Mαύρα Χριστούγεννα.

Eδώ φέρανε οι τύποι τον Τζό....τον Υδραυλικό απο τίς Η.Π.Α. για να βοηθήσει στην Ισραηλινή προπαγάνδα..
Προφανώς θεωρούν οτι απευθύνονται σε Νοητικά Καθυστερημένους.
 
http://www.sigmalive.com/news/international/79441

Ο Τζό ούτε Τζό είναι ,αλλά δεν έχει κάν άδεια Υδραυλικού..
Και φοβάται οτι ο Ομπάμα θα φέρει τον Σοσιαλισμό στίς Η.Π.Α.:flipout::flipout:

Μάλιστα εξέδοσε βιβλίο και τώρα τό ´παίζει´δημοσιογράφος και βρέθηκε στο Ισραήλ..
Αυτό τό ´Νούμερο´βρήκαν οι Ισραηλινοί για να ενισχύσει τήν προπαγάνδα τους...
 
Οι Γερμανοί ´αντεξουσιαστές´υπέρ τού Ισραήλ.!!!!!!!!!!!!!!!!
Οι λεγόμενοι ´Αntifa'διαδηλώνουν στην Γερμανία μέ σύνθημα:'Γιά τό Ισραήλ και το δικαίωμά του στην Αυτοάμυνα´κρατώντας σημαίες τών Η.Π.Α. και τού Ισραήλ.
Αγωνίζονται λέει εναντίον τού Εθνικισμού και τού Ρατσισμού θεωρώντας προφανώς πώς οι Παλαιστίνιοι διεξάγουν ´Εθνικιστικό´και οχι Απελευθερωτικό αγώνα.
Επίσης αγνοούν τήν διαφορά αντισιωνισμού και αντισημιτισμού θεωρώντας πώς οποιος κάνει κριτική στο Ισραήλ είναι Αντισημίτης.
Οι antifa από την άλλη θεωρούν εδώ και χρόνια πώς ´Η Παραίτηση απο την Βια ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία´(βλ.Der Kult mit der Schuld,H.Nawratili,Mάρτιος 1993).
Kείμενα τους θα βρεί κάποιος και στο Γερμανικό indymedia.
Oι antifa ταυτίζονται πλήρως μέ την Αμερικανική και την Σιωνιστική Πολιτική αλλά ταυτόχρονα ασκουν τυφλή βία στήν Χώρα τους όπως άλλως τε και οι Νεοναζί.
Ενδιαφέρουσα η δράση τών νεαρών ´αντεξουσιαστών´τής Γερμανίας...
Οι τύποι είναι κανονικοί μπαχαλάκηδες μέ φιλοσιωνιστικό και φιλορεπουμπλικανικό προσανατολισμό.Αξιος ο μισθός τους........

Υ.Γ.
Τα στοιχεία ελήφθησαν απο άρθρο τής εφημερίδας ´Ρήξη´τής 10/01/09,απο άρθρο τού Βασίλη Στοϊλόπουλου.
 
