Μερικές σκέψεις για την αγορά και χρήση εξοπλισμού

ΒΛΑΣΙΔΗΣ

AVClub Fanatic
19 June 2006
19,341
Θεσσαλονίκη
Παρακολούθησα εκ του μακρόθεν τις συζητήσεις σας σχετικά με νέα μοντέλα φωτογραφικών μηχανών και την ποιότητα που προσφέρουν σε σχέση με άλλα που ήδη κυκλοφορούν, καθώς και εκείνες για την επένδυση σε φακούς και όχι σώματα. Ακόμη (με πολύ ενδιαφέρον) τις απόψεις για τη χρηστικότητα μηχανών σαν τις LX3-S90 (τις οποίες θεωρώ ισοδύναμες) σε σχέση με τις κανονικές χοντρές και βαριές DSLR.

Έχω αρκετές ενστάσεις σε αρκετά θέματα (επιφυλάξεις μάλλον) αλλά αντί να τις γράψω σε κάθε θέμα χωριστά, ας τις θέσω εδώ κι ας κρίνουν οι διαχειριστές, αν επιτρέχουν εδώ τη συζήτηση ή θα τη μεταφέρουν κάπου αλλού.

1. Τα σώματα των DSLR που ήδη κυκλοφορούν σε δυο χρόνια θα είναι για πέταμα.

Ενίσταμαι και μάλιστα σοβαρά.

Διατηρώ σε ετοιμότητα μια ΝΙΚΟΝ D100 η οποία συνεχίζει και βγάζει καλές φωτογραφίες. Όχι τόσο καλές όσο αυτές των πιο πρόσφατων μηχανών, αλλά όταν έχω αρχείο raw και ένα σύγχρονο μετατροπέα, τότε οι διαφορές γίνονται πολύ μικρές όταν τα iso είναι μέχρι 320. Υπόψη ότι το μάτι μου έχει εξασκηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε πλέον ξεχωρίζω τις φωτο από D300 και D700 στον ΗΥ χωρίς να δω το exif και με μικρά περιθώρια λάθους. Επίσης μπορώ να διακρίνω εύκολα σε 100% οθόνη τη διαφορά στην απόδησ ενός 14-24 από έναν 17-35 στην ίδια εστιακή απόσταση.

Το ίδιο συμβαίνει και με μια SONY R1 (brigde κάμερα του 2005) η οποία έχει ακόμη καλύτερη απόδοση. Αξιοπρεπείς έως πολύ καλές είναι οι επανεξεργασμένες φωτογραφίες από raw αρχεία από την CANON 350D του 2005. Πολύ καλά μου φαίνονται τα αρχεία μέχρι 160 από μια OLYMPUS 7070. Δεν μπορώ να πω το ίδιο όμως για τα αρχεία από την OLYMPUS E300, ούτε για τα raw αρχεία από την NIKON E8800.

Σχετικά με την αντοχή τους, έχω να πω ότι λειτουργούν χωρίς προβλήματα μια ΝΙΚΟΝ 995 του 2001 (με 95.000 λήψεις), μια ΝΙΚΟΝ 5000 (με 47.000 λήψεις), η SONY R1 (με 34.000 λήψεις) μια ΝΙΚΟΝ Ε8800 του 2004 (με 14.000 λήψεις) μια OLYMPUS 7070 με 15.000.

Οι δυο DSLR της ΝΙΚΟΝ συνεχίζουν να δουλεύουν χωρίς κανένα πρόβλημα πέρα από κάποιους περιοδικούς καθαρισμούς. Υπόψη ότι έχουν δουλέψει σε δύσκολες συνθήκες (π.χ. σε +46 βαθμούς, στην Αίγινα τον Ιούνιο του 2007), σε -22 βαθμούς, το 2006 και το 2009, με έντονο θαλασσινό αέρα (η D700 το 2009) κλπ.

Άρα τα σώματα δεν είναι για πέταμα και πιστεύω ότι πλέον κάποιος αξίζει να αλλάξει σώμα μηχανής, όταν η υπάρχουσα δεν του προσφέρει αυτό που επιθυμεί (π.χ. βιντεολήψη, ή υπέρευρυγώνια πλάνα, ή λήψη σε πολύ υψηλά ιso, ή εστίαση πολλαπλών σημείων.

Σε αυτή την περίπτωση η πρώην μηχανή μένει ως σώμα backup (πολύ σοφή κίνηση) ή φεύγει όταν τα οικονομικά είναι πολύ στενά.

2. Οι φακοί είναι επένδυση.

Δεν είναι πλέον τόσο σίγουρος γι αυτό. Μου φαίνεται ότι υπάρχουν πολλές πολλές εξαιρέσεις

Κι αυτό διότι όλοι οι καλοί φακοί από το παρελθόν (μακρινό ή κοντινό) δεν έχουν την ίδια καλή επίδοση με τους νέους αισθητήρες (κυρίως στο FF) ενώ κάποιοι φακοί ζουμ του πρόσφατου παρελθόντος που έδειχναν ικανοί για καλύτερες αποδόσεις σε σχέση με τους φακούς κιτ, τώρα που έχουν αυξηθεί οι αναλύσεις και το δυναμικό εύρος, δείχνουν ότι δεν επαρκούν. Άλλοι πάλι ξεχασμένοι φακοί δείχνουν να σκοράρουν ξανά.

Π.χ. στην πρώτη περίπτωση ανήκουν οι φακοί CANON 35 2.0, 28 2.8, 20-35 3.5-4.5, NIKON 18 2.8, 28 2.8, 24-120, 24-85, 35-105, κλπ. που δεν απλώς δεν… Στη δεύτερη περίπτωση ανήκουν κατ´εμέ φακοί όπως οι CANON 17-85 IS, οι 28-135, 28-105, και φυσικά ο Notorious AFS 24-120 VR της ΝΙΚΟΝ. Σε υψηλότερο επίπεδο έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα με τον CANON 24-105 που είναι πολύ καλός για τις αναλύσεις των 12 και 17 μέγα, αλλά όχι και για τα 21 και 23 μέγα των 1DS III και 5D II. Και ο 24-70 2.8 έχει (οριακά) το ίδιο πρόβλημα.
Αντίθετα, φακοί από το παρελθόν όπως οι planar 50 1.4 και (ιδίως) 50 1.7 και 85 1.8 και sonar 135 3.5 και 180 2.8 δείχνουν ότι ταιριάζουν με τις υψηλές αναλύσεις (πάνω από 20 μέγα) σε μικρούς και μεγάλους αισθητήρες), το ίδιο οι ξεχασμένοι PENTAX 50 1.7 (αλλά όχι και 1.4) οι 35άρηδες 2.8 της MINOLTA που φθάνουν τα 800 ευρώ στο ebay, οι CANON 100 2.8, 85 1.8 (λιγότερο), 135 2.0, 200 2.8 (αυτός κι αν είναι παραγκωνισμένος) και 400 5.6 (που κάνει σκόνη τον 100-400 σε ανοιχτό διάφραγμα). Από το στρατόπεδο της ΝΙΚΟΝ σκοράρουν μέχρι πολύ ψηλά οι AIS 20 2.0 και 3.5, AIS 28 2.8, 50 1.8, 105 2.5, κλπ.
Φυσικά παλαιότερης γενιάς κορυφαίοι φακοί ζουμ, όπως ο CANON 70-200 2.8, 28-70 2.8, 300 4.0, NIKON 28-70 2.8, 17-35 2.8 και 80-200 2.8 συνεχίζουν να αποδίδουν εξαιρετικά με τους νέους αισθητήρες, ειδικά σε FF. Αλλά ;;;;
Υπάρχει ένα μεγάλο αλλά…..
Ότι κι αυτοί οι φακοί δεν είναι σίγουρο ότι επαρκούν για τις αναλύσεις των 18 + μέγα των αισθητήρων του APSC-DX ή των 24-38 μέγα του FF . Και μάλιστα (κι εδώ πονάει…) είδα με τα μάτια κι έχω τα αρχεία σε nef, tiff, jpg όπου φαίνεται πολύ καθαρά η διαφορά του 24-70 2.8 από τον 28-70 2.8 και του 14-24 από τον 17-35.

Άρα;;;
Άρα και οι φακοί δεν αποτελούν επένδυση, καθώς μπορεί οι αισθητήρες ή το software να μην ταιριάζουν ή να μην επαρκούν όταν θα πάρουμε το νέο σώμα που ονειρευόμαστε….

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερο να αγοράζουμε όσα σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε και μόνο και στην τιμή που μπορούμε να πληρώσουμε. Όχι περισσότερα, όχι παραπάνω.
Κι αν έχουμε μια ανάγκη που δεν μπορούμε να την εξυπηρετήσουμε, τότε μπορούν να βοηθήσουν τα μέλη του φόρουμ.
Θέλουμε δεύτερο σώμα;;; Θέλουμε κάποιο σπάνιο φακό;;; Όλο και κάποιος από εμάς θα το έχει, θα είναι εύκαιρος και θα το δανείσει για να καλυφθεί η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση….
 
Νομιζω οτι το παρακάτω απόσπασμα απο το ποστ του Βλάση

...."Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερο να αγοράζουμε όσα σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε και μόνο και στην τιμή που μπορούμε να πληρώσουμε. Όχι περισσότερα, όχι παραπάνω.
Κι αν έχουμε μια ανάγκη που δεν μπορούμε να την εξυπηρετήσουμε, τότε μπορούν να βοηθήσουν τα μέλη του φόρουμ.
Θέλουμε δεύτερο σώμα;;; Θέλουμε κάποιο σπάνιο φακό;;; Όλο και κάποιος από εμάς θα το έχει, θα είναι εύκαιρος και θα το δανείσει για να καλυφθεί η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση…. "



ειναι η ουσία που ΔΕΝ θελουμε να δουμε, παρασυρομενοι απο καταναλωτική μανία και την τάση να θελουμε να εχουμε παντα οτι πιο μοντέρνο, χωρις να το χρειαζόμαστε απαραίτητα...
 
