Κατοχή και Γενοκτονία
Να με συγχωρήσετε, αλλά δεν έχω προλάβει να διαβάσω και τις 31 σελίδες αυτού του thread, οπότε ίσως μπορεί να επαναλάβω κάποια πράγματα.
Με λίγες κουβέντες:
1) Το κράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα οι σημερινοί του σύμμαχοι ήταν οι πρώτοι λυσσασμένοι αντίπαλοι σε αυτή την ενέργεια. Το φιλμ "Έξοδος" αξίζει να το δείτε.
2) Οι Εβραίοι που το κατοίκησαν δεν ήταν γηγενείς κάτοικοι της περιοχής, πλην ελαχίστων. Οι περισσότεροι ήταν διωγμένοι ή γενικώς μέτοικοι από χώρες της Ευρώπης, κυρίως. Με την εγκατάστασή τους εκεί, βρήκαν τους πραγματικούς γηγενείς κατοίκους της περιοχής, που ήταν οι Παλαιστίνιοι, απόγονοι των αρχαίων Φιλισταίων.
3) Οι μέχρι τότε αντίθετοι στην δημιουργία του Ισραηλινού κράτους Αμερικανοί κατάλαβαν ότι η περαιτέρω εχθρική τους στάση δεν είχε νόημα, διότι ένας σύμμαχος κοντά στα πετρέλαια ήταν απαραίτητος. Πέραν τούτου, το ισχυρότατο Εβραϊκό λόμπυ της Wall Street, που ως γνωστόν επηρεάζει τα πράγματα από καταβολής USA, άσκησε την επιρροή του και μετά την περίοδο του Μακαρθισμού είχαμε στροφή 180 μοιρών στην πολιτική των ΗΠΑ.
4) Έτσι, έγινε οριστική γεωγραφική κατανομή της γής και δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ, το οποίο περικύκλωσε κυριολεκτικά τους Παλαιστίνιους στα σπλάχνα του, ασκώντας μιαν ιδιότυπη αλλά πολύ σκληρή κατοχή, με ότι αυτό συνεπάγεται.
5) Την δεκαετία του 60, με την δημιουργία των νεαρών τότε Αραβικών κρατών, την αποπομπή του Φαρούκ από την Αίγυπτο και την επικράτηση του Νάσερ, την αλλαγή στην Λιβύη και το φούντωμα των εθνικοαπελευθερωτικών κνημάτων στις αποικίες κράτη της Β. Αφρικής (Αλγερία, Μαρόκο, Τυνησία, κλπ.), φύσηξε ένας άνεμος αλλαγής, που ίσως άλλαζε το status quo της περιοχής οριστικά εις βάρος της Δύσης. Αυτό δεν μπορούσε να περάσει αναπάντητο. Έτσι, ξαφνικά το "κυνηγημένο" Ισραήλ γίνεται ο κυρίαρχος της περιοχής, το μακρύ χέρι του Δυτικού "πολιτισμού" και το εργαλείο επιβολής της πολιτικής του στην περιοχή. Σιγά να μην αφήνανε τα πετρέλαια στους Άραβες και τους άλλους "μαύρους"! Το 67, έχουμε λοιπόν τον πολεμο των 7 ημερών. Καθολική νίκη του Ισραήλ, των Δυτικών όπλων και επιβολή ενός νέου status quo. Οι φουκαράδες οι Παλαιστίνιοι, ως Άραβες υπό κατοχήν, είναι οι πρώτοι που πληρώνουν το τίμημα με ακόμα πιο βαριά τιμωρία. Αποκλεισμός, φτώχεια, ξεκλήρισμα και φυσικά θάνατος. Θάνατος που έχει με τα χρόνια γίνει συνήθεια πια, σαν τη γρίππη του χειμώνα σε μας τους "πολιτισμένους".
5) Με όλα αυτά τα παραπάνω, τί δρόμο είχε ο Παλαιστινιακός λαός να ακολουθήσει; Κανέναν άλλο, πλην της αντίστασης. Με κάθε μέσον, με κάθε τίμημα, ακόμα και με θάνατο. Έτσι κι αλλιώς πεθαμένοι είναι. Τί σήμερα, τί μετά από μια βδομάδα ή ένα μήνα ή ένα χρόνο. Εδώ έχουμε μια παρατεταμένη κατοχή δεκαετιών, από ένα κράτος χωροφύλακα, με σιδερόφραχτο παρόν και χωρίς οίκτο. Με δεδηλωμένη την επιθυμία των εκάστοτε κρατούντων να εξαφανίσει από τα σπλάχνα του κάθε Παλαιστίνιο και σύμμαχό του. Κι αυτό με κάθε μέσον, με κάθε τίμημα, ακομα και με γενοκτονία. Έχουμε καθαρά "θύτη" και "θύμα". Όσο και να βρούμε διάφορες δικαιολογίες, αυτά δεν εξισώνονται.
6) Μερικά στατιστικά στοιχεία. Από μνήμης, όμως, διότι ο αρθρογράφος (Φωτόπουλος, νομίζω) τα έγραψε στην Ελευθεροτυπία πριν περίπου ένα μήνα, λίγο μετά την έναρξη των βομβαρδισμών:
Εδώ και περίπου 14-15 χρόνια, από τότε που κατηγορούνται οι Παλαιστίνιοι ως τρομοκράτες και "ρουκετορίχτες", το Ισραήλ έχει 14 ή 15 νεκρούς και περίπου 600 τραυματίες. Τα τελευταία δύο χρόνια, οι Παλαιστίνιοι μετρούν πάνω από 5.500 νεκρούς και αμέτρητους τραυματίες ΜΟΝΟ από τις εχθροπραξίες. Δεν συμπεριλαμβάνονται τα θύματα της πείνας, των λιμών και των άλλων "παράπλευρων" αιτιών της κατοχής.
Η Γάζα ειδικά ζει υπό συνθήκες Γερμανικής κατοχής. Οι κάτοικοί της δεν έχουν ούτε το δικαίωμα σε ένα ποτήρι νερό, πόσο μάλλον σε τροφή, περίθαλψη, παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες κλπ.
Ρωτώ αυτούς που εύκολα επισυνάπτουν την κατηγορία του βομβιστή: Εσείς τί θα κάνατε;
Η απάντηση έρχεται από τα παιδιά τους. Το καθένα από μια πέτρα στο χέρι και βουρ για το θάνατο. Είναι τόσο εξοικιωμένα με αυτόν, που σε μας προκαλούν όχι απλά την έκπληξη, αλλά το θαυμασμό.
Φυσικά, μια τέτοια κατάσταση δημιουργεί και προβλήματα. Και ακρότητες και συμπεριφορές ανεξήγητες, ακόμα και τυφλό μίσος συνοδευόμενο από τυφλή βία. Πολιτικές δυνάμεις που επιλέγουν δρόμους μη συμφέροντες και άλλες που απλά συμβιβάζονται και μερικές ακόμα ίσως να ξεπουλήσουν την υπόθεση της μακρόχρονης αντίστασης. Αλλά είπαμε: Κατοχή έχουν, σκληρή κι απάνθρωπη, κανόνες δεν ισχύουν.
Αυτά τα ολίγα, για να λέμε την αλήθεια ωμά, χωρίς περικοκλάδες και φτιασίδια. Και για να μαθαίνουν οι νεότεροι.