Στις 15-17 Σεπτεμβρίου 1982, λιβανικές φασιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό το άγρυπνο βλέμμα και καθοδήγηση του ισραηλινού στρατιωτικού κατακτητή σφάγιασαν περισσότερους από 2.000 παλαιστινίους κατοίκους των δύο αυτών προσφυγικών καταυλισμών στη Βηρυτό. Η συντριπτική πλειοψηφία των δολοφονηθέντων ήταν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι. Τον Ιούνιο του 1982, ο ισραηλινός στρατός (IDF), με την πλήρη στήριξη του καθεστώτος Ρέιγκαν, εξαπέλυσε μαζική εισβολή στον Λίβανο. Στόχος της εισβολής ήταν η εξολόθρευση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ/PLO), η οποία έδρευε τότε κυρίως στον Λίβανο, και η εγκαθίδρυση κυβέρνησης-μαριονέτας στη Βηρυτό. Οι ΗΠΑ διαρκώς ανεφοδίαζαν τον IDF κατά τη διάρκεια του πολέμου.Η εισβολή στον Λίβανο κορυφώθηκε στις 15-17 Σεπτεμβρίου με την επιδρομή σε δύο προσφυγικούς καταυλισμούς αμάχων Παλαιστινίων των 1.500 μελών των ρατσιστικών και φασιστικών Λιβανικών Δυνάμεων, μία από τις δεξιές λιβανικές οργανώσεις σύμμαχους του Ισραήλ. Καθ’ όλη τη διάρκεια εκείνου του καλοκαιριού ο IDF βομβάρδιζε χωρίς έλεος τη λιβανική πρωτεύουσα, σκοτώνοντας περισσότερους από 20.000 ανθρώπους, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν άμαχος πληθυσμός. Τον Σεπτέμβρη του 1982 επιβλήθηκε μια εκεχειρία στους Λιβανέζους και τους Παλαιστινίους που αντιστέκονταν στην επίθεση. Οι παλαιστινιακοί προσφυγικοί καταυλισμοί συγκέντρωναν περισσότερο από το 10% του πληθυσμού των 3 εκατομμύριων του Λιβάνου τότε. ύμφωνα με την εκεχειρία, οι στρατιωτικές δυνάμεις της ΟΑΠ θα εκκενώνονταν στην Τυνησία. Σε αντάλλαγμα, θα εγγυούνταν η ασφάλεια των παλαιστινιακών προσφυγικών καταυλισμών. Τη συμφωνία υπέγραφαν μεταξύ άλλων οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. εγγύηση της ασφάλειας ήταν σημαντική, επειδή ήταν σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη γνωστό ότι οι Λιβανικές Δυνάμεις και άλλες ρατσιστικές και φασιστικές πολιτοφυλακές θα σφαγίαζαν τους κατοίκους των καταυλισμών εάν οι τελευταίοι έμεναν απροστάτευτοι. Από τις 15 Σεπτεμβρίου, με τους μαχητές της ΟΑΠ να έχουν αποχωρήσει, ο IDF είχε περικυκλώσει ολοκληρωτικά τους προσφυγικούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα στη δυτική Βηρυτό. Οι εναπομείναντες κάτοικοι των καταυλισμών ήταν σχεδόν όλοι γυναίκες, παιδιά ή ηλικιωμένοι άντρες. Εντούτοις, ο Αριέλ Σαρόν, τότε υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, μαζί με τους ισραηλινούς διοικητές στην περιοχή διακήρυξαν ότι πίστευαν πως μαχητές της ΟΑΠ εξακολουθούσαν να βρίσκονται μέσα στους καταυλισμούς. Χρησιμοποιώντας αυτή τη δικαιολογία, ο Σαρόν διέταξε να επιτραπεί στις Λιβανικές Δυνάμεις (ΛΔ) υπό τη διοίκηση του Elie Hobeika να εισέλθουν στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς για «να καθαρίσουν τις φωλιές των τρομοκρατών». Ακολούθησε ένα σαββατοκύριακο αδιανόητης αγριότητας. Οι ΛΔ πήγαν πρώτα πόρτα-πόρτα αναγκάζοντας τους τρομοκρατημένους κατοίκους να βγουν έξω στους δρόμους και τους χώριζαν σε δύο ομάδες. Λίγο αφότου εισήλθαν στους καταυλισμούς ένας διοικητής των ΛΔ επικοινώνησε με τον ασύρματο με τον Hobeika που ήταν μαζί με ισραηλινούς διοικητές. Ο διοικητής των ΛΔ ρώτησε τον Hobeika τι θα έπρεπε να κάνουν με τις γυναίκες και τα παιδιά, και ο Hobeika του απάντησε οργισμένα ουρλιάζοντας στον ασύρματο: «Ξέρεις ακριβώς τι να κάνεις!» (ντοκιμαντέρ BBC, "The Accused," 2001). Και τότε ξεκίνησε κανονικά η σφαγή. Για τις επόμενες 36 ώρες, οι ΛΔ βίαζαν, βασάνιζαν και σφαγίαζαν, εξολοθρεύοντας σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού των περισσότερων από 2.000 Παλαιστινίων και Λιβανέζων που ζούσαν στη Σάμπρα και Σατίλα. Οι ισραηλινοί διοικητές και υπουργοί, συμπεριλαμβανομένου του Αριέλ Σαρόν –ο οποίος ως υπουργός Άμυνας έφερε την ολοκληρωτική ευθύνη για την κατοχή του Λιβάνου- ενημερώθηκαν επανειλημμένα για το τι συνέβαινε. Όταν τελικά οι Ισραηλινοί διέταξαν τον Hobeika να αποσύρει τις ΛΔ στις 17 Σεπτεμβρίου, οι ΛΔ ζήτησαν και έλαβαν παράταση μίας μέρας για να «ολοκληρώσουν το έργο τους». Μόλις έκαναν το γύρο του κόσμου οι απεχθείς εικόνες της σφαγής της Σάμπρα και Σατίλα, η οργή και ο αποτροπιασμός ήταν τόσο μεγάλες που ακόμα και το Ισραήλ αναγκάστηκε να ορίσει επίσημη διερευνητική επιτροπή το επόμενο έτος. Η επιτροπή Kahan βρήκε τον Σαρόν «έμμεσα υπεύθυνο» για τη σφαγή. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από το υπουργείο Άμυνας, αλλά όχι και από το ισραηλινό κοινοβούλιο. Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Σαρόν αναρριχήθηκε στο υψηλότερο αξίωμα του Ισραήλ, ως πρωθυπουργός. Η Σάμπρα και Σατίλα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία σφαγή του Σαρόν. Το γεγονός ότι αυτός ο εγκληματίας πολέμου μπόρεσε να διενεργήσει τέτοιες ευρέως γνωστές πράξεις και παρ’ όλα αυτά έγινε πρωθυπουργός είναι το πιο ολοφάνερο σημάδι του βαθύτατα ρατσιστικού χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ. Εικοσιπέντε χρόνια μετά τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα, οι διάδοχοι του Σαρόν με την πλέρια υποστήριξη της Ουάσιγκτον εξακολουθούν να κατέχουν την Παλαιστίνη και να καταπιέζουν βάναυσα τον παλαιστινιακό λαό. Ο σκοπός της σφαγής του 1982 ήταν να καμφθεί το πνεύμα του παλαιστινιακού λαού και να συντριβεί η αντίστασή του διά μέσω μιας εξαιρετικά τρομερής τρομοκρατικής πράξης. Απέτυχε να βρει το στόχο της.
 
