Ο κινηματογράφος ως ψυχαγωγία και ως εργαλείο διαμόρφωσης απόψεων

Από την αρχική του εποχή κ κινηματογράφος και διαμορφώνει και προβάλει άποψη ή ιδεολογία..
Πυροβολεί με ηθικά στερεότυπα,
αγγίζει ευαίσθητα κοινωνικοπολιτικά θέματα αγγίζοντας το συναίσθημα,
προσπαθώντας να γίνει πειστικός..
Το αν θα επιρρεάσει είναι θέμα του θεατή..
Ο θεατής φιλτράρει ή αποδέχεται ή απορρίπτει σύμφωνα με το γνωστικό
κοινωνικό και πολιτιστικό του εγώ..
Μερικά παραδείγματα για ταινίες που
περνάνε μηνύματα..
Θωρηκτό Ποτέμκιν
Στόχος το συναίσθημα για τον ταξικό πόλεμο..
Rocky 4
Εδώ έχουμε μήνυμα εναντίον του ψυχρού Σοβετικού καθεστώτος που
έστελνε το αναβολισμένο θεριό να νικήσει τον καθαρό πυγμάχο..
Διασκεδαστική ταινιάρα όμως!
The Dam (2025) προπαγανδιστικό Ουκρανικό με ζόμπι δημιουργημένα σε Ρωσικό εργαστήριο..
Jupiter's Moon (2017)
Ουγγρική ταινία που προπαγανδίζει υπέρ της μετανάστευσης με sci fi αλληγορία και πρωταγωνιστή ένα Σύρο μετανάστη που αιωρείται..
Dirty Harry 1971
Copaganda με "ταγμένο" αστυνομικό
που προσπερνάει δικαιωματα και εκτελεί "αλήτες" που προστατεύουν οι δικηγόροι..
Χτυπάει στο δίκαιο της ανασφάλειας για την εγκληματικότητα..
Bicentennial Man του 1999
Εδώ δεν έχουμε κάποια προπαγάνδα αλλά περνάει το μήνυμα της νομικής αναγνώρισης αν η μηχανή έχει προσωπικότητα, καλούς τρόπους, και κυρίως συνείδηση! Χμμμ...
Και πόσες άλλες!
Βέβαια υπάρχει και το ποπ κορν αδιάφορο σινεμά, αλλά και εκεί θα βρείτε υπέρ κάτι..
Καταναλωτισμού?
Ελαφρότητα για την ζωή κ.λπ.
 
Μεγαλο το θεμα, η συζητηση εχει ανοιξει και καλως, συγκεντρωνω εδω καποια στοιχειωδη
για να περιχαρακωθει, ταυτοχρονα και στη δικη μου σκεψη.

Ουκ επ αρτω μονω....
Ειτε το συνειδητοποιουμε ειτε οχι χρειαζομαστε την τεχνη, και δεν μπορουμε να φανταστουμε τη ζωη χωρις αυτη.
Ο ανθρωπος εχει τη ζωτικη αναγκη να βλεπει τη ζωη του σε αναπαρασταση. Και να την επεξεργαζεται.
Πιστευω οτι οι ριζες της αναγονται στις απαρχες του ακομα, στη συγκεντρωση της μικρης ομαδας
γυρω απο ενα ατομο πιο ικανο να μεταδωσει με επιφωνηματα και χειρονομιες,
δυνατες εμπειριες και τα συναισθηματα χαρας, φοβου, αγωνιας, θαυμασμου που τις συνοδευουν.

Στον πυρηνα δηλαδη καθε μορφης τεχνης υπαρχει η αφηγηση μιας ιστοριας
που ο καλλιτεχνης, με τις οποιες ικανοτητες διαθετει,
νιωθει την πιεστικη αναγκη να την μοιραστει να την επικοινωνησει.
Η τεχνη λοιπον απαιτει ενα δυνατο ερεθισμα, εναν τεχνιτη και ενα ορισμενο κοινο.

