Napule È (Η Νάπολη είναι…)
- Thread starter cacau
- Start date
tiniakos
AVClub Fanatic
...Συνέχεια στα στενά: «καλημέρα γιαγιά πώς πας σήμερα;»
Περνάμε από το Palazzo Marigliano ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά…
Κι άλλη μια είσοδος προς εσωτερική αυλή…
Κι ήρθε η ώρα να πάρουμε δυνάμεις με λίγο street food: “frittata” - αριστερά αλμυροί λουκουμάδες με γαριδάκι και κομματάκια λεμόνι, δεξιά διάφορα λαχανικά πανέ (και το εικόνισμα του πανταχού παρόντος ‘Αγιου Μαραντόνα πίσω δεξιά να επιβλέπει).
...Αν έχετε δοκιμάσει pasta alle vongole, αυτά είναι τα αχιβαδάκια που βάζουνε στην σάλτσα…
...Μετά, αφού λίγα μέτρα πίσω μας έπεσε μια τριπλή μπαταριά ημιαυτόματου με κόσμο να τρέχει αλαλιασμένος… ...τυχαία βρίσκουμε καταφύγιο στον χρυσοποίκιλτο San Gregorio Armeno:
Όπου αφού ηρεμήσαμε διαβάζω ότι η εκκλησία κηρύχθηκε Ιωβηλαία για τον εορτασμό των 400 ετών από την ανακήρυξη της Αγίας Πατρίκιας της Κωνσταντινουπολίτισας ως Πατρόνας της Νάπολης (ότι και αν σημαίνουν όλα αυτά).
Απόγευμα για μάσα στην ίσως πιο καλή (αλλά πάμφθηνη - 6€ όλες) pizzeria “Da Michele” μαζί με Peroni Nastro Azzuro. Αφήνουμε όμως καλό φιλοδώρημα, αφού έχουμε την πληροφορία ότι οι σερβιτόροι δουλεύουν με βασικό για να κρατιούνται οι τιμές χαμηλά...
Τελευταίο Βραδάκι με βόλτα για ψώνια και χάζι στην via Toledo, όπου συναντάμε το Palazzo Doria D’Angri, από το μπαλκόνι του οποίου στις 7 Σεπτεμβρίου 1860 ο Garibaldi ανακοίνωσε την ένωση του Βασίλειου των δύο Σικελιών με το Βασίλειο της Ιταλίας. Δυστυχώς το κτίριο έχει ιδιωτικοποιηθεί πλήρως, οπότε δεν είχαμε την δυνατότητα να επισκεφθούμε το εσωτερικό του που φιλοξενεί εξαιρετικές τοιχογραφίες και άλλα έργα τέχνης. Είχα σκεφθεί να μείνουμε εδώ, αλλά πέραν της σχετικά ακριβής τιμής, έμαθα ότι το metro περνάει ακριβώς από κάτω - και νοιώθεις τους κραδασμούς...
Σαν επίλογο να πω ότι η Νεάπολη/Παρθενόπη είναι μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις, όπου συνυπάρχει τεράστιος πλούτος με απόλυτη φτώχεια. Συνοικίες που ο κόσμος απλά επιβιώνει «παστωμένος» σε άθλια, σκοτεινά, ετοιμόρροπα κτίρια, και άλλες που αγναντεύουν ανοιχτούς ορίζοντες με την θάλασσα στο φόντο. Σκουπίδια, πιστολίδια, κλοπές ( μεγάλη προσοχή στα πορτοφόλια και τον εξοπλισμό σας ), αλλά και φιλική, ευγενική ατμόσφαιρα: στο παλάτι της τελευταίας φωτογραφίας, πέρασα την μπάρα της εισόδου αεράτα, σαν να ήταν δικό μου και μετά από λίγο η θυρωρός βγήκε, πιάσαμε χαλαρά κουβεντούλα και μου έδωσε τις σχετικές πληροφορίες. Στο Μιλάνο (που έχω ζήσει κάμποσα χρόνια), θα με πέταγαν έξω ευγενικά – στην απίθανη περίπτωση που κατάφερνα να μπω.