Η Διακήρυξη Μπάλφουρ - Η απαρχή της τραγωδίας* Στις 2 Νοεμβρίου 1917, ο Μπάλφουρ, υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, γνωστοποιεί την λεγόμενη Διακήρυξη Μπάλφουρ, η οποία δίνει στην Παλαιστίνη μια εθνική εστία στους Εβραίους.Η ίδρυση μιας εβραϊκής εθνικής εστίας αποτελούσε το στόχο του Σιωνισμού από την Πρώτη Σιωνιστική Συνδιάσκεψη που συνήλθε στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1897 υπό την προεδρία του Θέοντορ Χέρτζελ.Η Παλαιστίνη περιέρχεται υπό καθεστώς Βρετανικής Εντολής (Mandate) με απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών (προκάτοχος του ΟΗΕ).
Η Βρετανική Εντολή - Ο εβραϊκός εποικισμός
* Ο εβραϊκός εποικισμός στην Παλαιστίνη συνεχίστηκε μετά τη Διακήρυξη Μπάλφουρ και αυξήθηκε δραματικά κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.* Το Ολοκαύτωμα χρησιμοποιήθηκε για να πειστούν οι Εβραίοι να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη
Παλαιστίνη - Μια ατέλειωτη επανάσταση
* Ο αραβικός λαός της Παλαιστίνης πήρε τα όπλα κατά της σιωνιστικής αποικιοκρατίας. Πραγματοποίησε σειρά εξεγέρσεων μέχρι να τερματιστεί η Βρετανική Εντολή το 1948* Οι εξεγέρσεις αυτές κατεστάλησαν αλύπητα και καταπνίχθηκαν από τους Βρετανούς, ενώ ταυτόχρονα ενθαρρύνονταν οι σιωνιστικές οργανώσεις με την παροχή όπλων και στρατιωτικής εκπαίδευσης.
Το Παλαιστινιακό πρόβλημα στα Ηνωμένα Έθνη
* Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την απόφαση αρ. 181 που καλούσε για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, το ένα αραβικό και το άλλο εβραϊκό.
Οι βιαιοπραγίες του 1948
* Πριν από τις 15 Μαΐου 1948, σιωνιστικές τρομοκρατικές ομάδες είχαν ξεκινήσει μια σειρά άγριων επιθέσεων ενάντια σε άμαχους Παλαιστίνιους Άραβες πολίτες. Οι τρομοκρατικές αυτές ομάδες είχαν προηγουμένως εκπαιδευτεί, εξοπλιστεί και υποστηριχθεί από τις αρχές της Βρετανικής Εντολής. Κατέλαβαν ένα μεγάλο αριθμό πόλεων και χωριών από όπου εκδίωξαν τους κατοίκους* Η εξάπλωση του πανικού με σφαγές όπως αυτές στο Ντέιρ Γιασίν και το Κάφερ Κάσεμ υποχρέωσε τους Παλαιστίνιους Άραβες να αναζητήσουν καταφύγιο.
Ο πόλεμος του 1948 - Τα αποτελέσματα
* Στις 15 Μαΐου 1948, ο Μπεν Γκουριόν εξαγγέλλει την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ στα εδάφη που κατασχέθηκαν. Το νέο κράτος βασίστηκε:-Στο δικαίωμα κάθε εβραίου όπου γης να εγκατασταθεί εκεί, απολαμβάνοντας πλήρη δικαιώματα.-Στην αφαίρεση κάθε πολιτικού δικαιώματος από τους αρχικούς Παλαιστινίους κατοίκους
-Στην καθολική απαγόρευση επιστροφής για εκείνους που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους-Στην αποκοπή των Παλαιστινίων που παρέμειναν εντός του νέου κράτους από εκείνους που υποχρεώθηκαν στην εξορία
* Ύστερα από τη διακήρυξη της ίδρυσης του Κράτους του Ισραήλ, τα στρατεύματα των γειτονικών αραβικών χωρών εισήλθαν στην Παλαιστίνη για να προστατεύσουν τα δικαιώματα των Παλαιστινίων
Ο πόλεμος είχε τα εξής αποτελέσματα
1. Τον διαμελισμό της Παλαιστίνης σε τρία τμήματα:α. Το 78% της εδαφικής έκτασης της Παλαιστίνης που κατέχεται από το Ισραήλ, δηλαδή 20.673 τ.χλμ.β. Τη Δυτική Όχθη - η οποία προσαρτήθηκε στην Ιορδανία - δηλαδή 5.295 τ.χλμ. ή το 20,5% της χώρας
γ. Τη Λωρίδα της Γάζας - υπό αιγυπτιακή διοίκηση - δηλαδή 354 τ.χλμ. ή 1,5% της χώρας
2. 750.000 Παλαιστίνιοι Άραβες ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους και κατέφυγαν, κυρίως, σε άθλιους καταυλισμούς στη Λωρίδα της Γάζας, την Ιορδανία, τη Συρία και τον Λίβανο.
Η παλαιστινιακή οντότητα διεκδικεί τα δικαιώματά της - Η αρχή του τέλους της αφάνειας
* Στις 28 Μαΐου 1964, η πρώτη Παλαιστινιακή Εθνική Συνδιάσκεψη συνέρχεται στην Ιερουσαλήμ. Εξαγγέλλεται η δημιουργία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και συντάσσεται η Παλαιστινιακή Εθνική Χάρτα.* Η PLO διαμορφώθηκε ως οργάνωση που συσπειρώνει όλες τις διάφορες Παλαιστινιακές φράξιες και αντιστασιακές ομάδες.* Η PLO έχει κατακτήσει κεντρικό ρόλο στην κινητοποίηση των Παλαιστινίων καθώς και της διεθνούς αλληλεγγύης. Ο ρόλος αυτός πραγματώνεται με δύο τρόπους:-Τον ένοπλο αγώνα, με στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ισραήλ-Την πολιτική μάχη για τη στήριξη της Παλαιστινιακής υπόθεσης και για τη διεθνή κοινή γνώμη
* Τον Οκτώβριο του 1974, η PLO αναγνωρίζεται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (απόφαση αρ. 3210) ως αποκλειστικός εκπρόσωπος του Παλαιστινιακού λαού και κερδίζει θέση παρατηρητή στον ΟΗΕ.* Πολλοί πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες και στοχαστές της PLO έχουν δολοφονηθεί από τους σιωνιστές στην Ευρώπη, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και άλλες χώρες* Στη διάρκεια του αγώνα, η PLO έχει υποχρεωθεί να μεταφέρει τη βάση από όπου λειτουργεί και το στρατηγείο της από τη μια χώρα στην άλλη, συγκεκριμένα από την Ιορδανία στον Λίβανο και στην Τυνησία.
Οι Παλαιστίνιοι παίρνουν τα όπλα
* Το 1964 ιδρύεται ο Παλαιστινιακός Εθνικός Στρατός - μια παλαιστινιακή στρατιωτική πρωτοπορία για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης* Η δημιουργία του Παλαιστινιακού Εθνικού Στρατού θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα την ιστορία του Παλαιστινιακού κινήματος. Η παλαιστινιακή πολιτική οντότητα αποκτά τα γερά θεμέλια μιας στρατιωτικής δύναμης* Το έτος 1965 σηματοδοτεί μια αποφασιστική καμπή στην πορεία του Παλαιστινιακού αγώνα. Οι μαχητές της Παλαιστινιακής αντίστασης (οι Φενταγίν) αρχίζουν να χτυπούν στόχους στα κατεχόμενα εδάφη.
