και το διήγημα “A Grave for a Dolphin” (1956) του Alberto Denti di Pirajno, το οποίο μιλούσε για μια απαγορευμένη αγάπη εν μέσω πολέμου.
Το κομμάτι γράφτηκε από τον Bowie σε συνεργασία με τον Brian Eno, ενώ στην κιθάρα έπαιξε ο Robert Fripp των King Crimson. Ηχογραφήθηκε στα ιστορικά Hansa Studios κοντά στο τείχος του Βερολίνου. Παρά το γεγονός ότι δεν έγινε αμέσως τεράστια εμπορική επιτυχία στα charts (φτάνοντας αρχικά στο Νο 24 στηρείτε Βρετανία), με τα χρόνια εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους ύμνους της ροκ μουσικής.
Δείτε ένα βίντεο που αναλύει την ιστορία, την εποχή του Βερολίνου και τη δημιουργία του τραγουδιού «Heroes»

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies