Μανώλης Ρασούλης 1945-2011

Μεγάλος στιχουργός, έχει γράψει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια των τελευταίων δεκαετιών. Φυσιογνωμία ιδιόρρυθμη, εν μέρει περιθωριακή, από επιλογή του, έζησε πάντα με τους δικούς του όρους και μάλλον και πέθανε με αυτούς. Καλό σου ταξίδι Μανώλη...
 
εφυγες εεε....
ισως γιατι σ πληγωνε η πατριδα σου
αν και την αγαπουσες πολυ

γεια σου βρε Χιππι
σ αγαπαω

.-bye-
 
Kυριος.

Οχι του απολυτου γουστου μου σαν καλλιτεχνης αλλα σαν ανθρωπος ηταν απο τους σοβαροτερους των τραγουδοποιων.
 
Ηταν μεγιστος,ας ειναι ελαφρυ το χωμα..Δε θα ξεχασω ποτε το ταβλι που παιξαμε καποτε στο Αυγο..Εγω φοιτητοπουλο,εκεινος ζωντανος θρυλος,και με επαιξε ταβλι..Κυριε Μανωλη,καλο ταξιδι,και η Ελλαδα σ'αγαπαει.
 
Δεν τον ήξερα ούτε το έργο του καλά όμως ξέρω μερικούς που είναι 'πνευματικά' του παιδιά και όλοι είναι πολύ ξηγημένα άτομα αυτό λέει πολλά, ευτυχώς πρόκαμε και άφησε τους σπόρους του.
Μακαρία του!
 
Καλό ταξίδι ...

Και μένα τα φοιτητικά μου χρόνια (Θεσσαλονίκη 81-85) ήταν άρρηκτα συνεδεμένα με την ''γυφτιά'' παρότι μέχρι τότε δεν είχα ακουμπήσει ελληνικά ...

οι δύο πρώτοι δίσκοι του δίδυμου Ξυδάκη/ Ρασούλη κατατάσσονται κατά την γνώμη μου στα πολιτιστικά επιτεύγματα της δεκαετίας του '70... μετά ο Ξυδάκης, ξέφυγε, έκανε πολλά ωραία πράγματα, ενώ αντίθετα νομίζω ότι ο Ρασούλης έγινε δέσμιος της εικόνας που δημιουργήθηκε και ανακύκλωνε, λαϊκίζοντας, τα ίδια πράγματα ...

Το 'χω ξαναγράψει ... αυτή η χώρα, αυτό το μπορντέλο, δίνει βήμα στον κάθε καραγκιόζη να πει την μαλακία του και τους ποιητές της (Γώγου, Ασλάνογλου, τώρα Ρασούλης) τους εντοπίζουμε από την αποφορά της σήψης της σωρού τους ...
 
Μανώλης Ρασούλης - Νιώσε με...

http://www.youtube.com/watch?v=I2AVmUaTr0c

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Ρασούλης

Πολλές φορές βαθιά αναρωτήθηκα
τριγύρω οι άνθρωποι αν μ’ αγαπούνε
για ό,τι φαίνομαι ή αν αληθινά
για ό,τι είμαι εγώ, κοντά μου ζούνε.

Κι όμως να που δεν ξέρω
ποιος εγώ, κι υποφέρω
νιώσε με, σώσε με
κι ό,τι θες σ’ το προσφέρω.

Είναι στιγμές σιωπής που αναλογίστηκα
τους όρκους που ’δωσα, γλυκιά μου, εσένα
και με τα λόγια μου για μένα πείστηκα
τώρα δεν έχω πια φόβο κανένα.

Κι όμως να που δεν ξέρω...

Πολλοί ορκίστηκαν πως μ’ αγαπήσανε
γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα
και σαν τους πίστεψα μ’ εγκαταλείψανε,
ανάγκη μ’ είχανε, αυτό μονάχα.
 
Δημοκηδής said:
Καλό ταξίδι ...

Και μένα τα φοιτητικά μου χρόνια (Θεσσαλονίκη 81-85) ήταν άρρηκτα συνεδεμένα με την ''γυφτιά'' παρότι μέχρι τότε δεν είχα ακουμπήσει ελληνικά ...

οι δύο πρώτοι δίσκοι του δίδυμου Ξυδάκη/ Ρασούλη κατατάσσονται κατά την γνώμη μου στα πολιτιστικά επιτεύγματα της δεκαετίας του '70... μετά ο Ξυδάκης, ξέφυγε, έκανε πολλά ωραία πράγματα, ενώ αντίθετα νομίζω ότι ο Ρασούλης έγινε δέσμιος της εικόνας που δημιουργήθηκε και ανακύκλωνε, λαϊκίζοντας, τα ίδια πράγματα ...

Το 'χω ξαναγράψει ... αυτή η χώρα, αυτό το μπορντέλο, δίνει βήμα στον κάθε καραγκιόζη να πει την μαλακία του και τους ποιητές της (Γώγου, Ασλάνογλου, τώρα Ρασούλης) τους εντοπίζουμε από την αποφορά της σήψης της σωρού τους ...
Click to expand...