Η επίθεση του Ιουνίου 1967
* Στις 5 Ιουνίου 1967, το Ισραήλ ξεκίνησε έναν επιθετικό πόλεμο ενάντια σε κάθε ένα από τα τρία αραβικά κράτη με τα οποία συνορεύει: την Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία* Τα αποτελέσματα του πολέμου ήταν τα εξής:- Η Δυτική Όχθη, η Λωρίδα της Γάζας, τα συριακή υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά πέφτουν στα χέρια των σιωνιστικών δυνάμεων- 410.000 επιπλέον Παλαιστίνιοι πρόσφυγες υποχρεώνονται να εγκ
αταλείψουν τις εστίες τους στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα και να καταφύγουν στην Ανατολική Όχθη- Όσοι ζούσαν στα συριακή υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά υπέφεραν την ίδια μοίρα- Στις 22 Νοεμβρίου 1967, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πέρασε την απόφαση αρ. 242 που καλεί το Ισραήλ να αποχωρήσει από τα εδάφη που κατέλαβε κατά τον πόλεμο του Ιουνίου.
Ο εβραϊκός εποικισμός συνεχίζεται
* Ως αποτέλεσμα των σιωνιστικών πιέσεων, Εβραίοι πολίτες διαφόρων χωρών ανά τον κόσμο συνέχιζαν να μεταναστεύουν στην κατεχόμενη Παλαιστίνη μετά το 1948. Ο πληθυσμός του Ισραήλ φτάνει στα 2.434.800 (1968).
Ο πόλεμος του 1973
* Στις 6 Οκτώβρη, η Συρία και η Αίγυπτος εμπλέκονται σε πόλεμο κατά του Ισραήλ. Παρά τις αρχικές απώλειες, οι Ισραηλινοί, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, διατήρησαν σχεδόν όλα τα εδάφη που είχαν καταλάβει κατά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967
Καμπ Ντέιβιντ 1979* Η Αίγυπτος επί προεδρίας Άνουαρ Ελ-Σαντάτ υπέγραψε σύμφωνο αμοιβαίας αναγνώρισης και το Σινά επιστρέφεται στην Αίγυπτο υπό όρους
1982 - Εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο (1)
* Το Ισραήλ εισέβαλε στα εδάφη του Λιβάνου και προχώρησε μέχρι τη Βηρυτό στις 6 Ιουνίου 1982, σε μια προσπάθεια να φέρει στην εξουσία ένα καθεστώς με επικεφαλής σύμμαχο προς το Ισραήλ πολιτοφυλακή και να θέσει τέρμα στην παρουσία της PLO στον Λίβανο. Η εισβολή αυτή είχε ως αποτέλεσμα τα εξής:
- Την εκδίωξη των μαχητών της Παλαιστινιακής αντίστασης εκτός των συνόρων του Λιβάνου όπως επίσης και την καταστροφή της υποδομής της PLO, η οποία έδρευε στον Λίβανο μετά τη μεταφορά της από την Ιορδανία το 1970.- Τον θάνατο 17.500 περίπου Λιβανέζων και Παλαιστινίων, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν απλοί πολίτες- Την καταστροφή της οικονομικής ζωής και της υποδομής του Λιβάνου
- Το Ισραήλ διατήρησε μια ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων του Λιβάνου η οποία κάλυπτε 3.450 τ.χλμ. Η περιοχή αυτή πρόσφατα επιστράφηκε στον Λίβανο μετά την επιτυχία των επιχειρήσεων της λιβανικής αντίστασης. Συγκεκριμένα, αυτό κατέστη εφικτό χάρη στους πολεμιστές της Χεζμπολάχ που κατάφεραν να εξωθήσουν τις ισραηλινές δυνάμεις εκτός της κατεχόμενης ζώνης
1982 - Εισβολή των Ισραηλινών στρατευμάτων στον Λίβανο (2)
* Οι σφαγές στη Σάμπρα και Σατίλα: Ο τότε Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Αριέλ Σαρόν, κατηγορήθηκε από την ειδική δικαστική επιτροπή του Ισραήλ (Kahana Commission) ως
προσωπικά υπεύθυνος για το ότι διευκόλυνε τις πολιτοφυλακές οι οποίες προέβησαν σε σφαγές στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα. Το έγκλημα απαρίθμησε 2.750 θύματα
1987 - Η πρώτη Ιντιφάντα
* Το 1987 οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης και της Γάζας ξεκίνησαν την Ιντιφάντα (λαϊκή εξέγερση) ενάντια στην Ισραηλινή κατοχή* Η συνεχείς κατασχέσεις γης και η εγκατάσταση εποίκων στην καρδιά των κατεχόμενων όπως επίσης και η συστηματική και αδιάκοπη καταπίεση αποτέλεσαν τις κυριότερες αιτίες αυτής της εξέγερσης
1991 - Η ειρηνευτική συνδιάσκεψη της Μαδρίτης
* Οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση από κοινού οργάνωσαν μια διεθνή συνδιάσκεψη ειρήνης στη Μαδρίτη για να δοθεί τέλος διά της διπλωματικής οδού στην αραβο-ισραηλινή διαμάχη με βάση τις αποφάσεις 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.* Κάλεσαν τους συνέδρους να ακολουθήσουν δύο παράλληλες διαδικασίες στις
διαπραγματεύσεις: μία διμερή διαδικασία που περιλάμβανε ειδικές συζητήσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και σε κάθε Αραβικό κράτος χωριστά και μία πολυμερή διαδικασία, όπου θα συμμετείχαν διάφορες αντιπροσωπείες οι οποίες θα συζητούσαν θέματα που αφορούν την ευρύτερη περιοχή
* Η συνδιάσκεψη περιελάμβανε αντιπροσωπείες από το Ισραήλ, τη Συρία, τον Λίβανο, την Αίγυπτο και μία κοινή ιορδανο-παλαιστινιακή αντιπροσωπεία, καθώς επίσης και παρατηρητές από άλλες χώρες και οργανισμούς
1993 - Η Συμφωνία του Όσλο
* Οι διαπραγματεύσεις που αφορούσαν την ανταλλαγή εδαφών έναντι της ειρήνης έλαβαν χώρα στο Όσλο της Νορβηγίας ανάμεσα στην PLO και το Ισραήλ. Η συμφωνία περιελάμβανε:- Αυτονομία για ορισμένες περιοχές της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης . Προέβλεπε επίσης σταδιακή απόσυρση των Ισραηλινών δυνάμεων η οποία θα οδηγούσε τελικά στην ολοκληρωτική αποχώρησή τους από τις περιοχές αυτές- Ίδρυση προσωρινής Παλαιστινιακής Αρχής Αυτοδιοίκησης για μια μεταβατική περίοδο που δεν μπορούσε να υπερβεί την 5ετία και θα οδηγούσε σε μια μόνιμη λύση στη βάση των αποφάσεων 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας
- Θέματα σχετικά με τη νομιμότητα και την αναγνώριση της εγκατάστασης των Ισραηλινών εποίκων, την Ιερουσαλήμ, το δικαίωμα των προσφύγων να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και τα σύνορα αναβάλλονταν και περνούσαν στην αφάνεια μέχρι να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για το Οριστικό Καθεστώς οι οποίες ορίστηκαν για 5 χρόνια αργότερα. Ταυτόχρονα προβλεπόταν Η αυτοτέλεια και η διατήρηση του καθεστώτος της Δυτικής Όχθης και της Γάζας κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου.
Μετά τη Συμφωνία του Όσλο
* Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο, ιδρύεται η Παλαιστινιακή Αρχή. Το Γενάρη του 1996, ο Γιάσερ Αραφάτ εκλέγεται Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής από τον παλαιστινιακό λαό, καθώς και ένα εθνικό νομοθετικό σώμα 88 αντιπροσώπων. Ορισμένοι από τους ηγέτες της PLO επέστρεψαν στις πόλεις της Δυτικής Όχθης και της Γάζας που παραδόθηκαν στους Παλαιστίνιους
* Η Παλαιστινιακή Αρχή άρχισε να κατασκευάζει έργα υποδομής και ανάπτυξης με τη χρηματοδότηση ορισμένων αραβικών χωρών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων
* Επτά χρόνια μετά το Όσλο, το Ισραήλ έχει διατηρήσει τη διπλή στρατιωτική και πολιτική κατοχή πάνω στο 83% της Δυτικής Όχθης και περίπου στο ένα τέταρτο της Λωρίδας της Γάζας. Η ανατολική Ιερουσαλήμ παραμένει υπό ισραηλινό έλεγχο. Ένα διευρυνόμενο ισραηλινό οδικό δίκτυο διασχίζει από κάθε πλευρά τις κατεχόμενες περιοχές και ισραηλινά μπλόκα σταματούν την ελεύθερη διακίνηση των Παλαιστινίων. Αυξήθηκε η οικοδόμηση νέων οικισμών από εποίκους και η ασφάλεια των 403.249 αυτών Ισραηλινών εποίκων συνεχίζει να έχει προτεραιότητα σε σχέση με την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής περίπου τριών εκατομμυρίων Παλαιστινίων
Ερευνητική Πρόταση του Καμπ Ντέιβιντ - Ιούλιος 2000 (1)
* Οι Παλαιστίνιοι, στην προσπάθειά τους να διαπραγματευτούν με το Ισραήλ προκειμένου να εφαρμοστεί η συμφωνία του Όσλο, συμμετείχαν σε πολλές συνομιλίες όπως αυτές του Γουέι Ρίβερ, Τάμπα και Σαρμ Ελ Σέιχ. Η πιο γνωστή από όλες έγινε στο Καμπ Ντέιβιντ. Εκεί προτάθηκαν τα ακόλουθα (βασισμένα στις διαθέσιμες πηγές) τα οποία και δεν έγιναν αποδεκτά από την παλαιστινιακή πλευρά:
- Το Ισραήλ προτείνει να χωριστεί η παλαιστινιακή περιοχή σε τέσσερα ξεχωριστά καντόνια ολοκληρωτικά περικυκλωμένα και γι αυτό και ελεγχόμενα από το Ισραήλ. Το Ισραήλ επίσης επιδίωξε μια ανταλλαγή εδαφών 9% προς 1% (προς όφελος του Ισραήλ). Επιδίωξε επιπλέον τον έλεγχο ενός πρόσθετου ποσοστού της τάξης του 10% στην όχθη του Ιορδάνη ποταμού υπό τη μορφή leasing μακράς διαρκείας.- Οι Παλαιστίνιοι θα έλεγχαν μερικές απομακρυσμένες αραβικές γειτονιές στο ανατολικό μισό της Ιερουσαλήμ και τις μουσουλμανικές και χριστιανικές περιοχές της παλιάς πόλης, ενώ το Ισραήλ θα είχε την επικυριαρχία του Χαράμ αλ Σαρίφ (Αλ Ακσά) και του μεγαλύτερου μέρους της Ιερουσαλήμ
- Όσον αφορά στο θέμα των προσφύγων (που είναι και η καρδιά του προβλήματος) τίποτα συγκεκριμένο δεν προσδιορίστηκε. Η πρόταση όριζε την επιστροφή μερικών χιλιάδων ατόμων τη στιγμή που εκατομμύρια προσφύγων περιμένουν ακόμα να ασκήσουν το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους σύμφωνα με την απόφαση 194 του ΟΗΕ
- Το Ισραήλ θα διατηρούσε τον πλήρη έλεγχο πάνω στη διακίνηση ανθρώπων και αγαθών μεταξύ των Παλαιστινιακών περιοχών καθώς και από και προς το εξωτερικό
28 Σεπτεμβρίου 2000 - Η δεύτερη Ιντιφάντα (1)
* Η συνεχής άρνηση του δικαιώματος των Παλαιστινίων στην εθνική κυριαρχία, τη δυνατότητα μετακίνησης, την πρόσβαση σε πηγές ύδατος και την οικονομική ανεξαρτησία, καθώς και η άρνηση του Ισραήλ να εφαρμόσει οποιαδήποτε απόφαση που συμφωνήθηκε στο Όσλο, αλλά και μετά από αυτό, άσκησαν μεγάλη πίεση στον παλαιστινιακό λαό* Η πίεση αυτή κατέληξε σε μια δεύτερη Ιντιφάντα που πυροδοτήθηκε από την προληπτική επίσκεψη του Αριέλ Σαρόν στο κτιριακό συγκρότημα του τεμένους Χάραμ αλ Σαρίφ (Αλ Ακσά).
* Κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα, διάφοροι απεσταλμένοι των ΗΠΑ (Μίτσελ, Τένετ και Ζίνι) επισκέφτηκαν την περιοχή σε μια προσπάθεια να επαναφέρουν τις δύο πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Οι προσπάθειες αυτές επικεντρώθηκαν στην ικανοποίηση των αναγκών ασφαλείας του Ισραήλ αντί να απευθύνονται στις ανάγκες και των δύο πλευρών για την επίτευξη μιας στέρεης συμφωνίας με τον τερματισμό της κατοχής.
2000 - Η δεύτερη Ιντιφάντα (2)
* Στις 29 Μαρτίου 2002, το Ισραήλ απάντησε με πόλεμο, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, στην προσπάθεια να συντρίψει την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού ενάντια στην κατοχή. Οι επιθέσεις τύπου καμικάζι που πραγματοποιούσαν Παλαιστίνιοι που βρίσκονταν σε απόγνωση χρησιμοποιήθηκαν από το Ισραήλ για να παρουσιάσουν τους Παλαιστίνιους μαχητές ως τρομοκράτες, έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η επιθετική και αδίστακτη εκστρατεία τους. Αυτός ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα:
- Την εκ νέου κατοχή όλων των πόλεων της Δυτικής Όχθης
που είχαν επιστραφεί στους Παλαιστίνιους βάση παλαιότερων συμφωνιών- Την καταστροφή των θεσμών της Παλαιστινιακής Αρχής και των δυνάμεων ασφαλείας- Την καταστροφή της υποδομής στις πόλεις και στα χωριά της Δυτικής Όχθης- Το άγριο σφυροκόπημα της υποδομής της αντίστασης, τις δολοφονίες των ηγετών της καθώς και τη φυλάκιση χιλιάδων ανθρώπων- Τις βάναυσα ενορχηστρωμένες σφαγές ενάντια σε πολίτες με την ψυχρά οργανωμένη βία όπως στην περίπτωση του καταυλισμού της Τζενίν
http://garizo.blogspot.com/2009/01/27-short-briefing-on-palestain.html
 