Εγώ θα παραθέσω ένα κείμενο ενός μέλους άλλου site για τη φωτογραφία και συγκεκριμένα του pachinko για όσους τον ξέρουν.

Φυσικά έχω ζητήσει και έχω πάρει την άδειά του για τη δημοσίευση όπως επίσης έχω πάρει την άδεια και διαχειριστή του av για τη δημοσίευση.

Επειδή ο pachinko μάλλον δεν είναι μέλος του av θα παρακαλούσα τα σχόλια να είναι για τα γραφόμενα και όχι για το άτομο.

Το συγκεκριμένο κείμενο έχει μεγάλη σχέση με τα γραφόμενα του Βλάση (με τα οποία συμφωνώ) και το έχω πάντα στο μυαλό μου όταν κρατάω τη μηχανή στο χέρι...


[FONT=&quot]Υπάρχουν πολλοί λόγοι που αγοράζει κάποιος μία συγκεκριμένη φωτογραφική μηχανή. Ένας λόγος είναι επειδή απλά του αρέσει και επειδή μπορεί. Ενίοτε ανήκω και εγώ σε αυτή την κατηγορία, με πλήρη γνώση μου. Άλλοι λόγοι μπορεί να είναι η συλλογή γκάτζετ, η περιέργεια, η μόδα, η επιθυμία να φαίνεται κάποιος επαγγελματίας ή “ψαγμένος” ερασιτέχνης, η ανάγκη για ανανέωση, το γόητρο κλπ. Όλοι αυτοί οι λόγοι έχουν έναν κοινό παρονομαστή: δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με τη φωτογραφία. Θέλεις να αγοράσεις κάτι απλά γιατί έτσι θέλεις, τελεία. Κάθε περαιτέρω συζήτηση και συμβουλή είναι άχρηστη και άτοπη γιατί 9 φορές στις 10 αυτός που ρωτάει “τί κάμερα να αγοράσω” έχει ήδη αποφασίσει τι θα είναι (συνήθως η ακριβότερη που μπορεί) και ρωτάει απλά και μόνο για επιβεβαίωση. Οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη πάει στου κουφού την πόρτα. Όλα αυτά καλά και άγια, ούτε τα κρίνω ούτε τα σχολιάζω, κανένα πρόβλημα.[/FONT]

[FONT=&quot]Εκεί που αρχίζει το πρόβλημα και η σύγχυση είναι όταν κάποιος θέλει τη φωτογραφική μηχανή για να βγάλει όντως φωτογραφίες. Και θέλει την καλύτερη δυνατή για αυτό το σκοπό. Και πηγαίνει σε κάποιο φόρουμ να ρωτήσει. Και κάπου εκεί είναι που αρχίζει να χάνεται η μπάλα…[/FONT]
[FONT=&quot]Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή. Ας εξετάσουμε έναν-έναν όλους αυτούς τους παράγοντες που αναφέρονται συχνά στις συζητήσεις που ξεκινάνε με το “ποιό μοντέλο να αγοράσω?”. Με τις εξής όμως προϋποθέσεις: θα το εξετάσουμε από τη σκοπιά της φωτογραφίας και μόνο, δηλαδή ποιός εξοπλισμός μπορεί να βοηθήσει να βγάλεις περισσότερες και καλύτερες φωτογραφίες. Έξω όλοι οι συναισθηματισμοί, εδώ δεν έχει καμία σημασία ποιά κάμερα είναι πιο όμορφη και πιο εντυπωσιακή. Επίσης θα το εξετάσουμε από την πλευρά του μέσου αναγνώστη, δηλαδή του ερασιτέχνη που τον ενδιαφέρουν διάφορα είδη φωτογραφίας, με αρκετές προσπάθειες προς το καλλιτεχνικό. Αφήνουμε δηλαδή έξω τον επαγγελματία, ο οποίος ούτως ή άλλως δεν χρειάζεται και πολλές συμβουλές και αφήνουμε έξω και τις εξειδικευμένες χρήσεις όπως τη μακροφωτογράφηση γιατί εκεί είναι φανερό τί εξοπλισμός χρειάζεται. Με αυτές τις προυποθέσεις ξεκινάμε:[/FONT]

