Mέχρι που φτάνει το δικαίωμα στην απεργία?

[Chris85]

Δεν είμαι οπαδός του Σύριζα, δεν είμαι οπαδός κανενός, κάτι που με βοηθάει να βλέπω πέρα απ'τη μύτη μου και να μην κολλάω σαν πρόβατο στις δηλώσεις του "αρχηγού" μου... είμαι ομοϊδεάτης του Συνασπισμού, και των αρχών που αυτός πρέσβευε πριν το άνοιγμά του. Από τη στιγμή που άλλαξε ηγεσία και "κοινό", χάθηκε η κοινή λογική μέσα σ'αυτήν την παράταξη.

Για την πορεία της Αριστεράς στην Ελλάδα είμαι ο πρώτος που ανησυχώ, βλέποντάς την να υποστηρίζει πρακτικές φασιστικότερες και απ'αυτές του τωρινού "τύποις" φασίστα Λάος...


Υ.Γ: Δεν είμαι "δεξιός"

Αν οπου γραφεις ''ΣΥΡΙΖΑ'' βαλεις τη λεξη ΛΑΟΣ, then it makes sence to me..

Τελος παντων, εκει που διαφωνουμε ειναι οτι δε μπορει μια εκαστοτε εξουσια να εκβιαζει τους εργαζομενους, αποτρεποντας τους απ το να κανουν απεργια, με το φοβο του οτι θα υπαρξουν αθωα θυματα.

Για παραδειγμα, οταν η κυβερνηση κανει ανυποφορο τον επαγγελματικο βιο των ιατρων, των τραυματιοφορεων η των δασκαλων π.χ. βασιζεται στο οτι θα χαθουν ανθρωπινες ζωες, θα υπολειτουργουν τα νοσοκομεια, θα χαθουν μαθηματα.. Το ξερουν αυτο και το χρησιμοποιουν προς οφελος τους. Οποτε αντι να ζηταμε ευθυνες απο τους επαγγελματιες του χωρου που απεργει, ας εστιασουμε στον εμμεσο εκβιασμο των κυβερνουντων, και ας ζητησουμε ευθυνες απο κει.

 

[Maestro]

Επειδη με τα ΙΕΚ συνεχιζεις να παραπληροφορεις, ρωτα ΕΝΑΝ ανθρωπο που εχει τελειωσει ΙΕΚ, τι επαγγελματικα δικαιωματα εχει, αν τον δεχονται στα ξενα πανεπιστημια και οχι απ το πρωτο ετος και ποσα προβληματα αντιμετωπιζει. Το θεμα των επαγγελματικων δικαιωματων των ΙΕΚ το χεις ακουσει???

Και να μην ισχυε αυτο και να μπορουσες να σπουδασεις σ ενα ΙΕΚ με πληρη επαγγελματικα δικαιωματα, θελω να σπουδασω Ιατρικη, Νομικη, στειλε μ σε παρακαλω σε ποιο ΙΕΚ να παω και μολις τελειωσω τις σπουδες μου στην Ελλαδα να χω βεβαια επαγγελματικα δικαιωματα αντιστοιχα με τα δικαιωματα που εχουν οι αποφοιτοι της Νομικης Θεσσαλονικης και της Ιατρικης Αθηνων.

Εχω ρωτήσει πολλούς ανθρώπους. Η λογική που επικρατεί αυτή τη στιγμή είναι πως στα ΙΕΚ σπουδάζεις "χαλαρές" επιστήμες, όπως management, oικονομικά, τουριστικά, καλλιτεχνικά,δημοσιογραφία, δηλαδή γενικώς επιστήμες που δεν μπορούν να σκοτώσουν κόσμο. Μάλιστα τα ΙΕΚ επειδή είναι εξαιρετικά επικερδείς επιχειρήσεις, έχουν και κάτω απ'το τραπέζι συμφωνίες με διάφορες εταιρίες ώστε να απασχολούν κατά προτεραιότητα τα "βλαστάρια" τους, και να πουλάνε στα διαφημηστικά τους απορρόφηση 80% κλπ

Αυτά ωσόσο είναι τα ΙΕΚ. Υπάρχουν και τα παραρτήματα κολλεγίων που είναι άλλο πράγμα, σπουδάζεις εδώ και παίρνεις χαρτί κάποιου αγγλικού ή αμερικάνικου πανεπιστημίου...(το οποίο συνήθως δεν το ξέρει η μάνα του).. Μετά τρέχεις στο Δηκατσα και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με την πρώτη ή τη δεύτερη τα καταφέρνεις... Οι σπουδές σ'αυτά από διαφημιστικά που έχω δει καλύπτουν και νομική όπως είπες, καθώς και επιστήμες μηχανικού.