Αλλα δεν ειναι και κατι στατικο η δεδομενο, οι τροποι αφηγησης μεταλλασσονται συνεχως
με την εξελιξη της κοινωνιας και του ευρυτερου γνωστικου περιγυρου.
Ενω η Αναγεννηση οργανωσε την αντιληψη του χωρου και του χρονου με εναν ορθολογικο τροπο,
απο το τελος του 19ου αιωνα εχουμε αλλαγη ταχυτητας και δυο καθοριστικες εξελιξεις.
Τον μοντερνισμο, μεταμοντερνισμο που φερνουν επανασταση και αλλαζουν ριζικα
τον τροπο αφηγησης και προσληψης ενος εργου ως συνεπεια της χειραφετησης του ατομου
και αργοτερα της γιγαντωσης του εγω και του υποκειμενισμου,
Και την μαζικη κουλτουρα αποτελεσμα της βιομηχανικης επαναστασης και της αστικοποιησης
που μετατρεπει την τεχνη σε ενα μαζικα αναπαραγομενο ειδος καταναλωτικου αγαθου.

Με οση σχετικοτητα εμπεριεχουν στην εποχη μας οι οροι,
θεωρω οτι η αξια ενος εργου τεχνης κρινεται πρωτιστως απο τη διαχρονικοτητα των θεματων,
την αισθητικη αρτιοτητα και την διαρκεια στον χρονο.
 
O Ihodemon εξεφρασε αυτο που θα απαντουσα στο ποστ του Κυριακαρακου αλλα βαριομουν να γραψω σεντονι.

Ο Πλατων (και οχι επειδη το ειπε απλα καποιος Φ. ως συνηθιζεται) το ειχε ηδη καταγγειλει στο εργο του.
Το εργο "του καλλιτεχνη" (δεν λεγοταν ετσι, ποιητης λεγοταν τοτε) ειναι απο φυση του εργο παραπλανησης διοτι διαμορφωσης της αληθειας.
Οποτε ο "καλλιτεχνης πρεπει να εξοριζεται απο την Πολιτεια (βλεπε να μην επεμβαινει "πολιτικα" σε αυτην).

Απο εκει και περα καποιοι "τρανοι" νανοι θεωρξτικοι τεχνης και ανυπαρκτοι δημιουργοι μεχρι και αυτο του πλατωνα καπελωσαν για να μην δημιουργουν τιποτα αλλα να πληρωνονται σαν δημιουργοι. Αλλα αυτο ειναι ενα αλλο καπελο που δεν αφορα την τεχνη του σινεμα. Γιατι το σινεμα μεχρι σημερα ειναι εμποριο που δεν χρηματοδοτειται μονο απο κυκλωματα επενδυτων, αλλα χρειαζεται την αποδοχη του κοινου και την εισπραξη εισητηριων.

Ολα λοιπον εξαρτωνται απο το πως θα λαβει ο καθενας τα μηνυματα, βλεπε την προπαγανδα (γιατι η βαρια αυτη λεξη στα ελληνικα δεν σημαινει τιποτα αλλο παρα ενα μυνημα που διαδιδεται ευρεως).
Και φυσικα θα προσθεσω κατι.
Εξαρταται στο ποσο αυτη η προπαγανδα μας αφορα προσωπικα ΚΑΙ ολικα.
Το Ποτεμκιν για παραδειγμα μια χαρα μπορω να το δω με την προπαγανδα του.
Αλλα ποσο μας αφορα αυτη (οπως τα δυο αλλα παραδειγματα του συμφορουμιτη Κυριακαρακου)...
Απο ελαχιστα εως καθολου. Χ&*τηκε η φοραδα στ'αλωνι που λενε και οι λογιοι.
Μια ομως προπαγανδα που μας αφορα αμεσα και θετει σε κινδυνο την ιδια την συνεχιση μας την υπαρξη μας και αυτην των παιδιων μας και ειναι πραξη "εν ενεργεια", τοτε αυτη οντως μας αφορα και οντως πρεπει να βρεθει αναλυση και αντιμετωπιση.