[FONT=&quot]Η ποιότητα εικόνας.[FONT=&quot] Διάβαζα σε αυτή τη δημοσκόπηση ότι η συντριπτική πλειοψηφία έχει ως σημαντικότερο κριτήριο για την επιλογή ψηφιακής μηχανής την “ποιότητα εικόνας”. Ας μείνουμε λίγο στον ορισμό. Προσέξτε τη σοφή επιλογή των λέξεων: “Ποιότητα” και “εικόνας” βαλμένες δίπλα δίπλα. Μιλάει από μόνο του το πράγμα, καλύτερη ποιότητα εικόνας, άρα καλύτερη εικόνα, άρα καλύτερη φωτογραφία, σωστά?… Λάθος. H ποιότητα της φωτογραφίας καθορίζεται από χίλια δύο πράγματα: το φώς, το θέμα, η στιγμή, το συναίσθημα, το καδράρισμα, την κατάλληλη γωνία και απόσταση λήψης, τις υπόλοιπες επιλογές φόρμας του φωτογράφου και κυρίως το περιεχόμενο, αλλά πάντως όχι από την “ποιότητα εικόνας”. Μην πέφτετε στην ομολογουμένως πολύ καλοστημένη παγίδα μάρκετινγκ της Κάνον, Σόνυ, Νίκον (στο εξής “ΚαΣοΝίκον”). Ένα παράδειγμα: Το 2004 ο Άλεξ Ματζόλι κέρδισε το διεθνές βραβείο φωτοδημοσιογραφίας της χρονιάς. Το βραβείο αυτό είναι εξαιρετικά βαρύτιμο, και οι αντίστοιχες φωτογραφίες μένουν στην ιστορία. Η φωτογραφική μηχανή που χρησιμοποίησε ήταν μια αρχαία για τα σημερινά δεδομένα και ατσούμπαλη ψηφιακή κόμπακτ των 5 μεγκαπίξελ, χωρίς δυνατότητα αλλαγής φακών. Είναι το είδος της μηχανής που αγοράζει κανείς δώρο στη μητέρα του για να βγάζει φωτογραφίες το μουσακά και τις γαρδένιες στον κήπο, είδα πρόσφατα μια μεταχειρισμένη στο ebay που πουλιόταν για $30. Για σκεφτείτε το λίγο, $30 – βραβείο φωτοδημοσιογράφου της χρονιάς. Δεν νομίζω να παραπονέθηκε τότε κανείς για την “ποιότητα εικόνας” του Ματζόλι, κι αν παραπονέθηκε δε νομίζω να τον πείραξε τον ίδιο ιδιαίτερα απ’τη στιγμή που κέρδισε τη βραβειάρα, το συμβόλαιο συνεργασίας με το Μάγκνουμ και την εφ’ όρου ζωής χορηγία της Ολύμπους. Συμπέρασμα: αν σας ενδιαφέρει η φωτογραφία, όσο πιο γρήγορα ξεχάσετε την ποιότητα εικόνας και προχωρήσετε σε πιό σημαντικά θέματα τόσο το καλύτερο, γιατί στη φωτογραφία υπάρχουν πολλά σημαντικά θέματα, που θέλουν δουλειά.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Ο επαγγελματικός εξοπλισμός. [FONT=&quot]Αφού την τάδε κάμερα χρησιμοποιούν όλοι οι επαγγελματίες, θα είναι καλύτερη για μένα, σωστά? Λάθος. Υπάρχει μια βασική διαφορά του ερασιτέχνη με τον επαγγελματία: ο επαγγελματίας έχει ραντεβού με τη φωτογραφία. Ξέρει ότι την τάδε ώρα, στο τάδε σημείο, με τις τάδε (περίπου) συνθήκες, θα βγάλει φωτογραφίες, και έχει την πολυτέλεια να κουβαλήσει μαζί του το μισό στούντιο αν θέλει. Ο ερασιτέχνης όμως κατά κανόνα δεν έχει τέτοιο ραντεβού, οι φωτογραφίες εμφανίζονται μπροστά του όποτε το αποφασίσουν αυτές. Και εκείνη τη στιγμή πρέπει να είσαι ο μάγος Χουντίνι για να βγάλεις φωτογραφίες με την τρομερή σου μηχανή, η οποία όμως είναι σε μια τσαντάρα στο σπίτι μαζί με 10 κιλά φακούς και 2 κιλά φλας. Και όταν αποφασίσεις να ζωστείς την τσαντάρα επ’ ώμου και “να βγεις για καμιά φωτογραφία” είναι συνήθως αργά. Ο επαγγελματικός εξοπλισμός επιβάλλει στον ερασιτέχνη ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, ότι “τώρα που είναι Κυριακή και έχω μαζί μου την τσαντάρα πρέπει να βγούνε φωτογραφίες, γιατί αν όχι τώρα, πότε? Αφού μεσοβδόμαδα δουλεύω.” Και καταλήγεις να προσπαθείς με φίλτρα, φότοσοπ, περίπλοκες τεχνικές, εξωτικούς φακούς κλπ να φτιάξεις κάτι ενδιαφέρον από κάτι που ουσιαστικά δεν υπάρχει. Επίσης, οι φωτογραφιζόμενοι από επαγγελματία είναι προετοιμασμένοι για φωτογράφηση και το έχουν αποδεχτεί, οι φωτογραφιζόμενοι από ερασιτέχνη όχι τόσο, και ο επαγγελματικός εξοπλισμός το μόνο που προσθέτει σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι άγχος. Συμπέρασμα: επιλέξτε μια μηχανή που νιώθετε εσείς άνετα τόσο να σας συνοδεύει σχεδόν παντού, όσο και να την στρέψετε απέναντι σε κόσμο. Γιατί αν επιλέξετε μια επαγγελματική μηχανή που μοιάζει με εκτοξευτή ρουκέτας όπως η Nikon D3X, προετοιμαστείτε για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο οι καλύτερες φωτογραφίες να είναι τραβηγμένες με το κινητό σας, κι αυτό δεν το θέλει ούτε ο Ματζόλι.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Οι ψηφιακές κόμπακτ. [FONT=&quot]Αυτή είναι η μακράν η πιο αδικημένη κατηγορία φωτογραφικών μηχανών. Τις έχουμε συνδυάσει στο μυαλό μας με τη μαμά-γαρδένιες-μουσακά, αλλά αν τις κρίνουμε μόνο από το φωτογραφικό αποτέλεσμα αλλάζει ριζικά το πράγμα. Οι σημερινές κόμπακτ το μόνο που δεν μπορούνε να κάνουν καλά, λόγω αδυναμίας στα ψηλά ISO, είναι νυχτερινά κινούμενα θέματα χωρίς φλας και χωρίς τρίποδα (γιατί ακίνητα κάνουν μια χαρά με τα συστήματα σταθεροποιήσης εικόνας που έχουν βγει). Αλλά πόσο συχνά συμβαίνει αυτός ο συνδυασμός? Από την άλλη μεριά, οι κόμπακτ έχουν ένα τρομερό πλεονέκτημα σε σύγκριση με τις DSLR: λόγω του μικρού μεγέθους αισθητήρα και της απουσίας καθρέπτη, έχουν καταστήσει δυνατή την σχεδίαση εξωπραγματικών φακών, οι οποίοι απλά δε γίνεται να υπάρξουν σε DSLR. Ένας φακός rectilinear (όχι fisheye δηλαδή) στα 5-6mm με f2.8 ή και f2 και μέγεθος 1-3 εκατοστά είναι καθημερινότητα στις κόμπακτ. Ο ίδιος φακός σε DSLR αν υπήρχε, που δεν υπάρχει, θα είχε μέγεθος και βάρος σουπιέρας (με τη σούπα μέσα) και ούτε που θέλω να φανταστώ το κόστος. Ποιά η σημασία αυτού του φακού? Ένας φακός 6mm, άσχετα αν ο αισθητήρας “κόβει” την εικόνα στα 25-28mm, παραμένει 6mm για τον υπολογισμό του βάθους πεδίου. Σημαίνει ότι σε όλους σχεδόν τους συνδυασμούς αποστάσεων-διαφραγμάτων, τα πάντα είναι εστιασμένα, που σημαίνει ότι έχεις μια μηχανή που δε χρειάζεται να την εστιάσεις ποτέ. Απενεργοποιείς το autofocus, τη ρυθμίζεις στα 2 μέτρα και την αφήνεις εκεί για πάντα. Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσες καθυστερήσεις, μπελάδες και χαμένες φωτογραφίες στοιχίζει η εστίαση, ανεξαρτήτως συστήματος? Άλλο μεγάλο πλεονεκτήματα των κόμπακτ είναι η απολύτως αθόρυβη λειτουργία, λόγω της απουσίας καθρέπτη ή και κλείστρου. Τέλος, στο μυαλό του κόσμου, αυτός με την DSLR είναι σίγουρα ανώμαλος παιδεραστής παπαράτσι τρομοκράτης, ενώ αυτός που κρατάει μια μικρή κάμερα στο μισό μέτρο απ’ το πρόσωπό του είναι ένας ακίνδυνος τουρίστας. Άρα έχεις μια μηχανή που σου λύνει τα χέρια: άμεση απόκριση, απόλυτη διακριτικότητα και το κυριότερο είναι μαζί σου όταν τη χρειάζεσαι, όχι στην τσαντάρα στο σπίτι. Ο Ματζόλι δεν ήταν ούτε χαζός ούτε εξυπνάκιας, ήξερε πολύ καλά τί έκανε και είχε επιλέξει τον εξοπλισμό του σοφά. Δείτε και τις φωτογραφίες του Ντάϊντο Μοριγιάμα ο οποίος κάνει καριέρα δεκαετίες ολόκληρες με μία κόμπακτ Ricoh GR2. Φυσικά υπάρχει το πρόβλημα ότι οι περισσότερες κόμπακτ δεν επιτρέπουν την απενεργοποίηση του autofocus, γιατί τότε θα είχες στα χέρια σου ένα σοβαρό φωτογραφικό εργαλείο για $200-$300. Η ΚαΣοΝίκον δε θέλουν να έχουμε φτηνά φωτογραφικά εργαλεία γιατί είναι bad for business. Θέλουν να αγοράσουμε DSLR, κι ας είναι σχεδόν μόνιμα στην τσαντάρα στο σπίτι.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]To άγχος του 10-300.[FONT=&quot] Το 10-300 είναι η ανασφάλεια του φωτογράφου ότι αν δεν έχει καλύψει όλα τα εστιακά μήκη από 10mm έως 300mm με φακούς στην τσάντα, θα χάσει φωτογραφίες. Προς μεγάλη χαρά της ΚαΣοΝίκον φυσικά. Η πραγματικότητα είναι ότι οι μεγάλοι δάσκαλοι της φωτογραφίας ανέκαθεν χρησιμοποιούσαν 1-2 σταθερούς φακούς μόνο. Καλές φωτογραφίες υπάρχουν παντού. Το δύσκολο δεν είναι να εξαναγκάσεις την κάμερα να τις τραβήξει με τον κατάλληλο φακό, το δύσκολο είναι να τις δεις. Οι μεγάλοι της φωτογραφίας ήξεραν ότι κανένας φωτογράφος δεν έγινε γνωστός επειδή έβγαζε σε καλούτσικο επίπεδο τις ίδιες φωτογραφίες με όλους τους άλλους, αλλά επειδή είχε το δικό του προσωπικό στυλ και περιεχόμενο στις εικόνες του. Διαλέξτε τον φακό που ταιριάζει στο δικό σας στυλ και περιεχόμενο, κι αφήστε τον 70-200/2.8 για το ζωολογικό κήπο ή το σαφάρι στην Κένυα. Η λογική 10-300 είναι κατάλληλη για επαγγελματίες, που τους έχουν προκαθορίσει από πρίν ποιές είναι οι φωτογραφίες που πρέπει να βγάλουν, αλλά δεν ξέρουν πόσο μακριά θα είναι.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Η ανάλυση. [FONT=&quot]Η ΚαΣοΝίκον θέλει να πιστέψουμε ότι η ανάλυση (τα μεγκαπίξελ) είναι σημαντική για να βγουν καλές φωτογραφίες και εξαρτάται αποκλειστικά από την κάμερα. Και τα δύο αυτά είναι λάθος. Κατ’ αρχάς, η ανάλυση στο τελικό προϊόν δηλαδή τη φωτογραφία, δεν εξαρτάται μόνο από τον αισθητήρα, εξαρτάται από τον αισθητήρα και το φακό. Αν ο φακός δεν μπορεί να παράγει 300-400llpm (πράγμα σπάνιο και πανάκριβο σε εμπορικό φακό), η μισή ανάλυση μιας κάμερας 25mp πάει περίπατο. Βγαίνει δηλαδή μια μεγεθυμένη θολούρα, είναι το ίδιο με το να πάρεις μια φωτογραφία από μια μηχανή 12mp και να της αυξήσεις το μέγεθος στο φοτοσοπ. Πάνω από τα 12-15mp αρχίζουν να απαιτούνται ιδανικές εργαστηριακές συνθήκες λήψης, με πανάκριβους εξωτικούς Γερμανικούς φακούς για να δεις ορατή διαφορά. Αλλά, και να δεις διαφορά, τί θα την κάνεις στην πράξη? Η διαφορά στην ανάλυση παίζει ρόλο μόνο σε γιγαντιαίες εκτυπώσεις*. Ποιά ήταν η τελευταία φορά που εμείς οι ερασιτέχνες τυπώσαμε πάνω από ένα μέτρο? Και στην τελική, ποιός ο λόγος? Και έκθεση φωτογραφίας να φτάσει κανείς να κάνει, 1 μέτρο είναι μάλλον υπερβολή. Και το σημαντικότερο, εξακολουθούν να ισχύουν αυτά που είπαμε για την “ποιότητα εικόνας” πιό πάνω.[/FONT][/FONT]
[FONT=&quot]*Αφήνω το κροπάρισμα έξω απ’ την κουβέντα επίτηδες, πρώτον γιατί μιλάμε για ερασιτέχνες και για κάποιον που μαθαίνει το κροπάρισμα είναι κακή πρακτική και δεύτερον γιατί εξακολουθεί να υπάρχει το ίδιο πρόβλημα με την ανάλυση του φακού.[/FONT]