Τέλος... ακόμη και αν δεν καταφέρεις να κάνεις κάτι από τα παραπάνω... υπάρχουν οι Ρουμανίες, Τσεχοσλοβακίες κλπ... στις οποίες σπουδάζεις Ιατρική και έρχεσαι εδώ, είτε με μεταγραφή,είτε ως τελειωμένος γιατρός... σα να μη συνέβη τίποτα... Εξάλλου, έχω παράδειγμα γνωστού απ'το χωριό, που τον δέχτηκαν σε αγγλικό πανεπιστήμιο για σπουδές πολιτικού μηχανικού χωρίς να έχει ιδέα από αγγλικά... Μάλιστα, έδωσε και interview... Γελάγαμε επί ένα καλοκαίρι μ'αυτό... κι όμως το παιδί θα έρθει εδώ να δουλέψει σα μηχανικός...


Αυτά τα παραπάνω είναι η Δημόσια Παιδεία την οποία δεν αφήνει κανέναν να ακουμπήσει ο κύριος Αλαβάνος... Όποιος έχει λεφτά αυτή τη στιγμή έχει διαθέσιμο όποιο ιδιωτικό πανεπιστήμιο θέλει, είτε στην ελλάδα είτε στον υπόλοιπο κόσμο...

Και όλα αυτά λειτουργούν τελείως ανεξέλεγκτα, λόγω της μη ύπαρξης σαφούς νομικού πλαισίου.

Ας αντιδράσουμε ξανά λοιπόν στη δημιουργία του, μη χαλάσουμε τη σαπίλα μας... :argue:

 

[Maestro]

Τελος παντων, εκει που διαφωνουμε ειναι οτι δε μπορει μια εκαστοτε εξουσια να εκβιαζει τους εργαζομενους, αποτρεποντας τους απ το να κανουν απεργια, με το φοβο του οτι θα υπαρξουν αθωα θυματα.

Δεν έχω καταλάβει που στο λεξικό η λέξη διαμαρτυρία είναι ταυτόσημη με τη λέξη απεργία. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Διαμαρτυρία μπορείς να κάνεις με χιλιάδες τρόπους (απαρίθμησα 5-6 παραπάνω), έχοντας μαζί σου την Κοινή γνώμη και τον νόμο, και με τις πιθανότητες να είναι με το μέρος σου.

Η απεργία είναι απλά μια μορφή διαμαρτυρίας σαν όλες τις άλλες, που είναι απόλυτα θεμιτή, από ανθρώπους που κάνοντας την θα λυγίσουν μεν το κράτος, μην προκαλώντας όμως άμεσους κινδύνους στον πολίτη.

Δε διαφωνούμε νομίζω σε κάτι βασικό.

 

[Chris85]

Στην Ελλαδα ζουμε...Πες μου πραγματικα πως θα ιδρωσει το αφτί του καθε πολιτικου, αν για παραδειγμα οι τραυματιοφορεις δεν καναν απεργια αλλα αναρτούσαν πανο στα νοσοκομεια, μοιραζαν ενημερωτικα φυλλαδια, και τα λοιπα. Ποιος θα ενδιαφεροταν, ποιος θα καθοταν να λυσει τα προβληματα τους?

Γιατι οσα εχεις πει για τροπους διαμαρτυριας ειναι σωστα, ομως δεν εχουν πρακτικη εφαρμογη σε κρατη οπως το δικο μας. Δυστυχως εδω περνουν μονο ακραια μετρα οπως απεργιες, καταληψεις, παρεμποδιση συγκοινωνιων κτλ..

