Απάντηση: Re: Μίνι Εμφύλιος....
Πολύ ενδιαφέρουσες οι τελευταίες τοποθετήσεις των συμφορουμιτών.
Να λοιπόν που είχα αρκετά δίκιο όταν έγραψα ότι είναι υποκριτικό να δηλώνουμε γενικά και αόριστα "κατά της βίας" ενώ θα ήταν πιο ακριβές και ρεαλιστικό να δηλώνουμε "υπέρ"
αλλά υπό όρους και υπό συγκεκριμένες συνθήκες.
Αυτή είναι μια παραδοχή ότι
κάποια ζητήματα προκειμένου να κινηθούν και να λυθούν απαιτούν άλλου είδους δράση από αυτή που επιβάλλει η στενή ανάγνωση των περιθωρίων που αφήνει η αστική δημοκρατία.
Την επόμενη λοιπόν φορά που θα συζητούμε, ας μην βιαστεί ο καθένας να "δαιμονοποιήσει" τη χρήση βίας γενικά και να "αγιοποιήσει" τις ειρηνικές διαδηλώσεις γενικά όπως μέχρι τώρα γινόταν, αλλά ας αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο και "μελάνι" στο αν οι συνθήκες δικαιολογούν και στηρίζουν την μία ή την άλλη επιλογή.
Όσο για το αν οι Ιταλοί υπερέβαλλαν χαρακτηρίζοντας τα ελληνικά γεγονότα ως μίνι-εμφύλιο, προφανώς και το έκαναν. Θα πρέπει όμως να είμαστε πολύ προσεκτικοί στο τι ορίζουμε ως εμφύλιο. Προσωπικά ανέλυσα
παραπάνω το τί ορίζω οπότε και η χρήση του όρου στο εξής ανταποκρίνεται σε αυτή την ανάλυση και όχι σε αυτή που έχει ο καθένας στο μυαλό του που μπορεί να είναι και φορτισμένη.
Γνώμη μου είναι ότι περιγράφεις το ερώτημα (το είδος τη δράσης στα πλαίσια μιας
δημοκρατικής κοινωνίας) με μεγάλη σαφήνεια και ακρίβεια - για μένα παραμένει ερώτημα, δεν μπορώ να δώσω εύκολη απάντηση-.
Παραδείγματος χάρη, όταν απεργώ, χάνω περίπου 85 ευρώ την ημέρα (την προπερασμένη βδομάδα καλή ώρα).
Αν στο σχολείο απεργήσουμε 5-6 σε σύνολο 30, η απεργία πάει στο βρόντο.
Δεν θα κάνω όμως ποτέ κατάληψη και αποκλεισμό του σχολείου, εμποδίζοντας τους άλλους να δουλέψουν αν θέλουν (όπως καλή (μαύρη) ώρα στη ΔΕΗ, στην αποκομιδή σκουπιδιών, κ.τ.λ).
Αν η πλειοψηφία των συναδέλφων δεν βλέπει το λόγο να απεργήσει, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να τους μεταπείσω.
Αν δεν τα καταφέρω, έχω απλά γκίνια: Όσο δίκιο και να πιστεύω ότι έχω, οι πολλοί δεν συμμερίζονται την άποψή μου- έχασα.
Αυτή η εμμονή, να προσπαθώ να επιβάλω την άποψή μου σε άλλους με τη βία, γιατί πιστεύω με θρησκευτικό ζήλο ότι έχω δίκιο και ότι οι υπόλοιποι απλώς είναι πρόβατα/πλανημένοι/συμβιβασμένοι μικροαστοί κ.λ.π ηχηρά, με αηδιάζει.
Υποκρύπτει το ίδιο είδος αυταρχισμού που δείχνει μια ανάλγητη εξουσία απένατι σε ανυπεράσπιστους πολίτες: τους ταλαιπωρεί αντί να τους υπηρετεί.
Αλλοίμονο αν τέτοιου είδους ζηλωτές αποκτήσουν κάποτε εξουσία. Με συνοπτικές διαδικασίες θα προπηλακίζονται οι αντίθετες απόψεις.
Γιατί φυσικά "μας πνίγει το δίκιο", "ο σκοπός είναι ιερός/μεγάλος/πανανθρώπινος" και ποιός είσαι εσύ ρε που θα πας κόντρα στο λαό/πατρίδα/θεό του οποίου τα συμφέροντα θεωρώ ότι εκπροσωπώ εργολαβικά εγώ βέβαια.
Θέλει πολύ μεγάλη προσοχή όταν μιλάμε για διεκδικήσεις και τρόπους δράσης, από πού αντλούν τη νομιμοποιήσή τους, εναντίον τίνος πραγματικά στρέφονται (ποιόν έβλαψε το κλείσιμο των δρόμων των αγροτών, το μεγάλο κεφάλαιο, ή όλους αδιακρίτως?) Γιατί στην περίπτωση αυτή, η αστυνομία δεν με προστατεύει από την αυθαίρετη βία έστω και 200.000 συμπολιτών? Οσοι υπέστησαν ζημιές και ταλαιπωρήθηκαν είναι πολύ περισσότεροι.
Ανοικτό μένει κατ'εμέ το ερώτημα: Τι κάνω όταν η εκλεγμένη εξουσία παρανομεί? Ποιός μπορεί να το κρίνει αυτό με βεβαιότητα και στο όνομα ποιών νομιμοποιείται να κάνει τι?
Δηλαδή, τι κάνω όταν η διάκριση των εξουσιών (χωρίς αυτή δημοκρατία δεν..) ισχύει μόνο στα λόγια?
Υπάρχουν πολλά καθεστώτα, κατ´επίφαση δημοκρατικά, στην πράξη εντελώς αυταρχικά. Πώς πρέπει να αντιδράσει ο πολίτης σ´αυτά?
Μεταξύ της ακλόνητης πίστης στην επαναστατική βία (sic) και στον πασιφισμό π.χ. του Γκάντι, μάλλον υπάρχουν άπειρες διαβαθμίσεις...