[FONT=&quot]Το μποκέ. [FONT=&quot]Μια μονομανία που πιάνει διάφορους φωτογράφους σε διάφορες φάσεις είναι αυτή του μποκέ: ποιός συνδυασμός κάμερας/φακού δίνει το περισσότερο και ομορφότερο. Έχει χυθεί άπειρο μελάνι και έχουν σπαταληθεί υπέρογκα ποσά στο κυνήγι του υπέρτατου μποκέ. Όλα αυτά καλά και άγια, και στα χέρια ενός καλού φωτογράφου (κυρίως πορτραιτίστα) το μποκέ μπορεί να γίνει ένα ακόμη ενδιαφέρον καλλιτεχνικό εργαλείο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτό που κάνουν όλοι μόλις αποκτούν επιτέλους ένα “γρήγορο” φακό, είναι να τον ανοίξουν στο f1.2 και να τον αφήσουν εκεί για μήνες ολόκληρους. Έχει παραγίνει και έχει καταντήσει κοινότυπο και βαρετό, και στην τελική λέει πολύ περισσότερα για το φακό παρά για το φωτογράφο: Δώστε ένα φακό με f1.2 ακόμα και σε έναν πρωτάρη και οι φωτογραφίες του θα είναι κάπως ενδιαφέρουσες. Μετά κοιτάξτε τις φωτογραφίες των μεγάλων φωτογράφων που παρουσιάζονται σε site όπως στο **** και πείτε μου πόσες έχουν μποκέ. Μία στις εκατό? Αν παρόλα αυτά είναι κάτι που σας ενδιαφέρει, μην αγοράσετε μηχανή full frame και φακό f1.2 για αυτό το λόγο, πάρτε συμπληρωματικά στην DSLR σας μια παλιά μηχανή μεσαίου φορμά και ένα φτηνό φακό 80/2.8. Τα αποτελέσματα θα είναι πολύ, πολύ καλύτερα και το κόστος πολύ, πολύ μικρότερο.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Αυτή η κάμερα είναι καλύτερη απ’ την άλλη κάμερα.[FONT=&quot] Κάθε κάμερα δεν είναι τίποτα άλλο από ένας διαφορετικός συνδυασμός συμβιβασμών. Κάποιες κάμερες είναι πιο κατάλληλες για κάποια είδη φωτογραφιών από άλλες και τίποτα άλλο. Όσα χρήματα και να δώσουμε για μια κάμερα αγοράζουμε κάποιες παραμέτρους και χάνουμε κάποιες άλλες. Οι DSLR είναι αρκετά καλός συνδυασμός συμβιβασμών για πολλές χρήσεις, αλλά υπάρχουν σε διάφορες κατηγορίες άλλες κάμερες που απλά τις πατάνε κάτω: το μεγάλο φορμά στην ανάλυση και τη λεπτομέρεια, το μεσαίο φορμά στο ρηχό βάθος πεδίου, οι φηφιακές κόμπακτ στην φορητότητα, αθόρυβη και διακριτική χρήση και το μεγάλο βάθος πεδίου. Οι DSLR έχουν αυτό το ακανόνιστο σχήμα λόγω καθρέφτη και πενταπρίσματος που τις κάνουν να απαιτούν τσάντα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Θέλει πείσμα και θέληση για να τις κάνει κάποιος την καθημερινή του μηχανή. Για κάποιους αυτό δεν είναι πρόβλημα, για άλλους όμως είναι. Σε γενικές γραμμές, κρίνοντας από το αποτέλεσμα, πιστεύω ότι είναι πολύ προτιμότερο να έχει κανείς 3 μέτριες αλλά τελείως διαφορετικές μεταξύ τους μηχανές, παρά την καλύτερη από ένα είδος. Μεταξύ διαφορετικών μηχανών ίδιας κατηγορίας, οι διαφορές στο τελικό αποτέλεσμα είναι συνήθως ανύπαρκτες. Ενας τρόπος να το διαπιστώσει αυτό κανείς είναι μια ματιά στις γκρούπ φωτογραφικών μηχανών στο flickr. Στο flickr η πλειοψηφία είναι νέοι ερασιτέχνες, κάπου κάπου κανένας προχωρημένος, σπάνια κάποιος επαγγελματίας. Το μέσο επίπεδο φωτογραφίας είναι γενικά μέτριο. Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτό το γκρούπ με φωτογραφίες τραβηγμένες αποκλειστικά και μόνο με Leica. Νομίζω πως είναι φανερό ότι οι φωτογραφίες είναι στο ίδιο επίπεδο με τα υπόλοιπα γκρούπ, τα μη Leica δηλαδή… πάλι μέτριο. Μην περιμένετε θαύματα.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Όλα αυτά δεν είναι βέβαια τίποτα άλλο παρά η ταπεινή μου γνώμη, άλλοι μπορεί να έχουν διαφορετική και είναι απόλυτα σεβαστή. Ελάχιστα από αυτά που λέω να αποδειχτούν ή να μετρηθούν. Αλλά αν υπήρχε τρόπος να μετρηθούν βάζω στοίχημα ότι τελικά όσο μικραίνει η κάμερα (σε μέγεθος, βάρος, επιλογές, περιπλοκότητα, ακόμα και κόστος) τόσο μεγαλώνει η φωτογραφία.[/FONT]

Πηγή: http://thepachinkofiles.com
 
...

2. Οι φακοί είναι επένδυση.

Δεν είναι πλέον τόσο σίγουρος γι αυτό. Μου φαίνεται ότι υπάρχουν πολλές πολλές εξαιρέσεις

Κι αυτό διότι όλοι οι καλοί φακοί από το παρελθόν (μακρινό ή κοντινό) δεν έχουν την ίδια καλή επίδοση με τους νέους αισθητήρες (κυρίως στο FF)

....

...Και μάλιστα (κι εδώ πονάει…) είδα με τα μάτια κι έχω τα αρχεία σε nef, tiff, jpg όπου φαίνεται πολύ καθαρά η διαφορά του 24-70 2.8 από τον 28-70 2.8 και του 14-24 από τον 17-35.
….

Εδώ θα συμφωνήσω απόλυτα με το φίλο Βλάση.

Η διαφορά μεταξύ αρχείων της D300 μου που λήφθηκαν με τον παλιό μου 80-200/2.8 (http://www.kenrockwell.com/nikon/80-200mm-f28-af.htm) και τον νεώτερο 70-200/2.8 VR II (http://www.kenrockwell.com/nikon/70-200mm-ii.htm) , είναι εμφανέστατη.
 
1. Τα σώματα των DSLR που ήδη κυκλοφορούν σε δυο χρόνια θα είναι για πέταμα.

[

2. Οι φακοί είναι επένδυση.

Θα απαντήσω χονδρικά στις δύο τοποθετήσεις σου και όσον αφορά εμένα προσωπικά.

1. Συμφωνώ με την τοποθέτηση σου. Εγώ πολλές φορές χρησιμοποίησα την canon 10d και τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλά και η αξιοπιστία και στιβαρότητα της καλύτερη από τις σύγχρονες μηχανές. Αλλά ..........πολλές φορές με άφησε στα κρύα του λουτρού από πλευράς καθυστέρησης στην εστίαση , στο buffer σε ριπή , σε ψηλά iso. Εκεί ήθελα μια σύγχρονη μηχανή που μπορεί να μην είχε την πολύ καλύτερη ποιότητα εικόνας αλλά τις ευκολίες που σου επιτρέπουν να μην σκέφτεσαι τον χειρισμό αλλά το θέμα .

2. Και εδώ θα συμφωνήσω με την τοποθέτηση σου εν μέρει. Σίγουρα όταν λέμε επένδυση αν εννοούμε 20 χρόνια τότε δεν είναι. Απλώς η λογική των εταιρειών όπως και οι δυνατότητες τους να μην εξελίσσουν γρήγορα τους φακούς μας ασφαλίζει για λίγο τα χρήματα μας για κάποια χρόνια. π.χ. η 10d πριν 5-6 χρόνια κόστιζε 1500ευρώ και ο 24-70/2.8 1300 ευρώ. Τώρα η μηχανή δεν πιάνει ούτε 100 ευρώ (άσχετα με τις επιδόσεις της) και ο φακός έχει την ίδια τιμή. Μπορεί αυτήν την στιγμή ο φακός να μην αξίζει τα λεφτά του αφού οι νέες μηχανές απαιτούν κάτι καλύτερο αλλά αυτό ισχύει μέχρι στιγμής.

Προσωπικά αυτήν την στιγμή θα ήθελα ένα καλό σώμα παρά έναν καλό φακό για τις ανάγκες μου.
 
Απάντηση: Re: Μερικές σκέψεις για την αγορά και χρήση εξοπλισμού

Εγώ θα παραθέσω ένα κείμενο ενός μέλους άλλου site για τη φωτογραφία και συγκεκριμένα του pachinko για όσους τον ξέρουν.

Φυσικά έχω ζητήσει και έχω πάρει την άδειά του για τη δημοσίευση όπως επίσης έχω πάρει την άδεια και διαχειριστή του av για τη δημοσίευση.

Επειδή ο pachinko μάλλον δεν είναι μέλος του av θα παρακαλούσα τα σχόλια να είναι για τα γραφόμενα και όχι για το άτομο.

Το συγκεκριμένο κείμενο έχει μεγάλη σχέση με τα γραφόμενα του Βλάση (με τα οποία συμφωνώ) και το έχω πάντα στο μυαλό μου όταν κρατάω τη μηχανή στο χέρι...