Οταν ζεις σε ενα κρατος οπου το μελημα του ειναι, οχι να ειναι ευχαριστημενος ο εργαζομενος και αρα να αποδιδει στη δουλεια του, αλλα να γινεται η δουλεια του με το μικροτερο δυνατο κοστος, τοτε λυπαμαι αλλα οι ακραιες μορφες διεκδικησης ειναι για μενα μονοδρομος.

 

[Σπύρος Σούρλας]

Και εδώ πού τά λέμε,εάν μετρηθούν οι ανθρώπινες ζωές πού χάνονται απο τίς κακοτεχνίες τών δρόμων ή απο τίς σοβαρότατες ελλείψεις τού Δημοσίου συστήματος γενικότερα και στην Υγεία,αλλά και λόγω τών Συνθηκών Εργασιας(γεγονός πανευρωπαϊκό τά εργατικά ατυχήματα και οι ασθένειες ή και οι θάνατοι απο κακές συνθήκες εργασίας,πού έχει επισημανθεί ακόμα και απο επιτροπές τής Ε.Ε.),δέν νομίζω πώς μιά απεργία μπορεί να καταδικαστεί απο ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Αμα σε αυτό προσθέσουμε και το ποσοστό Ανεργίας που διαρκώς αυξάνεται,και οδηγεί οικογένειες σέ συνθήκες πείνας,κάπως πρέπει να υπάρξει έντονη αντίδραση.

 

[zavara]

Οι λύσεις που προτείνει ο Maestro θεωρητικά ειναι πολύ καλές...αλλά όπως είπε κάποιος...:Η θεωρία απο την πράξη απέχει πολύ λίγο στη θεωρία και πάρα πολύ στην πράξη............

 

[Lepton]

Το θέμα των απεργιών είναι πολύπλευρο και δεν μπορεί να εξαντληθεί σε γενικεύσεις.

Κατ' αρχήν, έχει σημασία ποιος διμαρτύρεται και τι ζητάει: Διαμαρτύρεται ο γιατρος που χτυπάει εφημερίες μέρα παρά, αλλά αν σταματήσει, μετράμε ζωές. Διαμαρτύρεται ο αγρότης που απειλείται από την ανέχεια, αλλά όταν οι επιδοτήσεις έρχονταν με τη σέσουλα, αυτός αντί να βελτιώσει τον εξοπλισμό του, τις ξόδευε στα καφενεία. Διαμαρτύρεται ο εκπαιδευτικός και εδώ αφιερώνουμε δεκάδες σελίδες στα δίκια και τα άδικά του. Διαμαρτύρεται ο δημόσιος υπάλληλος που πληρώνεται λίγο, είτε δουλέψει σκληρά είτε ξύνεται. Διαμαρτύρεται ο τελωνειακός που, αν δεν θέλει να βάλει το χέρι στα "παράπλευρα έσοδα", δεν θα μπορούσε να ζήσει.

Δεύτερον, ας προσέξουμε το timing: Η οικονομική κρίση απλώς μας έδειξε ότι εδώ και πολλά χρόνια αυξάναμε το βιοτικό μας επίπεδο (όπως μετριέται με τις ίντσες της τηλεόρασης, όχι με το περιεχόμενο, για να μην παρεξηγούμαι), χωρίς να γινόμαστε -προσωπικά, αλλά και ως κράτος- παραγωγικότεροι. Αντί λοιπόν να ζητήσουμε υποδομές και πραγματικές θέσεις εργασίας, κοιτάμε να είμαστε η πρώτη τάξη που θα διασφαλίσει την (όποια) ευημερία της εις βάρος των άλλων.