Μην ξεχνάμε όμως πώς και οι Ιορδανοί και οι Σύριοι κατέσφαξαν Παλαιστίνιους.
Και οι Σύριοι ελπίζουν στά υψίπεδα τού Γκολάν και κάνουν την πάπια,ενώ ο Αμπντάλα τής Ιορδανίας ασχολειται μέ τίς Χρυσές βρύσες απο τα μπάνια τών Ανακτόρων του...........
 
Δεν το ξεχναμε φιλε Σπυρο.
Δεν ειναι η πρωτη φωρα που οι αραβικες πρωτευουσες δινουν πρασινο φως στο Ισραηλ.Τα αραβικα κρατη ποτε δεν επιθυμουσαν να στηριξουν την χαμας.Οι μονοι που την στηριξαν και στηριζουν ειναι το Ιραν.Ενα αλλοθι του Ισραηλ.
Οταν οι Αραβες ειδαν οτι η χαμας μπορει να δημιουργησει κρατος οχι με τον κοσμικο χαρακτηρα των αραβικων κρατων,αλλα τον θεοκρατικο χαρακτηρα του κρατους του Ιραν,η Γαζα για τους Αραβες τελειωσε.Αυτα που βγαινουν και λενε κατα του Ισραηλ ειναι για εσωτερικη καταναλωση και μονο.
Η κατασταση ειναι πολυ περιπλοκη.-bye-
 