[FONT=&quot]Υπάρχουν πολλοί λόγοι που αγοράζει κάποιος μία συγκεκριμένη φωτογραφική μηχανή. Ένας λόγος είναι επειδή απλά του αρέσει και επειδή μπορεί. Ενίοτε ανήκω και εγώ σε αυτή την κατηγορία, με πλήρη γνώση μου. Άλλοι λόγοι μπορεί να είναι η συλλογή γκάτζετ, η περιέργεια, η μόδα, η επιθυμία να φαίνεται κάποιος επαγγελματίας ή “ψαγμένος” ερασιτέχνης, η ανάγκη για ανανέωση, το γόητρο κλπ. Όλοι αυτοί οι λόγοι έχουν έναν κοινό παρονομαστή: δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με τη φωτογραφία. Θέλεις να αγοράσεις κάτι απλά γιατί έτσι θέλεις, τελεία. Κάθε περαιτέρω συζήτηση και συμβουλή είναι άχρηστη και άτοπη γιατί 9 φορές στις 10 αυτός που ρωτάει “τί κάμερα να αγοράσω” έχει ήδη αποφασίσει τι θα είναι (συνήθως η ακριβότερη που μπορεί) και ρωτάει απλά και μόνο για επιβεβαίωση. Οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη πάει στου κουφού την πόρτα. Όλα αυτά καλά και άγια, ούτε τα κρίνω ούτε τα σχολιάζω, κανένα πρόβλημα.[/FONT]

[FONT=&quot]Εκεί που αρχίζει το πρόβλημα και η σύγχυση είναι όταν κάποιος θέλει τη φωτογραφική μηχανή για να βγάλει όντως φωτογραφίες. Και θέλει την καλύτερη δυνατή για αυτό το σκοπό. Και πηγαίνει σε κάποιο φόρουμ να ρωτήσει. Και κάπου εκεί είναι που αρχίζει να χάνεται η μπάλα…[/FONT]
[FONT=&quot]Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή. Ας εξετάσουμε έναν-έναν όλους αυτούς τους παράγοντες που αναφέρονται συχνά στις συζητήσεις που ξεκινάνε με το “ποιό μοντέλο να αγοράσω?”. Με τις εξής όμως προϋποθέσεις: θα το εξετάσουμε από τη σκοπιά της φωτογραφίας και μόνο, δηλαδή ποιός εξοπλισμός μπορεί να βοηθήσει να βγάλεις περισσότερες και καλύτερες φωτογραφίες. Έξω όλοι οι συναισθηματισμοί, εδώ δεν έχει καμία σημασία ποιά κάμερα είναι πιο όμορφη και πιο εντυπωσιακή. Επίσης θα το εξετάσουμε από την πλευρά του μέσου αναγνώστη, δηλαδή του ερασιτέχνη που τον ενδιαφέρουν διάφορα είδη φωτογραφίας, με αρκετές προσπάθειες προς το καλλιτεχνικό. Αφήνουμε δηλαδή έξω τον επαγγελματία, ο οποίος ούτως ή άλλως δεν χρειάζεται και πολλές συμβουλές και αφήνουμε έξω και τις εξειδικευμένες χρήσεις όπως τη μακροφωτογράφηση γιατί εκεί είναι φανερό τί εξοπλισμός χρειάζεται. Με αυτές τις προυποθέσεις ξεκινάμε:[/FONT]