Σπύρο, οι αντιφάσεις είναι η γοητεία των ανθρώπων. Έκανε καταπληκτικά πράγματα όταν δε γινόταν δέσμιος των εμμονών του, ποτέ όμως δεν έχασε τη λάμψη του ταλέντου του.
Τίποτα δεν παει χαμένο στη χαμένη τους ζωή...
 
O μάγκας δεν υπάρχει πια...

"Σε ποιον να δώσω συλλυπητήρια; Τέσσερις μέρες ήταν νεκρός και δεν το 'χαν πάρει χαμπάρι" , είπε απόψε ο Διονύσης Σαββόπουλος για το Μανώλη Ρασούλη.
"Δίνω συλλυπητήρια σε όλους μας" , πρόσθεσε και χαρακτήρισε το Ρασούλη, "μεγάλο αναμορφωτή του στίχου. Και ίσως, τον καλύτερο λαϊκό στιχουργό των τελευταίων χρόνων" .
"Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια" , "Η εκδίκηση της γυφτιάς" , "Αχ, Ελλάδα, σ' αγαπώ" , "Πότε...

Βούδας, πότε Κούδας" , "Με τον Ομπάμα, αντάμα" (το τελευταίο του) και τόσα άλλα δικαιώνουν το Σαββόπουλο που τον χαρακτήρισε "αναμορφωτή του στίχου" .

Και δεν ήταν μόνο η μουσική του πορεία, η ζωή του ήταν τόσο συναρπαστική που θα μπορούσε να γίνει μυθιστόρημα και ταινία.
Αλλά ούτε ο ίδιος φανταζόταν τέτοιο τέλος μέσα στη απόλυτη φτώχεια και μοναξιά.

RIP
 
Ο σχεδόν συνομήλικός μου Μανώλης άφησε τον κόσμο άδοξα. Δεν του ταίριαζε τέτοιος θάνατος, τόπε και ο Σαββόπουλος άλλωστε, το λέμε και οι περισσότεροι εδώ μέσα.

Μ' όλα ταύτα, το έργο του, που μένει πίσω, πολυποίκιλο και πολύμορφο, ιδιότυπο αλλά πανέμορφο, τον βάζει κι αυτόν στη λίστα των αθανάτων. Δεν θα ξεχάσω μια τελευταία τηλεοπτική του παρουσίαση (ίσως να είναι σε κάποιο από τα βιντεάκια που έχουν ήδη αναρτηθεί από τους φίλους, απλά δεν είχα το χρόνο να κάτσω να τα δω ένα-ένα), στην οποία ο ανατρεπτικός του λόγος γύρω από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, και όχι μόνο, συνοδευόμενος από εκείνη την ολύμπια ηρεμία του, με κάρφωσε στον καναπέ.

Καλό σου ταξείδι, Μανώλη. Οι γενιές που έρχονται θα διδαχθούν πολλά από τους στίχους σου και από όλο το έργο σου.
-
 
:((

Καλο Ταξιδι...

http://www.youtube.com/watch?v=wPR9ww01WxM

«Οριακή στιγμή αντεπίθεσης και αθλιότητας ήταν όταν με τον Μάνο (Λοΐζο) γράψαμε το “Τίποτα δεν πάει χαμένο” και πήγαμε στην Ιερά Εξέταση της “Odeon” να το παίξουμε για να το “εγκρίνουν”.

Σαν ακούστηκε το άσμα, λέει η κ. Μάτσα: “Μάνο, αυτό το τραγούδι έχει μια ωραία μελωδία, δεν αλλάζουμε τα λόγια να το κάνουμε ένα ερωτικό τραγούδι;”....

Κι ο Μάνος με 25 πίεση: “Τυχαίνει να είμαστε και αριστεροί”».
 
Στέλιος Π. said:
:((

Καλο Ταξιδι...

http://www.youtube.com/watch?v=wPR9ww01WxM

«Οριακή στιγμή αντεπίθεσης και αθλιότητας ήταν όταν με τον Μάνο (Λοΐζο) γράψαμε το “Τίποτα δεν πάει χαμένο” και πήγαμε στην Ιερά Εξέταση της “Odeon” να το παίξουμε για να το “εγκρίνουν”.

Σαν ακούστηκε το άσμα, λέει η κ. Μάτσα: “Μάνο, αυτό το τραγούδι έχει μια ωραία μελωδία, δεν αλλάζουμε τα λόγια να το κάνουμε ένα ερωτικό τραγούδι;”....

Κι ο Μάνος με 25 πίεση: “Τυχαίνει να είμαστε και αριστεροί”».
Click to expand...

To έχω βάλλει επανειλημμένως στην videoclip αλλά και στο "Που πάει η χώρα"..και ανατριχιάζω κάθε φορά....

Στέλιο μπράβο για το κείμενο, δεν το ήξερα το περιστατικό...

Θα ήταν ωραία όσοι ξέρουν τέτοια περιστατικά να τα αναφέρουν.....
 
Top Bottom