Και η Φατάχ έχει διαφθαρεί πλήρως.

Αυτό που συζητιέται πλέον στον Διεθνή Τύπο είναι πώς το Ισραήλ αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα λειψυδρίας.
Φαινεται πώς ο Πόλεμος τού Νερού εγκαινιάζεται γιά τον 21ο αιώνα στην Γάζα.....................
 
Η Φαταχ ηταν αδυναμη στην πραξη.
Η διαφθορα της για λογαριασμο καποιον αλλων ενισχυσε την Χαμας που διατηρησε καποια σχετικη σταθεροτητα.
Ειναι γνωστο οτι το συγκεκριμενο τμημα ειναι το πιο εφορο και απο αποψη υδατων.
 
Πάντως έχει ενδιαφέρον και ένα άλλο γεγονός (που δεν έχει σχέση με το Ισραήλ). Ρίξτε μια ματιά στους χάρτες και τον πίνακα μουσουλμάνων ανά χώρα:

http://en.wikipedia.org/wiki/Demographics_of_Islam

Οι μουσουλμάνοι έχουν ποσοστά που πλησιάζουν το 99% σε πολλά κράτη της Μέσης Ανατολής και Β. Αφρικής. Θα ήταν ενδιαφέρον να κάναμε μια αντιπαραβολή με τους αντίστοιχους πίνακες πριν από 100 και 200 χρόνια, που σίγουρα θα ήταν τελείως διαφορετικοί. Ρίξτε και μια ματιά στα ποσοστά των μουσουλμάνων σε ευρωπαϊκές χώρες, που πριν από 100 χρόνια ήταν μηδέν.

Δηλαδή έχουμε το παράδοξο ότι ενώ τα προηγούμενα 100 χρόνια η κυριαρχία του δυτικού κόσμου (Ευρώπη, Ρωσία, ΗΠΑ) ήταν ολοκληρωτική, τα ποσοστά των χριστιανών σε πολλά κράτη εκμηδενίστηκαν, ενώ αντίθετα οι μουσουλμάνοι εξαπλώνονται σταθερά!
 
Σπύρος Σούρλας said:
Και η Φατάχ έχει διαφθαρεί πλήρως.

Αυτό που συζητιέται πλέον στον Διεθνή Τύπο είναι πώς το Ισραήλ αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα λειψυδρίας.
Φαινεται πώς ο Πόλεμος τού Νερού εγκαινιάζεται γιά τον 21ο αιώνα στην Γάζα.....................
Click to expand...

Αυτή την άποψη την πρωτοδιάβασα σε κάποιο άλλο φόρουμ τις ημέρες που ξεκίνησε η εισβολή. Και να πω την αλήθεια το νερό είναι ίσως η βασική αιτία του να γίνει αυτή η εισβολή τώρα. Αφορμές αμέτρητες για την Ισραηλινή προπαγάνδα, ενώ η αλήθεια για το νερό προφανώς δεν θα "πούλαγε".
Οι Ισραηλινοί είναι πρωτοπόροι παγκόσμια στην έρευνα για ορθολογική διαχείριση του νερού, αλλά ότι και να κάνεις αν το νερό δεν επαρκεί πρέπει να βρεις και νέες πηγές του. Ο χρόνος θα δείξει...
 
Επιταγές και δέματα
Τα κανονίζεις όπως όπως
Τριάντα τα εκατό πενήντα τα εκατό
Μα ποιος θα πάρει την μισή μου ξενιτειά;
Ποιος θα δεχτεί να πάρει
Τριάντα τα εκατό απ’ τη μισή μου ξενιτειά;

Αριστείδης Βασιλειάδης - ‘Ανεπίδοτα γράμματα’ (1948)
 
Απάντηση: Re: Mαύρα Χριστούγεννα.

nikosGX said:
Πάντως έχει ενδιαφέρον και ένα άλλο γεγονός (που δεν έχει σχέση με το Ισραήλ). Ρίξτε μια ματιά στους χάρτες και τον πίνακα μουσουλμάνων ανά χώρα:

http://en.wikipedia.org/wiki/Demographics_of_Islam

Οι μουσουλμάνοι έχουν ποσοστά που πλησιάζουν το 99% σε πολλά κράτη της Μέσης Ανατολής και Β. Αφρικής. Θα ήταν ενδιαφέρον να κάναμε μια αντιπαραβολή με τους αντίστοιχους πίνακες πριν από 100 και 200 χρόνια, που σίγουρα θα ήταν τελείως διαφορετικοί. Ρίξτε και μια ματιά στα ποσοστά των μουσουλμάνων σε ευρωπαϊκές χώρες, που πριν από 100 χρόνια ήταν μηδέν.

Δηλαδή έχουμε το παράδοξο ότι ενώ τα προηγούμενα 100 χρόνια η κυριαρχία του δυτικού κόσμου (Ευρώπη, Ρωσία, ΗΠΑ) ήταν ολοκληρωτική, τα ποσοστά των χριστιανών σε πολλά κράτη εκμηδενίστηκαν, ενώ αντίθετα οι μουσουλμάνοι εξαπλώνονται σταθερά!
Click to expand...

Για μια φορά ακόμα η wikipedia, δείχνει πόσο αναξιόπιστη είναι.
 
Δηλαδή ποιο ακριβώς είναι το θέμα που αμφισβητείτε; Ότι ας πούμε στην Τουρκία το ποσοστό των μουσουλμάνων είναι πλέον 99%; Ή ότι στην Αγγλία είναι 6.7%;

Τα ποσοστά σαφώς και δεν είναι απολύτως σωστά διότι υπάρχουν και αρκετοί παράνομοι μετανάστες που δεν είναι δηλωμένοι σε επίσημες στατιστικές. Δεν νομίζω όμως ότι η γενική εικόνα είναι διαφορετική από αυτή που προκύπτει από τη wikipedia.

Ή μήπως αμφισβητείτε ότι τα τελευταία 100 χρόνια τα ποσοστά αλλόθρησκων (= μη μουσουλμάνων) εκμηδενίστηκαν στις μουσουλμανικές χώρες και τα ποσοστά μουσουλμάνων αυξήθηκαν στην Ευρώπη;
 
Τριάντα μέλη της οικογένειας Σαμούνι σκοτώθηκαν από αεροπορικές επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα. Ο 6χρονος Αχμέτ Σαμούνι, εγκλωβισμένος για 4 μέρες στα ερείπια του σπιτιού, είδε τη μητέρα του και τα 4 αδέλφια του να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια του.

Μετά τις αεροπορικές επιθέσεις, οι Ισραηλινοί στρατιώτες συγκέντρωσαν τους επιζώντες σε ένα σπίτι. Αργότερα, έριξαν πυραύλους πάνω και γύρω από το σπίτι. Για 4 μέρες ο ισραηλινός στρατός απαγόρευε στον Ερυθρό Σταυρό την πρόσβαση γύρω από την περιοχή.