[FONT=&quot]Η ποιότητα εικόνας.[FONT=&quot] Διάβαζα σε αυτή τη δημοσκόπηση ότι η συντριπτική πλειοψηφία έχει ως σημαντικότερο κριτήριο για την επιλογή ψηφιακής μηχανής την “ποιότητα εικόνας”. Ας μείνουμε λίγο στον ορισμό. Προσέξτε τη σοφή επιλογή των λέξεων: “Ποιότητα” και “εικόνας” βαλμένες δίπλα δίπλα. Μιλάει από μόνο του το πράγμα, καλύτερη ποιότητα εικόνας, άρα καλύτερη εικόνα, άρα καλύτερη φωτογραφία, σωστά?… Λάθος. H ποιότητα της φωτογραφίας καθορίζεται από χίλια δύο πράγματα: το φώς, το θέμα, η στιγμή, το συναίσθημα, το καδράρισμα, την κατάλληλη γωνία και απόσταση λήψης, τις υπόλοιπες επιλογές φόρμας του φωτογράφου και κυρίως το περιεχόμενο, αλλά πάντως όχι από την “ποιότητα εικόνας”. Μην πέφτετε στην ομολογουμένως πολύ καλοστημένη παγίδα μάρκετινγκ της Κάνον, Σόνυ, Νίκον (στο εξής “ΚαΣοΝίκον”). Ένα παράδειγμα: Το 2004 ο Άλεξ Ματζόλι κέρδισε το διεθνές βραβείο φωτοδημοσιογραφίας της χρονιάς. Το βραβείο αυτό είναι εξαιρετικά βαρύτιμο, και οι αντίστοιχες φωτογραφίες μένουν στην ιστορία. Η φωτογραφική μηχανή που χρησιμοποίησε ήταν μια αρχαία για τα σημερινά δεδομένα και ατσούμπαλη ψηφιακή κόμπακτ των 5 μεγκαπίξελ, χωρίς δυνατότητα αλλαγής φακών. Είναι το είδος της μηχανής που αγοράζει κανείς δώρο στη μητέρα του για να βγάζει φωτογραφίες το μουσακά και τις γαρδένιες στον κήπο, είδα πρόσφατα μια μεταχειρισμένη στο ebay που πουλιόταν για $30. Για σκεφτείτε το λίγο, $30 – βραβείο φωτοδημοσιογράφου της χρονιάς. Δεν νομίζω να παραπονέθηκε τότε κανείς για την “ποιότητα εικόνας” του Ματζόλι, κι αν παραπονέθηκε δε νομίζω να τον πείραξε τον ίδιο ιδιαίτερα απ’τη στιγμή που κέρδισε τη βραβειάρα, το συμβόλαιο συνεργασίας με το Μάγκνουμ και την εφ’ όρου ζωής χορηγία της Ολύμπους. Συμπέρασμα: αν σας ενδιαφέρει η φωτογραφία, όσο πιο γρήγορα ξεχάσετε την ποιότητα εικόνας και προχωρήσετε σε πιό σημαντικά θέματα τόσο το καλύτερο, γιατί στη φωτογραφία υπάρχουν πολλά σημαντικά θέματα, που θέλουν δουλειά.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Ο επαγγελματικός εξοπλισμός. [FONT=&quot]Αφού την τάδε κάμερα χρησιμοποιούν όλοι οι επαγγελματίες, θα είναι καλύτερη για μένα, σωστά? Λάθος. Υπάρχει μια βασική διαφορά του ερασιτέχνη με τον επαγγελματία: ο επαγγελματίας έχει ραντεβού με τη φωτογραφία. Ξέρει ότι την τάδε ώρα, στο τάδε σημείο, με τις τάδε (περίπου) συνθήκες, θα βγάλει φωτογραφίες, και έχει την πολυτέλεια να κουβαλήσει μαζί του το μισό στούντιο αν θέλει. Ο ερασιτέχνης όμως κατά κανόνα δεν έχει τέτοιο ραντεβού, οι φωτογραφίες εμφανίζονται μπροστά του όποτε το αποφασίσουν αυτές. Και εκείνη τη στιγμή πρέπει να είσαι ο μάγος Χουντίνι για να βγάλεις φωτογραφίες με την τρομερή σου μηχανή, η οποία όμως είναι σε μια τσαντάρα στο σπίτι μαζί με 10 κιλά φακούς και 2 κιλά φλας. Και όταν αποφασίσεις να ζωστείς την τσαντάρα επ’ ώμου και “να βγεις για καμιά φωτογραφία” είναι συνήθως αργά. Ο επαγγελματικός εξοπλισμός επιβάλλει στον ερασιτέχνη ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, ότι “τώρα που είναι Κυριακή και έχω μαζί μου την τσαντάρα πρέπει να βγούνε φωτογραφίες, γιατί αν όχι τώρα, πότε? Αφού μεσοβδόμαδα δουλεύω.” Και καταλήγεις να προσπαθείς με φίλτρα, φότοσοπ, περίπλοκες τεχνικές, εξωτικούς φακούς κλπ να φτιάξεις κάτι ενδιαφέρον από κάτι που ουσιαστικά δεν υπάρχει. Επίσης, οι φωτογραφιζόμενοι από επαγγελματία είναι προετοιμασμένοι για φωτογράφηση και το έχουν αποδεχτεί, οι φωτογραφιζόμενοι από ερασιτέχνη όχι τόσο, και ο επαγγελματικός εξοπλισμός το μόνο που προσθέτει σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι άγχος. Συμπέρασμα: επιλέξτε μια μηχανή που νιώθετε εσείς άνετα τόσο να σας συνοδεύει σχεδόν παντού, όσο και να την στρέψετε απέναντι σε κόσμο. Γιατί αν επιλέξετε μια επαγγελματική μηχανή που μοιάζει με εκτοξευτή ρουκέτας όπως η Nikon D3X, προετοιμαστείτε για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο οι καλύτερες φωτογραφίες να είναι τραβηγμένες με το κινητό σας, κι αυτό δεν το θέλει ούτε ο Ματζόλι.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Οι ψηφιακές κόμπακτ. [FONT=&quot]Αυτή είναι η μακράν η πιο αδικημένη κατηγορία φωτογραφικών μηχανών. Τις έχουμε συνδυάσει στο μυαλό μας με τη μαμά-γαρδένιες-μουσακά, αλλά αν τις κρίνουμε μόνο από το φωτογραφικό αποτέλεσμα αλλάζει ριζικά το πράγμα. Οι σημερινές κόμπακτ το μόνο που δεν μπορούνε να κάνουν καλά, λόγω αδυναμίας στα ψηλά ISO, είναι νυχτερινά κινούμενα θέματα χωρίς φλας και χωρίς τρίποδα (γιατί ακίνητα κάνουν μια χαρά με τα συστήματα σταθεροποιήσης εικόνας που έχουν βγει). Αλλά πόσο συχνά συμβαίνει αυτός ο συνδυασμός? Από την άλλη μεριά, οι κόμπακτ έχουν ένα τρομερό πλεονέκτημα σε σύγκριση με τις DSLR: λόγω του μικρού μεγέθους αισθητήρα και της απουσίας καθρέπτη, έχουν καταστήσει δυνατή την σχεδίαση εξωπραγματικών φακών, οι οποίοι απλά δε γίνεται να υπάρξουν σε DSLR. Ένας φακός rectilinear (όχι fisheye δηλαδή) στα 5-6mm με f2.8 ή και f2 και μέγεθος 1-3 εκατοστά είναι καθημερινότητα στις κόμπακτ. Ο ίδιος φακός σε DSLR αν υπήρχε, που δεν υπάρχει, θα είχε μέγεθος και βάρος σουπιέρας (με τη σούπα μέσα) και ούτε που θέλω να φανταστώ το κόστος. Ποιά η σημασία αυτού του φακού? Ένας φακός 6mm, άσχετα αν ο αισθητήρας “κόβει” την εικόνα στα 25-28mm, παραμένει 6mm για τον υπολογισμό του βάθους πεδίου. Σημαίνει ότι σε όλους σχεδόν τους συνδυασμούς αποστάσεων-διαφραγμάτων, τα πάντα είναι εστιασμένα, που σημαίνει ότι έχεις μια μηχανή που δε χρειάζεται να την εστιάσεις ποτέ. Απενεργοποιείς το autofocus, τη ρυθμίζεις στα 2 μέτρα και την αφήνεις εκεί για πάντα. Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσες καθυστερήσεις, μπελάδες και χαμένες φωτογραφίες στοιχίζει η εστίαση, ανεξαρτήτως συστήματος? Άλλο μεγάλο πλεονεκτήματα των κόμπακτ είναι η απολύτως αθόρυβη λειτουργία, λόγω της απουσίας καθρέπτη ή και κλείστρου. Τέλος, στο μυαλό του κόσμου, αυτός με την DSLR είναι σίγουρα ανώμαλος παιδεραστής παπαράτσι τρομοκράτης, ενώ αυτός που κρατάει μια μικρή κάμερα στο μισό μέτρο απ’ το πρόσωπό του είναι ένας ακίνδυνος τουρίστας. Άρα έχεις μια μηχανή που σου λύνει τα χέρια: άμεση απόκριση, απόλυτη διακριτικότητα και το κυριότερο είναι μαζί σου όταν τη χρειάζεσαι, όχι στην τσαντάρα στο σπίτι. Ο Ματζόλι δεν ήταν ούτε χαζός ούτε εξυπνάκιας, ήξερε πολύ καλά τί έκανε και είχε επιλέξει τον εξοπλισμό του σοφά. Δείτε και τις φωτογραφίες του Ντάϊντο Μοριγιάμα ο οποίος κάνει καριέρα δεκαετίες ολόκληρες με μία κόμπακτ Ricoh GR2. Φυσικά υπάρχει το πρόβλημα ότι οι περισσότερες κόμπακτ δεν επιτρέπουν την απενεργοποίηση του autofocus, γιατί τότε θα είχες στα χέρια σου ένα σοβαρό φωτογραφικό εργαλείο για $200-$300. Η ΚαΣοΝίκον δε θέλουν να έχουμε φτηνά φωτογραφικά εργαλεία γιατί είναι bad for business. Θέλουν να αγοράσουμε DSLR, κι ας είναι σχεδόν μόνιμα στην τσαντάρα στο σπίτι.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]To άγχος του 10-300.[FONT=&quot] Το 10-300 είναι η ανασφάλεια του φωτογράφου ότι αν δεν έχει καλύψει όλα τα εστιακά μήκη από 10mm έως 300mm με φακούς στην τσάντα, θα χάσει φωτογραφίες. Προς μεγάλη χαρά της ΚαΣοΝίκον φυσικά. Η πραγματικότητα είναι ότι οι μεγάλοι δάσκαλοι της φωτογραφίας ανέκαθεν χρησιμοποιούσαν 1-2 σταθερούς φακούς μόνο. Καλές φωτογραφίες υπάρχουν παντού. Το δύσκολο δεν είναι να εξαναγκάσεις την κάμερα να τις τραβήξει με τον κατάλληλο φακό, το δύσκολο είναι να τις δεις. Οι μεγάλοι της φωτογραφίας ήξεραν ότι κανένας φωτογράφος δεν έγινε γνωστός επειδή έβγαζε σε καλούτσικο επίπεδο τις ίδιες φωτογραφίες με όλους τους άλλους, αλλά επειδή είχε το δικό του προσωπικό στυλ και περιεχόμενο στις εικόνες του. Διαλέξτε τον φακό που ταιριάζει στο δικό σας στυλ και περιεχόμενο, κι αφήστε τον 70-200/2.8 για το ζωολογικό κήπο ή το σαφάρι στην Κένυα. Η λογική 10-300 είναι κατάλληλη για επαγγελματίες, που τους έχουν προκαθορίσει από πρίν ποιές είναι οι φωτογραφίες που πρέπει να βγάλουν, αλλά δεν ξέρουν πόσο μακριά θα είναι.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Η ανάλυση. [FONT=&quot]Η ΚαΣοΝίκον θέλει να πιστέψουμε ότι η ανάλυση (τα μεγκαπίξελ) είναι σημαντική για να βγουν καλές φωτογραφίες και εξαρτάται αποκλειστικά από την κάμερα. Και τα δύο αυτά είναι λάθος. Κατ’ αρχάς, η ανάλυση στο τελικό προϊόν δηλαδή τη φωτογραφία, δεν εξαρτάται μόνο από τον αισθητήρα, εξαρτάται από τον αισθητήρα και το φακό. Αν ο φακός δεν μπορεί να παράγει 300-400llpm (πράγμα σπάνιο και πανάκριβο σε εμπορικό φακό), η μισή ανάλυση μιας κάμερας 25mp πάει περίπατο. Βγαίνει δηλαδή μια μεγεθυμένη θολούρα, είναι το ίδιο με το να πάρεις μια φωτογραφία από μια μηχανή 12mp και να της αυξήσεις το μέγεθος στο φοτοσοπ. Πάνω από τα 12-15mp αρχίζουν να απαιτούνται ιδανικές εργαστηριακές συνθήκες λήψης, με πανάκριβους εξωτικούς Γερμανικούς φακούς για να δεις ορατή διαφορά. Αλλά, και να δεις διαφορά, τί θα την κάνεις στην πράξη? Η διαφορά στην ανάλυση παίζει ρόλο μόνο σε γιγαντιαίες εκτυπώσεις*. Ποιά ήταν η τελευταία φορά που εμείς οι ερασιτέχνες τυπώσαμε πάνω από ένα μέτρο? Και στην τελική, ποιός ο λόγος? Και έκθεση φωτογραφίας να φτάσει κανείς να κάνει, 1 μέτρο είναι μάλλον υπερβολή. Και το σημαντικότερο, εξακολουθούν να ισχύουν αυτά που είπαμε για την “ποιότητα εικόνας” πιό πάνω.[/FONT][/FONT]
[FONT=&quot]*Αφήνω το κροπάρισμα έξω απ’ την κουβέντα επίτηδες, πρώτον γιατί μιλάμε για ερασιτέχνες και για κάποιον που μαθαίνει το κροπάρισμα είναι κακή πρακτική και δεύτερον γιατί εξακολουθεί να υπάρχει το ίδιο πρόβλημα με την ανάλυση του φακού.[/FONT]