Οπότε σε κάποιους μπορεί να «ξινίσει»… και κάποιοι άλλοι απλά να την ερωτευτούν…
Περνάμε από το Palazzo Marigliano ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά…
Κι άλλη μια είσοδος προς εσωτερική αυλή…
Κι ήρθε η ώρα να πάρουμε δυνάμεις με λίγο street food: “frittata” - αριστερά αλμυροί λουκουμάδες με γαριδάκι και κομματάκια λεμόνι, δεξιά διάφορα λαχανικά πανέ (και το εικόνισμα του πανταχού παρόντος ‘Αγιου Μαραντόνα πίσω δεξιά να επιβλέπει).
...Αν έχετε δοκιμάσει pasta alle vongole, αυτά είναι τα αχιβαδάκια που βάζουνε στην σάλτσα…
...Μετά, αφού λίγα μέτρα πίσω μας έπεσε μια τριπλή μπαταριά ημιαυτόματου με κόσμο να τρέχει αλαλιασμένος… ...τυχαία βρίσκουμε καταφύγιο στον χρυσοποίκιλτο San Gregorio Armeno:
Όπου αφού ηρεμήσαμε διαβάζω ότι η εκκλησία κηρύχθηκε Ιωβηλαία για τον εορτασμό των 400 ετών από την ανακήρυξη της Αγίας Πατρίκιας της Κωνσταντινουπολίτισας ως Πατρόνας της Νάπολης (ότι και αν σημαίνουν όλα αυτά).
Απόγευμα για μάσα στην ίσως πιο καλή (αλλά πάμφθηνη - 6€ όλες) pizzeria “Da Michele” μαζί με Peroni Nastro Azzuro. Αφήνουμε όμως καλό φιλοδώρημα, αφού έχουμε την πληροφορία ότι οι σερβιτόροι δουλεύουν με βασικό για να κρατιούνται οι τιμές χαμηλά...
Τελευταίο Βραδάκι με βόλτα για ψώνια και χάζι στην via Toledo, όπου συναντάμε το Palazzo Doria D’Angri, από το μπαλκόνι του οποίου στις 7 Σεπτεμβρίου 1860 ο Garibaldi ανακοίνωσε την ένωση του Βασίλειου των δύο Σικελιών με το Βασίλειο της Ιταλίας. Δυστυχώς το κτίριο έχει ιδιωτικοποιηθεί πλήρως, οπότε δεν είχαμε την δυνατότητα να επισκεφθούμε το εσωτερικό του που φιλοξενεί εξαιρετικές τοιχογραφίες και άλλα έργα τέχνης. Είχα σκεφθεί να μείνουμε εδώ, αλλά πέραν της σχετικά ακριβής τιμής, έμαθα ότι το metro περνάει ακριβώς από κάτω - και νοιώθεις τους κραδασμούς...
Σαν επίλογο να πω ότι η Νεάπολη/Παρθενόπη είναι μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις, όπου συνυπάρχει τεράστιος πλούτος με απόλυτη φτώχεια. Συνοικίες που ο κόσμος απλά επιβιώνει «παστωμένος» σε άθλια, σκοτεινά, ετοιμόρροπα κτίρια, και άλλες που αγναντεύουν ανοιχτούς ορίζοντες με την θάλασσα στο φόντο. Σκουπίδια, πιστολίδια, κλοπές ( μεγάλη προσοχή στα πορτοφόλια και τον εξοπλισμό σας ), αλλά και φιλική, ευγενική ατμόσφαιρα: στο παλάτι της τελευταίας φωτογραφίας, πέρασα την μπάρα της εισόδου αεράτα, σαν να ήταν δικό μου και μετά από λίγο η θυρωρός βγήκε, πιάσαμε χαλαρά κουβεντούλα και μου έδωσε τις σχετικές πληροφορίες. Στο Μιλάνο (που έχω ζήσει κάμποσα χρόνια), θα με πέταγαν έξω ευγενικά – στην απίθανη περίπτωση που κατάφερνα να μπω.
Οπότε σε κάποιους μπορεί να «ξινίσει»… και κάποιοι άλλοι απλά να την ερωτευτούν…