Και, αυτό που τελικά αποτελεί και το βασικότερο θέμα συζήτησης, η τρόπος και η ένταση της διαμαρτυρίας: Αν ο διαμαρτυρόμενος θέλει να έχει αποτέλεσμα, θα πρέπει να πείσει τον υπεύθυνο για το ότι η ικανοποίηση των αιτημάτων τον συμφέρει περισσότερο από την τρέχουσα πολιτική. Όταν ο εργάτης δεν δουλεύει, ο εργοδότης χάνει παραγωγή. Όταν ο καταναλωτής μποϋκοτάρει, ο έμπορος χάνει τζίρο. Με την κατάληψη ενός πανεπιστημίου ποιος χάνει; Με τον αποκλεισμό της εθνικής οδού ή του κέντρου, ποιος ζημιώνεται;

Όταν αντίπαλός σου είναι η, κατά γενική ομολογία, ανάλγητη κυβέρνηση, δεν μπορείς να περιμένεις αποτέλεσμα αν δεν έχεις μαζί σου την κοινή γνώμη να πιέσει "πολιτικά". Πώς περιμένουν να το επιτύχουν αυτό κάποιες κατηγορίες εργαζομένων που δεν επιδεικνύουν καν διάθεση για απόδοση; Ή αυτοί που απεργούν και καταλαμβάνουν σε συγκεκριμένες βολικές εποχές και με προσχηματικές αφορμές;

Και γιατί κάποιοι κλάδοι εργαζομένων ανέχονται για συνδικαλιστικούς τους ηγέτες ανθρώπους, των οποίων το συμφέρον εκπορεύεται από τη διαμαρτυρία αυτή καθαυτή και όχι από το αποτέλεσμά της; Σαφώς η κυβέρνηση έχει συμφέρον να στρέφει τις κοινωνικές ομάδες εναντίον αλλήλων, αλλά δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει όταν "εργολάβοι απεργιών" και "ασκούμενοι επαναστάτες" υπονομεύουν την ίδια την έννοια της διαμαρτυρίας.

 

[Maestro]

Lepton δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο σε όλα όσα λες. Μακάρι να είχαμε ως πολίτες τα μάτια μας τόσο ανοιχτά όσο εσύ και να μπορούσαμε να αντιληφθούμε τα αυτονόητα.

 

[Maestro]

Η θεωρία απο την πράξη απέχει πολύ λίγο στη θεωρία και πάρα πολύ στην πράξη............

Συμφωνώ αλλά επίσης πιστεύω ότι και η απεργία όπως έχει καταντήσει σήμερα δεν είναι καθόλου αποδοτική για τους εργαζομένους... όλοι οι αρμόδιοι τη γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, και απλά στρέφεται κατά της διαμαρτυρίας η Κοινή γνώμη.

 

[McZab]

Re: Απάντηση: Mέχρι που φτάνει το δικαίωμα στην απεργία?

[...] Σαφώς η κυβέρνηση έχει συμφέρον να στρέφει τις κοινωνικές ομάδες εναντίον αλλήλων, αλλά δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει όταν "εργολάβοι απεργιών" και "ασκούμενοι επαναστάτες" υπονομεύουν την ίδια την έννοια της διαμαρτυρίας.

Εγώ να δεις πόσο συμφωνώ. Η λύση όμως που είναι προφανής και πεντακάθαρη δεν είναι να αντικαταστήσω την απεργία γενικά με τη ...διανομή φυλλαδίων. Είναι να "αντικαταστήσω" τους "εργολάβους απεργιών" και τους "ασκούμενους επαναστάτες" με ένα αυτοοργανωμένο-αμεσοδημοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα το οποίο μπορεί να μην έχει καν μόνιμους εκπροσώπους αλλά θα τους εκλέγει για κάθε περίσταση για παράδειγμα, και αυτοί θα είναι απλώς φορείς απόψεων και όχι εν λευκώ εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι.
Το πρόβλημα λοιπόν κακώς εντοπίστηκε στην απεργία ως μορφή αντίδρασης. Ίσως θα έπρεπε να το θέσουμε περισσότερο επάνω στην προβληματική συνδικαλιστική οργάνωση που άγεται και φέρεται από τα κομματικά στελέχη και τους εν δυνάμει πολιτικούς άνδρες-πρώην (ξεπουλημένους) συνδικαλιστές.