[FONT=&quot]Το μποκέ. [FONT=&quot]Μια μονομανία που πιάνει διάφορους φωτογράφους σε διάφορες φάσεις είναι αυτή του μποκέ: ποιός συνδυασμός κάμερας/φακού δίνει το περισσότερο και ομορφότερο. Έχει χυθεί άπειρο μελάνι και έχουν σπαταληθεί υπέρογκα ποσά στο κυνήγι του υπέρτατου μποκέ. Όλα αυτά καλά και άγια, και στα χέρια ενός καλού φωτογράφου (κυρίως πορτραιτίστα) το μποκέ μπορεί να γίνει ένα ακόμη ενδιαφέρον καλλιτεχνικό εργαλείο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτό που κάνουν όλοι μόλις αποκτούν επιτέλους ένα “γρήγορο” φακό, είναι να τον ανοίξουν στο f1.2 και να τον αφήσουν εκεί για μήνες ολόκληρους. Έχει παραγίνει και έχει καταντήσει κοινότυπο και βαρετό, και στην τελική λέει πολύ περισσότερα για το φακό παρά για το φωτογράφο: Δώστε ένα φακό με f1.2 ακόμα και σε έναν πρωτάρη και οι φωτογραφίες του θα είναι κάπως ενδιαφέρουσες. Μετά κοιτάξτε τις φωτογραφίες των μεγάλων φωτογράφων που παρουσιάζονται σε site όπως στο **** και πείτε μου πόσες έχουν μποκέ. Μία στις εκατό? Αν παρόλα αυτά είναι κάτι που σας ενδιαφέρει, μην αγοράσετε μηχανή full frame και φακό f1.2 για αυτό το λόγο, πάρτε συμπληρωματικά στην DSLR σας μια παλιά μηχανή μεσαίου φορμά και ένα φτηνό φακό 80/2.8. Τα αποτελέσματα θα είναι πολύ, πολύ καλύτερα και το κόστος πολύ, πολύ μικρότερο.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Αυτή η κάμερα είναι καλύτερη απ’ την άλλη κάμερα.[FONT=&quot] Κάθε κάμερα δεν είναι τίποτα άλλο από ένας διαφορετικός συνδυασμός συμβιβασμών. Κάποιες κάμερες είναι πιο κατάλληλες για κάποια είδη φωτογραφιών από άλλες και τίποτα άλλο. Όσα χρήματα και να δώσουμε για μια κάμερα αγοράζουμε κάποιες παραμέτρους και χάνουμε κάποιες άλλες. Οι DSLR είναι αρκετά καλός συνδυασμός συμβιβασμών για πολλές χρήσεις, αλλά υπάρχουν σε διάφορες κατηγορίες άλλες κάμερες που απλά τις πατάνε κάτω: το μεγάλο φορμά στην ανάλυση και τη λεπτομέρεια, το μεσαίο φορμά στο ρηχό βάθος πεδίου, οι φηφιακές κόμπακτ στην φορητότητα, αθόρυβη και διακριτική χρήση και το μεγάλο βάθος πεδίου. Οι DSLR έχουν αυτό το ακανόνιστο σχήμα λόγω καθρέφτη και πενταπρίσματος που τις κάνουν να απαιτούν τσάντα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Θέλει πείσμα και θέληση για να τις κάνει κάποιος την καθημερινή του μηχανή. Για κάποιους αυτό δεν είναι πρόβλημα, για άλλους όμως είναι. Σε γενικές γραμμές, κρίνοντας από το αποτέλεσμα, πιστεύω ότι είναι πολύ προτιμότερο να έχει κανείς 3 μέτριες αλλά τελείως διαφορετικές μεταξύ τους μηχανές, παρά την καλύτερη από ένα είδος. Μεταξύ διαφορετικών μηχανών ίδιας κατηγορίας, οι διαφορές στο τελικό αποτέλεσμα είναι συνήθως ανύπαρκτες. Ενας τρόπος να το διαπιστώσει αυτό κανείς είναι μια ματιά στις γκρούπ φωτογραφικών μηχανών στο flickr. Στο flickr η πλειοψηφία είναι νέοι ερασιτέχνες, κάπου κάπου κανένας προχωρημένος, σπάνια κάποιος επαγγελματίας. Το μέσο επίπεδο φωτογραφίας είναι γενικά μέτριο. Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτό το γκρούπ με φωτογραφίες τραβηγμένες αποκλειστικά και μόνο με Leica. Νομίζω πως είναι φανερό ότι οι φωτογραφίες είναι στο ίδιο επίπεδο με τα υπόλοιπα γκρούπ, τα μη Leica δηλαδή… πάλι μέτριο. Μην περιμένετε θαύματα.[/FONT][/FONT]

[FONT=&quot]Όλα αυτά δεν είναι βέβαια τίποτα άλλο παρά η ταπεινή μου γνώμη, άλλοι μπορεί να έχουν διαφορετική και είναι απόλυτα σεβαστή. Ελάχιστα από αυτά που λέω να αποδειχτούν ή να μετρηθούν. Αλλά αν υπήρχε τρόπος να μετρηθούν βάζω στοίχημα ότι τελικά όσο μικραίνει η κάμερα (σε μέγεθος, βάρος, επιλογές, περιπλοκότητα, ακόμα και κόστος) τόσο μεγαλώνει η φωτογραφία.[/FONT]

Πηγή: http://thepachinkofiles.com
Οπως καταλαβες τον κοσμο τον ενδιαφερει η μηχανη και ΟΧΙ η φωτογραφια, αυτα.
 
Ως γνωστόν είμαι compactάκιας. Παρ' όλα αυτά έχω μπει (ξανά) στο τριπάκι των μηχανών με εναλλασόμενους φακούς (Olympus EP-1) πριν ένα χρόνο περίπου, διάστημα ικανό για κάποια συμπεράσματα.

Κατ' αρχήν οι απόψεις του Pachinko με εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό. Η διαφορά ποιότητας που (όντως) παίρνεις από τις μηχανές με "μεγάλο" αισθητήρα είναι μεγάλη σε επίπεδο pixel peeping. Το θέμα είναι ποιοί την χρειάζονται, και γιατί.

Η "ποιότητα εικόνας" όμως είναι κάτι διαφορετικό, τουλάχιστον όπως το προσλαμβάνω εγώ - και φαντάζομαι οι περισσότεροι από εσάς. Είναι το φώς, το κάδρο και η στιγμή...

Σε κάποιο άλλο thread είδα το μέλλον όπως το φαντάζεται η Canon και ζορίστηκα. Μια superzoom compact με εξωφρενικά τεχνικά χαρακτηριστικά. Το χειρότερο από αυτά είναι το video στα ίδια megapixel με τις σημερινές φωτογραφίες, οπότε θα αρκεί να βρίσκομαι κάπου, να κουνάω την μηχανή δεξιά-αριστερά, πάνω-κάτω, και μετά να πηγαίνω σπίτι και να διαλέγω τα καρέ που "βγήκαν" καλά. Αν αυτό λέγεται φωτογραφία...

Το παραπάνω αναφέρεται για να έρθω στον λάκο που πέφτουν οι περισσότεροι νεοεισερχόμενοι (και κάμποσοι παλιοί) φίλοι της φωτογραφίας. Να πάρω αυτό το σώμα που κάνω ετούτο, με τον άλφα φακό που... και τον βήτα φακό που... κ.λ.π.

Στο τέλος βέβαια οι περισσότεροι μένουν με τον κιτ φακό, δεν μπαίνουν καν στον κόπο να αγοράσουν έστω ένα υποτυπώδες τρίποδο (το νο.1 αξεσουάρ της φωτογραφικής μηχανής), και μετά από ένα -δύο χρόνια παίδεμα, την παρκάρουν στο ντουλάπι, και ξανά προς την δόξα τραβάν με την compact ανά χείρας (ελπίζω βέβαια να μην είναι 24 -750mm "μήπως και χρειαστεί")...

Κατά την (εντελώς υποκειμενική) άποψη μου, πρίν βγούμε στη γύρα να ψωνίσουμε, ξεχνάμε το shopping therapy στο σπίτι, αναλύουμε τις συνήθειές μας - όχι τις φωτογραφικές - τις άλλες, γιατί ως γνωστόν οι συνήθειες δύσκολα αλλάζουν, και μετά ξεκινάμε. Μετά στην πορεία, όταν με το καλό έχουμε κάνει το πρώτο βήμα, και το ενδιαφέρον εξακολουθεί να μας γαργαλάει, συνεχίζουμε με προσεκτικές κινήσεις. Δεν σπρώχνουμε 1.500 για να δοκιμάσουμε αν το bird watching μας συγκινεί, ούτε 500 για υποβρύχια θήκη ώστε να δούμε τι ψάρια πιάνει η DSLR... Δανειζόμαστε από φίλους κάτι σχετικό, ή παίρνουμε μια compact (που μετά την χαρίζουμε στα παιδιά, αν συνεχίσουμε πιό σοβαρά).

Εξ άλλου με 1.500 πάτε ένα ταξίδι στην Παταγονία (ας πούμε), και γεμίζετε τις μνήμες της μηχανής και του μυαλού σας με εικόνες ανεπανάληπτες...
 
Νομιζω οτι ειναι ενδιαφέρον ανάγνωσμα και σχετικο σε καποιο βαθμο με αυτά που συζητάμε εδώ

http://www.lensrentals.com/news/2010.07.18/lenses-don-t-collect-the-whole-set

Ναι, εξαιρετικό και με χιούμορ! Αν πάντως βαριόσαστε να το διαβάσετε όλο (κακώς), οι τελευταίες 4-5 γραμμές τα λένε (σχεδόν) όλα...
 
όσο μικραίνει η κάμερα (σε μέγεθος, βάρος, επιλογές, περιπλοκότητα, ακόμα και κόστος) τόσο μεγαλώνει η φωτογραφία.

Κατεξοχην η εννοια "ενθουσιωδης ερασιτεχνης" (amateur enthusiast) εμπεριεχει το συστατικο της υπερβολης. Προκειται για τον wannabe επαγγελματια τεχνολογιας-αιχμης. Θελει να ειναι τοπ φωτογραφος κατα τον ιδιο τροπο που ο συλλεκτης αεροπλανων κλιμακας θελει να ειναι πιλοτος μαχητικου μονο που δε γινεται. Στα φορουμ θα βρεις πολλους τετοιους.

Οσον αφορα τον κ. Ματζολι, δεν τον γνωριζω. Γνωριζω τον Andy Warhol. Για να κανει Τεχνη του αρκουσε μια απλη Polaroid. Αμα γινεις πιλοτος, ειναι αυτη η καθημερινη δουλεια σου, το πιο πιθανο ειναι να μη συλλεγεις αεροπλανα σε κλιμακα...
 
Last edited:
Οχι απαραιτητα. Ο σκοπος δεν ειναι να εισαι ο τρελλος του χωριου ή να το παιζεις εξπερ, σκοπος ειναι η παρεα να εχει κοινα ενδιαφεροντα και να μοιραζεται την ιδια τρελλα.

Το θρεντ εχει ουσια ομως ως προς τον επαναπροσδιορισμο των προτεραιοτητων σε μια διεθνη κριση που ολο και αγριευει. Διοτι οταν εχεις "ομοβροντια νεων προϊοντων" αλλα σε περιοδο λιτοτητας τοτε απο amateur enthusiast το γυρνας στο Polaroid professional. Εκτος αν τα νεα προϊοντα συνοδευονται απο ομοβροντια 50% μειωμενων τιμων, κατι που επουδενι δε γινεται.