Όταν, μετά από 4 μέρες, μέλη της ιατρικής ομάδας μπήκαν στο σπίτι, αντίκρυσαν το φρικτό θέαμα. 15 άτομα σε ένα δωμάτιο, 2 από τα οποία ήταν νεκρά, ενώ τα υπόλοιπα κάθονταν γύρω τους. Στο ίδιο σπίτι ήταν εγκλωβισμένος και ο 6χρονος Αμπντάλα, χωρίς φαγητό και νερό. Ο πατέρας του είχε διαφύγει την πρώτη μέρα της επίθεσης και για 4 μέρες νόμιζε ότι ο γιος του ήταν νεκρός.

Ο Ερυθρός Σταυρός επισημαίνει ότι πιθανότατα υπάρχουν κι άλλοι νεκροί και τραυματίες παγιδευμένοι και σε άλλα σπίτια στην περιοχή. Μέλος της ιατρικής ομάδας τονίζει ότι πηγαίνοντας προς το σπίτι, μύριζε παντού αίμα και πτώματα.


from
http://www.tvxs.gr/v3121
 
Τα λόγια, τα (εγκληματικά) έργα και η μνήμη...

Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ Από τα «ΝΕΑ»

«Ξεχνάμε πως ο Εβραίος που ήταν κάποτε ο περιπλανώμενος έχει γίνει πια ο αφέντης. Αν θέλουμε να αναζητήσουμε σήμερα τον περιπλανώμενο, θα τον βρούμε στα μάτια ενός Παλαιστινίου που κοιτάζει το τείχος με τα ηλεκτροφόρα σύρματα ή στα μάτια μιας Παλαιστίνιας που κοιτάζει το γκρεμισμένο της σπίτι και το ξεριζωμένο της λιόφυτο.

Ξεχνάμε εκείνο που είχε πει στις 17 Νοεμβρίου του 1948 ο Ααρών Τσίζλινγκ, υπουργός Γεωργίας του νεοσύστατου κράτους του Ισραήλ, ύστερα από τις μαζικές σφαγές αθώων Παλαιστινίων: "Τώρα που οι Εβραίοι συμπεριφέρθηκαν κι αυτοί σαν ναζί, νιώθω την ψυχή μου σπαραγμένη".

Να θυμόματε τον Εφραίμ Κατζίρ, κατοπινό πρόεδρο του Ισραήλ, που το 1948 βρήκε ένα χημικό δηλητήριο για να τυφλώσει τους Παλαιστινίους και τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς πρότεινε τη χρήση του. Να θυμόμαστε τον Αριέλ Σαρόν, που το 1953 καταδικάστηκε ως τρομοκράτης με το ψήφισμα 101 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, επειδή έκλεινε στα σπίτια τους ολόκληρες οικογένειες Παλαιστινίων, σφράγιζε τις πόρτες κι ύστερα τους ανατίναζε. Να θυμόμαστε τον πρεσβευτή του Ισραήλ στον ΟΗΕ Αμπα Ιμπαν, που το 1981 είπε στον Μεναχέμ Μπέγκιν: "Εχει σχηματιστεί στον κόσμο η εικόνα ενός Ισραήλ που υποβάλλει με αγριότητα άμαχους πληθυσμούς στη φρίκη του θανάτου και του τρόμου, σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει καθεστώτα των οποίων ούτε εγώ ούτε εσείς θα τολμούσαμε να προφέρουμε με το όνομά τους". Να θυμόμαστε το ψήφισμα Α/RES/37/123 του ΟΗΕ, που τον Δεκέμβριο του 1982 χαρακτήρισε "πράξη γενοκτονίας" τη σφαγή 3.000 Παλαιστινίων (μέσα σε 48 ώρες) στη Σάμπρα και Σατίλα με "προσωπική ευθύνη" του Αριέλ Σαρόν. Να θυμόμαστε τους 17.500 νεκρούς, κυρίως αμάχους, που άφησε πίσω της η ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο το 1982. Να θυμόμαστε τη σφαγή της Κανά, κοντά στην έδρα του ΟΗΕ, όπου βρήκαν τραγικό θάνατο τουλάχιστον 50 παιδιά. Να θυμόμαστε τα λόγια του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, του Νοτιοαφρικανού Τζον Ντάγκαρντ, που τον Φεβρουάριο του 2007 έγραφε πως η ισραηλινή κατοχή είναι ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων και πως το Ισραήλ θα έπρεπε να παραπεμφθεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Να θυμόμαστε τα λόγια του Εβραίου διανοούμενου Νόρμαν Φινκελστάιν, που οι γονείς του έπεσαν θύματα του Ολοκαυτώματος: "Αν οι Ισραηλινοί δεν θέλουν να κατηγορούνται πως είναι ναζί, δεν έχουν παρά να πάψουν να φέρονται σαν ναζί".

Να θυμόμαστε τέλος τον Μπεν Γκουριόν, τον πατέρα του κράτους του Ισραήλ, που άφησε παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές αυτή τη γραφή: "Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την τρομοκρατία, τις δολοφονίες, τους εκφοβισμούς, την κατάσχεση περιουσιών, για να ξεκαθαρίσουμε τη Γαλιλαία από τον αραβικό πληθυσμό της". Είναι λόγια που γράφτηκαν 50 χρόνια πριν ο πρώτος πύραυλος Κάσαμ της Χαμάς εκτοξευτεί εναντίον της ισραηλινής πολίχνης Σντερότ».

Γιά να γνωρίζουμε πώς ο σχεδιασμός τής συνεχιζόμενης Γενοκτονίας είχε ξεκινήσει απο πολύ παλιά.

Πρόκειται γιά ειδεχθέστατο έγκλημα Εγκλημα κατά της Ανθρωπότητας
 
Top Bottom