 

[Σπύρος Σούρλας]

Συμφωνώ με Γιάννη στά περί αυτονομίας τών Κινημάτων.
Και θυμίζω οτι επί δεξιάς νεοφιλελευθερης επίσης´σοσιαλδημοκρατικής´διακυβέρνησης 96-04 έγιναν ελάχιστες απεργίες ,ακριβώς επειδή τά επίσημα συνδικάτα ελέγχονταν πλήρως από την Κυβέρνηση.
Και επειδή ´Κυριακή κοντή Γιορτή´αρκετοί από αυτούς πού τώρα βγαίνουν στούς δρόμους με την επίσημη Γ.Σ.Ε.Ε(δικαίως)θα κλειστούν πάλι στά γραφεία μόλις αλλάξει η Κυβέρνηση.
Αν δώ κατι διαφορετικό απο τούς εργατοπατέρες θα κάνω την αυτοκριτική μου δημοσίως.

 

[Maestro]

Re: Απάντηση: Mέχρι που φτάνει το δικαίωμα στην απεργία?

Ίσως θα έπρεπε να το θέσουμε περισσότερο επάνω στην προβληματική συνδικαλιστική οργάνωση που άγεται και φέρεται από τα κομματικά στελέχη και τους εν δυνάμει πολιτικούς άνδρες-πρώην (ξεπουλημένους) συνδικαλιστές.

Σωστό κι αυτό. Το θέμα όμως είναι ότι η συνδικαλιστική αυτή οργάνωση και πάλι προκύπτει από τους εργαζομένους με δημοκρατικές διαδικασίες... άρα είναι κάτι που (όπως και οι κυβερνήσεις) δεν αναμένεται να αλλάξει στα επόμενα 10 χρόνια.......

 

[ΒΛΑΣΙΔΗΣ]

Re: Απάντηση: Mέχρι που φτάνει το δικαίωμα στην απεργία?

Σωστό κι αυτό. Το θέμα όμως είναι ότι η συνδικαλιστική αυτή οργάνωση και πάλι προκύπτει από τους εργαζομένους με δημοκρατικές διαδικασίες... άρα είναι κάτι που (όπως και οι κυβερνήσεις) δεν αναμένεται να αλλάξει στα επόμενα 10 χρόνια.......

όχι και τόσο δημοκρατικές...

 

[Maestro]

Re: Απάντηση: Mέχρι που φτάνει το δικαίωμα στην απεργία?

όχι και τόσο δημοκρατικές...

Καλά ναι... έτσι είναι αυτά... τύποις όμως θεωρούνται δημοκρατικές

 

[Lepton]

Εγώ να δεις πόσο συμφωνώ. Η λύση όμως που είναι προφανής και πεντακάθαρη δεν είναι να αντικαταστήσω την απεργία γενικά με τη ...διανομή φυλλαδίων. [...]
Το πρόβλημα λοιπόν κακώς εντοπίστηκε στην απεργία ως μορφή αντίδρασης.

Η οποιαδήποτε διαμαρτυρία θα πρέπει να ξεκινάει από ήπιες δράσεις όπως η διανομή φυλλαδίων και να προχωρεί σταδιακά σε δραστικότερα μέτρα (πορείες, απεργίες, καταλήψεις) ανάλογα με τις αντιδράσεις, τη σοβαρότητα και το εφικτό των αιτημάτων. Ούτε μπορείς εσαεί να μοιράζεις φυλλάδια, ούτε να καταλαμβάνεις τη σχολή σου με την πρώτη ευκαιρία.

Το σημαντικότερο είναι να προβληθεί μία αντικειμενική εικόνα της κατάστασης και των αιτημάτων από τα μέσα ενημέρωσης. Για να μπορέσει η κοινή γνώμη να αξιολογήσει αν μία επαγγελματική ομάδα διεκδικεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ή απλώς την ευημερία της εις βάρος της δικής μας.

Αλλά όπου υπεισέρχονται μέσα ενημέρωσης, το παιχνίδι χοντραίνει άσχημα. Εκεί, θεωρώ, ότι πρέπει να εστιαστούν οι περισσότερες προσπάθειες, ακόμα περισσότερο και από την εξυγείανση των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Βέβαια τα δύο θέματα είναι αλληλένδετα και η λύση του ενός προϋποθέτει και παράλληλη αντιμετώπιση του άλλου.