Οι ιστορικες συγκυριες της καθε προπαγανδας, και ο σινεμας ειναι πλεον ιστορικο φαινομενο _πραξη σε διαρκεια χρονου με διαφορα πεπραγμενων_ και το καθε του μηνυμα πρεπει να λαμβανεται υποψιν μεσα στην πραγματικοτητα του.

Απντως ευτυχως και επειδη η δυναμη του σινεμα (βλεπε η αγορα) βασιζεται ακομα στο κοινο, αντιθετα με τις λεγομενες εικαστικες και πλαστικες τεχνες, εχουμε ξεφυγει απο εκεινα τα περιφημα σλογκαν που ειχαν πιασει τοπο θεωριας, "η τεχνη για την τεχνη, "η πρωτοπορια για την πρωτοπορια". Μπορεις να του εξηγησεις με δεκα διατριβες καποιου οτι το φιλμ δεν εχει αναγκη εικονας, και να παει να δει μαυρο πανι γιατι ειναι ενοιακη αφαιρεση και τετοια ... ε... θα σε γραψει εκει που ξερει. Και τζαμπα να ναι δεν θα παει.
Σαν κοινο εχουμε δυναμη. Και πρεπει να την χρησιμοποιουμε. Ακομα και θαβοντας "καλλιτεχνες" . Και οχι μονο για την αισθητικη τους αλλα και για τον σκοπο τους.
 
Διάβαζα σήμερα το παρακάτω άρθρο των New York Times για το Χάκλμπερι Φιν του Τουέιν. Όσοι το έχετε διαβάσει γνωρίζετε ότι πρόκειται για ένα από τα βαθιά αντιρατσιστικά βιβλία που διαμόρφωσαν την εξέλλιξη των ΗΠΑ στο θέμα αυτό. Το άρθρο διερευνά πως από βασικό βιβλίο ανάγνωσης στα σχολιά, σήμερα θεωρείται πυρηνική βόμβα από τους δασκάλους και αποφεύγεται.


Μια περίληψη του άρθρου από ΑΙ:

Το άρθρο εξετάζει αν το Adventures of Huckleberry Finn του Mark Twain εξακολουθεί να έχει θέση στη σχολική τάξη, δεδομένου ότι θεωρείται ταυτόχρονα κορυφαίο έργο της αμερικανικής λογοτεχνίας και ιδιαίτερα προβληματικό λόγω της συνεχούς χρήσης ρατσιστικής γλώσσας και ειδικά της λέξης nigger.
Η συγγραφέας παρουσιάζει εκπαιδευτικούς και μαθητές με διαφορετικές απόψεις. Κάποιοι θεωρούν ότι το βιβλίο μπορεί να πληγώσει ή να φέρει σε πολύ δύσκολη θέση, ιδιαίτερα τους μαύρους μαθητές, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι, αν διδαχθεί με σωστό ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο, αποτελεί ένα πολύ ισχυρό εργαλείο για τη συζήτηση γύρω από τον ρατσισμό, τη δουλεία και τις προκαταλήψεις.
Κεντρικό σημείο είναι η σταδιακή ηθική εξέλιξη του Huck: ενώ έχει μεγαλώσει σε μια κοινωνία που θεωρεί τη δουλεία φυσιολογική, μέσα από τη σχέση του με τον Jim αρχίζει να αμφισβητεί όσα του έχουν μάθει και να διαμορφώνει τη δική του αντίληψη για το σωστό και το λάθος.
Το άρθρο καταλήγει ότι το Huckleberry Finn παραμένει σημαντικό όχι επειδή είναι ένα «εύκολο» αντιρατσιστικό βιβλίο, αλλά επειδή αναγκάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί κριτικά, να καταλάβει την περιορισμένη οπτική του αφηγητή και να αντιμετωπίσει δύσκολα ηθικά ζητήματα. Η σταδιακή εξαφάνισή του από τα σχολεία παρουσιάζεται ως ένδειξη ότι ίσως περιορίζεται και η διάθεση για απαιτητική λογοτεχνική ερμηνεία και ουσιαστικό διάλογο.

