Παρόλο που είναι γνωστή η ιστορία, η ταινία σε κραταει σε εγρηγορση και θες να δεις τι θα επακολουθήσει. Διαβάζω σε πολλά άρθρα ότι είναι αρκετά πίστη στην πραγματικότητα, σε σημείο που ακόμα και η προβολή της ασπρόμαυρης ταινίας στο δικαστήριο με φρικιαστικές σκηνές από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είναι η ίδια που είχε προβληθεί και στην δική τοτε. Πολύ καλός ο Ράσελ Κρόου. Δίνει στον χαρακτήρα μια δυναμική, μια αυτοπεποίθηση που σε κάνει να αναρωτιέσαι κάποια στιγμή "λες να την γλυτώσει;" Ο Μάλεκ κι αυτός επίσης καλός στον ρόλο του ψυχιατρου. Παρόλο που η υπόθεση εκ των πραγμάτων είναι μια ιστορία "βαριά ατμόσφαιρα" , η ταινία είναι ενδιαφέρουσα και όχι βαρετή. Αξίζει σίγουρα θέασης.
Αυτό τελικά που καταλήγει ο ψυχίατρος στις σημειώσεις του, είναι ότι όλοι αυτοι οι εγκληματίες πολέμου δεν ήταν ούτε τέρατα , ούτε ψυχοπαθεις. Ήταν απλοί άνθρωποι όπως πολλοί γύρω μας με λατρεία στην εξουσία που βρέθηκαν στις κατάλληλες θέσεις και έκαναν τα πάντα για επιβληθούν για να διατηρήσουν την εξουσία.
Πράγμα το οποίο συμβαίνει και σήμερα βέβαια.