 

[ΒΛΑΣΙΔΗΣ]

δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Δυστυχώς στην Ελλάδα και σε ότι αφορά το δημόσιο τομέα υπάρχουν 3 κριτήρια με τα οποάι αποφασίζεται η έγκριση ή η απόρριψη των αιτημάτων των κλάδων.

1. Πόση δύναμη έχει ο κλάδος.
2. Πόσο καλή ή κακή είναι η δημόσια εικόνα του όπως προβάλλεται από τα μέσα ενημέρωσης.
3. Πόσο μεγάλη επίπτωση θα έχει η ικανοποίηση των αιτημάτων στο Λογιστήριο του Κράτους και πόσοι θα προσφύγουν για να πάρουν αυτές τις παροχές (άλλοι κλάδοι).

Π.χ. θα αναφέρω παραδείγματα από την εκπαιδευτική κοινότητα. Θερμοπαρακαλώ να μην πάμε πάλι στην κρίση των εκαπιδευτικών ως αχαίρευτων, τσαμπουκάδων, κλπ. Αν θέλετε ανοίξτε άλλο θέμα ή συνεχίστε τα ήδη υπάρχοντα (υπάρχουν ήδη 3).

Μέχρι το 1997 οι διδάσκοντες στα ακριτικά πανεπιστήμια λάμβαναν επίδομα ακριτικών περιοχών. Η χορήγηση διακόπηκε το 1997 προκειμένου να λάβει άλλη μορφή. Σύμφωνα με το νόμο [Ν 2530/97, άρθρο 24), για «παροχή κινήτρων» στα μέλη ΔΕΠ ακριτικών πανεπιστημίων προβλεπόταν ότι θα εκδοθεί ειδικό Προεδρικό Διάταγμα . Το προεδρικό αυτό διάταγμα βρίσκεται ακόμα σε εκκρεμότητα (2009). Παρόμοια οικονομική παροχή σε μορφή επιδόματος «Παραμεθορίου και Προβληματικών περιοχών» λαμβάνουν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Επίσης το ειδικό αυτό επίδομα λαμβάνουν οι Διοικητικοί υπάλληλοι των ίδιων πανεπιστημίων. Το ΥΠΕΠΘ αρνείται (επί 12 χρόνια) να εκδώσει το προεδρικό διάταγμα για να ικανοποιήσει μια δέσμευσή του για κάτι που κατάργησε προκειμένου να το ενσωματώσει σε επόμενο νόμο. Παρόλα αυτά έχει εκδώσει άλλο ΠΔ για την ικανοποίηση του ίδιου αιτήματος σε όλες τις άλλες κατηγορίες εργαζομένων (δημόσιοι υπάλληλοι, κρατικοί λειτουργοί).

Κι αυτό φυσικά είναι παρονυχίδα και ως τέτοιο αντιμετωπίζεται. Και καλώς κατά τη γνώμη μου!!!

Όμως το ίδιο το ΥΠΕΠΘ αρνείται να δώσει στους εκπαιδευτικούς το επίδομα των 176 ευρώ που έχουν πάρει όλοι οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα (ακόμη κι οι συμβασιούχοι αορίστου χρόνου) που είχε δοθεί παλιότερα ως επίδομα παραγωγικότητας. Θυμάστε τις μεγάλες απεργίες πρόπερσι. Γι αυτό το θέμα έγιναν. τελικα´μετά από 40 (;;; ) μέρες απεργίας αποτέελσμα ουδέν. Οι εκπαιδευτικοί πήραν 53 ευρώ που θα δοθούν σε 6 δόσεις μέχρι το 2011. Ο λόγος;;; Όπως δήλωσε η τότε Υπουργός, το Γενικό Λογιστήριο δεν άντεχε να δώσει τα χρήματα αυτά σε 200.000 υπαλλήλους, που είναι οι εκπαιδευτικοί. Επομένως δεν υπήρχε πιθανότητα να τα πάρουν όσες μέρες απεργίας και να έκαναν ακόμη κι αν δεν λειτουργούσαν καθόλου τα σχολεία επί μια ολόκληρη χρονιά. Ως αντάλλαγμα πρότεινε τη, για μια ακόμη φορά, μείωση των ωρών διδασκαλίας ανά εκπαιδευτικό. Αυτή τη φορά οι εκπαιδευτικοί δεν το δέχτηκαν. (αλήθεια γνωρίζετε ότι στην Ελλάδα οι εκπαιδευτικοί εργάζονται τόσες ώρες, διότι το ΥΠΕΠΘ προτείνει από το 1986 κ.ε. τη μείωση της απασχόλησής τους αντί της καταβολής των ποσών που δίνουν τα άλλα υπουργεία στους άλλους κλάδους; ).