Εγώ καταλήγω ότι η τέχνη τις περισσότερες φορές απαιτεί σκέψη, κριτική ερμηνεία και ουσιαστικό διάλογο. Στην εποχή του scrolling αυτά είναι ψιλά γράμματα και τα cancel έρχονται ασταμάτητα με μια "έρευνα" των λίγων λεπτών στην καλύτερη.

Αν ο καλλιτέχνης που πούλησε το άδειο δωμάτιο πιο πάνω γράψει σε μελλοντικό χρόνο ότι το έργο ήταν ένα πείραμα στο χρόνο για να δει πως τα καινούργια ρούχα του βασιλιά έχουν εφαρμογή στη σημερινή εποχή υπάρχει κάποιος που δεν θα το θεωρούσε βάσιμο εικαστικό έργο και τον καλλιτέχνη Καλλιτέχνη με κεφαλαίο Κ;
 
Μια καλημέρα από τους λογοκριμένους Αριστοφανικούς με την Κυνική αύρα που αποδόμησαν τους Πλατωνικούς και γελοιοποίησαν τους διανοούμενους με εκείνο το περίφημο ποδοσφαιρικό σκετσάκι με τους Γερμανούς και Έλληνες φιλόσοφους.
Οι τέχνες είναι χαοτικές όπως ακριβώς και η ζωή, τα παιδιά μας δεν χρειάζονται μαντρόσκυλα με ηθικοπλαστικές προθέσεις.

Αυτό που χρειάζονται είναι η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης , όχι μασημένη τροφή διαποτισμένη με προσωπικές εμμονές.

10250.gif
 
Αν ο καλλιτέχνης που πούλησε το άδειο δωμάτιο πιο πάνω γράψει σε μελλοντικό χρόνο ότι το έργο ήταν ένα πείραμα στο χρόνο για να δει πως τα καινούργια ρούχα του βασιλιά έχουν εφαρμογή στη σημερινή εποχή υπάρχει κάποιος που δεν θα το θεωρούσε βάσιμο εικαστικό έργο και τον καλλιτέχνη Καλλιτέχνη με κεφαλαίο Κ;
O Iταλος δεν ειναι ο πρωτος που παρουσιασε αδειο χωρο.

Αυτο το πανηγυρακι εχει αρχισει ηδη απο το 1958 εσεις που ειστε των βικι -τι λεω αυτο ειναι ξεπερασμενο - των ΑΙ ψαξτε το. Θα δειτε εχει μακρυα ουρα η κομπινα.
Πολυ "εκλεκτος" σε πολυ "εκλεκτη" γκαλερι των Παρισιων.

Να πεις το εκανε πρωτος και οι χανοι ειπαν "αααααα.... πρωτοπορεια", αλλα ουτε καν αυτο.

Το προβλημα δεν ειναι αυτος που το εκανε η το αναπαρηγαγε.
Βρηκε και το κανε και κονομησε και εγινε "μεγαλος".
Το προβλημα ειναι το τι μαφια βρισκεται πισω, που να το αποδεχτουν, να το "φερουν" μεσα στις γκαλερι και να το πουλησουν.

Για οποιον καταλαβαινει...
 
  • Like
Reactions: Deneb
Βρηκε και το κανε και κονομησε και εγινε "μεγαλος".
Νομίζω ότι κάποιοι άλλοι κέρδισαν πολλαπλά από αυτόν οικονομικά και απλά πήρε και αυτός ένα μερίδιο. Είναι δεδομένο ότι χρησιμοποιείται αυτή η αγορά για ποίκιλους στόχους.

 
Υποκλίνομαι στο (λαμόγιο) καλλιτέχνη για το υπέροχο έργο τέχνης που το μοσχοπούλησε