Χρειαζομαστε κριτηριο αγορας; Μα κυριως ΟΛΕΣ οι νεες μηχανες κομπακτ και dSLR πια ειναι ποιοτικα ανω του μετριου. Κουρσα των μεγαπιξελ; Η ιδια η Canon λεει οτι τα πολλα μεγαπιξελ ειναι εκει για το κροπαρισμα. Θα σου σερβιρει δηλαδη του χρονου 30+ μεγαπιξελ στα 2500 Ευρω για να κροπαρεις περισσοτερο; Οχι ευχαριστω, μενω σ'αυτα που εχω. Γι'αυτο, κραττει και ειμαστε ικανοποιημενοι με αυτα που εχουμε, και βλεπουμε. :smile:
 
Να προσθέσω κι εγώ ότι, πλήν κάποιων με πολύ μεγάλο πορτοφόλι και ανάγκες που ξεπερνούν τις ερασιτεχνικές, η αγορά συστήματος δεν γίνεται μια κι έξω (υποθέτω).

Ξεκινάς με ένα σώμα, ένα-δύο φακούς, και συνεχίζεις με τα βασικά, τρίποδο, τσάντα κ.λ.π. Παράλληλα, μαθαίνεις τον εξοπλισμό σου, και με το πέρασμα του χρόνου προσθέτεις διάφορα, όταν νιώσεις την ανάγκη, και όταν έχεις και το χρήμα. Και μη μου πείτε ότι εξαντλείτε τα όρια του εξοπλισμού σας, και είσαστε για "φρέσκα" με τον ίδιο ρυθμό που οι εταιρειούλες τα ξεφουρνίζουν...

Εγώ ας πούμε με την Pen παλεύω ακόμα μετά από έναν χρόνο συμβίωσης, και τώρα μόλις προχώρησα σε αγορά 3ου φακού (από σπόντα, διότι το adapter που ήθελα + o 40-150 στο Αμέρικα ήταν σε προσφορά φθηνότερα από όσο μόνο του εδώ...).

Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι ναι, τα εργαλεία κάνουν τον μάστορα, αλλά οι μάστορες πρέπει να ξέρουν να τα δουλέψουν. Και βέβαια οι αρχιμάστορες όταν προκύψει το ΘΕΜΑ τραβάνε με ότι έχουν - ακόμα και με το κινητό τους...
 
...Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι ναι, τα εργαλεία κάνουν τον μάστορα, αλλά οι μάστορες πρέπει να ξέρουν να τα δουλέψουν. Και βέβαια οι αρχιμάστορες όταν προκύψει το ΘΕΜΑ τραβάνε με ότι έχουν - ακόμα και με το κινητό τους...

+1000...:grinning-smiley-043
 
3. Είσαι εντελώς αρχάριος; πάρε μια κόμπακτ. Τράβηξες κάποιες φωτογραφίες και θέλεις κάτι καλύτερο;;; πάρε μια DSLR.

Για το πρώτο δεν έχω να πω κάτι διαφορετικό, το ίδιο και για το δεύτερο. Λίγο πολύ η αγορά μιας κόμπακτ μηχανής θα δώσει τη χαρά της φωτογραφίας στον πολύ κόσμο. Κι όσοι συνεχίζουν να τραβούν, ας πάρουν μια DSLR ειδικά τώρα που είναι και φθηνές.

4. Θέλεις να αναβαθμιστείς;;; Πάρε μια καλύτερη DSLR. Είσαι έμπειρος χρήστης και θέλεις να γίνεις καλύτερος;;; Πάρε μια καλύτερη DSLR.

Εδώ τα πράγματα μπερδεύουν. Για τον πολύ κόσμο μια καλύτερη DSLR ή καλύτεροι φακοί, όντως δίνουν τη λύση στον πρόβλημα, πραγματικό ή πιθανό, ή ανύπαρκτο. Όμως υπάρχουν και περιπτώσεις που τα πράγματα δεν είναι έτσι...

Ο φίλος μας ο supersonic πήγε ένα εξαιρετικό ταξίδι έχοντας μαζί του μόνο μια κόμπακτ, την PANASONIC LX3 , έφερε εξαιρετικές φωτογραφίες κι έδειξε ανακουφισμένος. Μπράβο του !!!!! Ο άλλος φίλος μας ο cacau έχει μια μηχανή OLYMPUS M4/3 κι επίσης μας δίνει εξαιρετικές φωτογραφίες. Τί συμβαίνει;;; Οι DSLR έχουν χάσει τη μαγεία τους;;; Μάλλον όχι, απλώς υπάρχουν κι εναλλακτικές λύσεις. Μια εξαιρετική κόμπακτ (για πολλούς η καλύτερη) και μια επαναστατική (mirrorless) μηχανή με μικρές διαστάσεις και μεγάλο αισθητήρα. Μηχανή που μπορούν αν δώσουν ωραίες φωτογραφίες (όχι δράσης όμως) αλλά ... στα κατάλληλα, έμπειρα χέρια.

Κι εδώ ερχόμαστε στο προκείμενο. Η σωστή χρήση μιας τέτοιας μηχανής απαιτεί έμπειρο ή καλό φωτογράφο. Κάποιον με μυαλό, που γνωρίζοντας τις δυνατότητες και τις απαγορεύσεις της μηχανής του, θα το βάλει να δουλέψει (το μυαλό) για να βρει τη λύση. Άρα η λύση κόμπακτ μηχανή παίζει, αλλά παίζει μόνο για έμπειρους κι έξυπνους φωτογράφους. Που θα κάνουν συγκεκριμένα πράγματα.

και φυσικά μια μηχανή σαν τις M4/3 (PANASONIC, OLYMPUS) και σαν τις APSC mirrorless (SONY, SIGMA, LEICA) μπορεί να δώσει λύση, εκεί που οι DSLR όσο μικρές κι αν είναι φοβίζουν τον κόσμο, ή έχουν τεθεί απαγορεύσεις. Π.χ. στις μισές μονές του Αγίου Όρους* (και σε πολλά εσωτερικά μέρη στην Ελλάδα) δεν επιτρέπεται πλέον η φωτογράφηση. Δεν είναι πολύ αυστηρά τα πράγματα, αλλά το να κυκλοφορείς με μια dslr και να ακούγεται ο καθρέφτης και το κλείστρο σίγουρα προσελκύει βλέμματα και παρατηρήσεις. Χθες ένας Γερμανός στη Δονυσίου προσπάθησε να βγάλει κάποιες λήψεις εσωτερικά 9στο προαύλιο με μια CANON EOS 3 (με φιλμ) με πολύ θορυβώδες κλείστρο και καθρέφτη για όσους θυμούνται. Τον άκουσα όχι μόνο εγώ, αλλά τουλάχιστον 20 άτομα και ένας μοναχός σε διπλανό κτήριο. Φυσικά δεν έβγαλε άλλη φωτογραφία. Ενώ με μια τέτοια μηχανή, θα κυκλοφορούσε με ένα μπουφανάκι, θα σχημάτιζε το κάδρο στο μυαλό του και μετά θα τραβούσε αθόρυβα...

Άρα οι μικρές μηχανές είναι για έμπειρους χρήστες και ανάλογα με το θέμα θέλεις και την κατάλληλη μηχανή.

Θα επανέλθω....




"Δοχειαρίου, Αγίου Παντελεήμονος, Σίμωνος Πέτρας, Διονυσίου, Κουτλουμουσίου, Φιλοθέου, Βατοπεδίου, Εσφιγμένου
 
Βλέποντας τις ανακοινώσεις νέων προιόντων στην Photokina της ΝΙΚΟΝ, SONY, CANON μπορώ να πω ότι μετά από πολύ καιρό έχουμε πραγματικά αρκετές νέες ιδέες, χρήσιμες για τον ενθουσιώδη ερασιτέχνη, και τον έμπειρο ερασιτέχνη, ίσως και τον επαγγελματία.

Νέοι φακοί Primes με πολύ ανοιχτά διαφράγματα, νέα σώματα με πρωτότυπες ιδέες όπως της SONY 55, σπαστές οθόνες σε μεσαίο σώμα CANON, full state of art νέο μεσαίο σώμα από τη ΝΙΚΟΝ, και νέες mirrorless κάμερες.

Μια έκπληξη για μένα και πιστεύω πολύ σημαντικό για την υγεία του χώρου η εμφάνιση ενός νέου παίκτη που τολμά να δώσει νεότατες σχεδιάσεις φακών για όλες τις μοντούρες σε εξωφρενικά χαμηλό κόστος σε σχέση με παρόμοιους φακούς άλλων κατασκευαστών. Εύχομαι τα καλύτερα!!!!! και αν είναι δυνατόν η εδώ αντιπροσωπεία να μας δώσει για δοκιμή 2-3 σημαντικούς φακούς, που μπορεί να μην είναι οι πρώτες επιλογές μετά την αντικατάσταση του κιτ φακού, αλλά σίγουρα ενδιαφέρουν πολλούς. Π.χ. ένα σετάκι με 14άρη, 35άρη και 85άρη σε μια μοντούρα σε FF και DX ή APSC φορμά θα μπορούσε να καθοδηγήσει πολλά μέλη εκ του ασφαλούς κι όχι μόνο βασιζόμενα στην καλή τιμή. Περιμένω τέτοιες προτάσεις κι από άλλους κατασκευαστές (μα πού είναι εκείνη η ριζοσπαστική VIVITAR;;;)

Μια σημείωση. Όλα όσα βλέπουμε αυτές τις μέρες δεν απευθύνονται στους άπειρους και ενθουσιώδεις χρήστες, αλλά σε όλους εμάς που είμαστε στον χώρο εδώ και καιρό και επιθυμούμε να παραμείνουμε. Τώρα αν αυτό είναι δείγμα σεβασμού των εταιρειών προς το πρόσωπό μας ή απλή επίθεση προς την τσέπη μας, δεν ξέρω...