Αστείο είναι ότι μόλις έληξε η απεργία της ΟΛΜΕ έκαναν απεργία οι διοικητικοί του ΥΠΕΠΘ ζητώντας το ίδιο επίδομα (το οποίο όμως λαμβάνουν από το 2005). Αλλιώς δεν θα γίνονταν οι πανελλαδικές. Το ΥΠΕΠΘ μετά από 5 (δεν είμαι σίγουρος) μέρες απεργίας έδωσε το επίδομα (το οποίο όμως ήδη λάμβαναν). Λογικά θα πρέπει να το έχει μπλοκάρει το Συμβούλιο Επικρατείας ως μη νόμιμο, αλλά δεν ξέρω.

Πάντως τώρα (από το 2008 κ.ε.) οι διοικητικοί του ΥΠΕΠΘ έχουν αποδοχές περίπου 120 ευρώ περισσότερο από τους εκπαιδευτικούς
ασχέτως αν εκείνοι είναι υποχρεωτικά ΠΕ (πανεπιστημιακής εκπαίδευσης) ενώ αυτοί μπορεί να είναι και ΜΕ (Μέσης Εκπαίδευσης). Μάλιστα διεκδικούν επίδομα 180-220 ευρώ για τη μετακόμιση του ΥΠΕΠΘ εκτός κέντρου κι επειδή δεν πάει εκεί το μετρό. Το ΥΠΕΠΘ προτίθεται να δώσει το επίδομα το 2010. Φυσικά οι εκπαιδευτικοί που μπορεί σε κάποιες περιοχές να μη μπορέσουν ποτέ να δουλέψουν στον τόπο διαμονής τους (π.χ. Γιάννενα ακόμη και μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας) δεν δικαιούνται επίδομα μεταφοράς.

Ολα αυτά δείχνουν μια συγκεκριμένη συμπεριφορά απέναντι σε έναν κλάδο που υποτίθεται ότι ασκεί λειτούργημα από το 1986 μέχρι σήμερα χωρίς αλλαγές.

Φαντάζομαι ότι παρομοιες καταστάσεις υπάρχουν κι αλλού.

 

[ΒΛΑΣΙΔΗΣ]

Φαντάζεστε ότι αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί με αλλαγή της επικοινωνιακής πολιτικής;

Σε καμιά περίπτωση λέω εγώ. Πολύ απλά θα βγει το κράτος και θα πει: οι εκπαιδευτικοί θέλουν 500 εκ. για τον εαυτό τους. Να του τα δώσω ή να πάρετε εσείς (στο εσείς βάλτε τον οποιονδήποτε); Κανείς δεν πρόκειται να πει ναι.

Έτσι απλά.

Game over.

 

[Lepton]

Βλάση, η επικοινωνιακή πολιτική σχετίζεται άμεσα με τη δημόσια εικόνα που αναφέρεις. Ακόμα και αν τα παραπάνω (με εξαίρεση αυτά που γράφεις για το 1986) έφταναν στα μέσα, η κοινή γνώμη δύσκολα θα συμπαραστεκόταν στους εκπαιδευτικούς, για όλους τους λόγους που συζητούσαμε στα σχετικά θέματα. Χρειάζεται πολλή δουλειά για να ξανακερδηθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου.

 

[zavara]

Θα ήταν θεμιτή μια προπαγανδα,τύπου Φούρλα....στην πυροσβεστική,για να προσελκύσεις την ευνοική ματιά των πολιτών;
Πρέπει να καταφευγουμε σε τρυκ επικοινωνιακά;Και σε τι βαθμό γελοιοποιησης πρέπει να φτασουμε προκειμένου να ...ξεπεράσουμε τα media;