Οι Beau Brummels υπήρξαν από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους του αμερικάνικου φολκ ροκ, αποτελώντας την πρώτη ουσιαστική απάντηση των ΗΠΑ στη βρετανική εισβολή. Το γκρουπ σχηματίστηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 1964 και αποτελούνταν από Αμερικανούς μουσικούς, με εξαίρεση τον Ιρλανδό Declan Mulligan. Η ηγετική φιγούρα Sal Valentino (Salvatore Spampinato), που ανέλαβε τα κύρια φωνητικά, γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1942 στο Σαν Φρανσίσκο. Ο βασικός συνθέτης και κιθαρίστας Ron Elliott γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1944 στην ίδια πόλη. Την αρχική πεντάδα συμπλήρωναν ο μπασίστας Ron Meagher (γεννημένος στις 2 Οκτωβρίου 1941, Όουκλαντ), ο Declan Mulligan στη ρυθμική κιθάρα και τη φυσαρμόνικα (γεννημένος στις 8 Απριλίου 1938 στην Ιρλανδία, απεβίωσε το 2021) και ο ντράμερ John Petersen (γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου 1942 στο Μίσιγκαν, απεβίωσε το 2007).
Η καριέρα τους εκτοξεύτηκε στην Autumn Records με τις επιτυχίες "Laugh, Laugh" (1964) και "Just a Little" (1965) υπό την παραγωγή του Sylvester "Sly Stone" Stewart. Ωστόσο, η πορεία τους σημαδεύτηκε από ατυχίες, καθώς η Autumn Records χρεοκόπησε και το συμβόλαιό τους πουλήθηκε στη Warner Bros. Records. Ο Elliott, λόγω σοβαρού προβλήματος με τον διαβήτη, αδυνατούσε να ακολουθήσει εξαντλητικές περιοδείες. Σύντομα ο Mulligan αποχώρησε, ενώ μετά την κυκλοφορία ενός μέτριου άλμπουμ διασκευών το 1966, ο Petersen έφυγε για να ενταχθεί στους Harper's Bizarre.
Τραγούδια: A1 Are You Happy? (Elliott, Durand), A2 Only Dreaming Now (Elliott, Valentino), A3 Painter Of Women (Elliott, Durand), A4 The Keeper Of Time (Elliott, Durand), A5 It Won't Get Better (Elliott, Valentino), A6 Nine Pound Hammer (Merle Travis), B1 Magic Hollow (Elliott, Valentino), B2 And I've Seen Her (Elliott, Durand), B3 Triangle (Valentino, Elliott), B4 The Wolf Of Velvet Fortune (Valentino, Elliott), B5 Old Kentucky Home (Randy Newman)
Μουσικοί: Sal Valentino (φωνητικά, ενορχήστρωση), Ron Elliott (κιθάρα, ενορχήστρωση), Ron Meagher (μπάσο), Van Dyke Parks (τσέμπαλο B1), Carol Kaye (μπάσο), James Burton (κιθάρα), Jim Gordon (ντραμς), επίσης έγχορδα, πνευστά, ακορντεόν και πολλά είδη κρουστών
Παραγωγή / Μηχανικός: Lenny Waronker / Lee Herschberg
Στο στούντιο με τον παραγωγό Lenny Waronker (αριστερά), αρχές του 1967 (φωτο Ed Thrasher)
«TRIANGLE, από τους Beau Brummels. Τρεις νεαροί των οποίων η μουσική είναι μοναδική, συναρπαστική, περιπετειώδης. Στη μια πλευρά αυτού του Τριγώνου, ο τραγουδιστής Sal Valentino, ψηλός, μελαχρινός, με δημιουργική μάτια, μια φωνή τόσο σημαντική όσο κάθε άλλη στη μουσική σήμερα. Στη δεύτερη πλευρά, ο Ron Meagher, μπασίστας, ντυμένος όπως ο Buffalo Bill Cody, με το παίξιμο των δακτύλων του να είναι τόσο στιβαρό όσο του καθένα και πιο πολύ από τους περισσότερους. Η τρίτη πλευρά: ο Ron Elliott, ο γρήγορος κιθαρίστας και συνθέτης των περισσότερων τραγουδιών στο Τρίγωνο - τραγούδια, ευρηματικά τραγούδια, διαμορφωμένα σε μια σουίτα που τραγουδάει την περιπέτεια ενός ανθρώπου στον κόσμο μας . . . μεταφορικά, σε ένα Μαγικό Δάσος».
Μπες εδώ σε ένα Μαγικό Δάσος. Μπες μ' έναν άνθρωπο, καθώς ταξιδεύει μέσα σ' αυτή την ερημιά που είναι η ζωή του. Ταξιδεύει όχι χρονολογικά, αλλά συναισθηματικά. Και άκουσέ τον, καθώς λέει τη ζωή του:
Ο μπασίστας Ron Meagher και ο κιθαρίστας Ron Elliott προετοιμάζονται ενώ ο τραγουδιστής Sal Valentino
στέκεται στο βάθος στην τηλεοπτική σειρά Hullabaloo του NBC στις 27 Σεπτεμβρίου 1965, στη Νέα Υόρκη
Η ωρίμανση του γκρουπ —που πλέον είχε συρρικνωθεί σε τρίο— ήταν ραγδαία. Το μπαρόκ ψυχεδελικό κομψοτέχνημα Triangle έκλεψε την παράσταση το 1967, μέσα στην καρδιά του Καλοκαιριού της Αγάπης. Αν και δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία, κέρδισε καθολική αποδοχή στους underground κύκλους και τους κριτικούς. Ο Sal Valentino ξεχωρίζει με μια μοναδική φωνή, γεμάτη ακατέργαστη δύναμη και χαρακτηριστικό βιμπράτο, η οποία ταιριάζει απόλυτα σε αυτό το σχεδόν αταξινόμητο και αναπάντεχο άλμπουμ.
Με παραγωγό τον σπουδαίο Lenny Waronker, το Triangle είναι ένας άρτιας παραγωγής ποπ-φολκ δίσκος με έντονα μπαρόκ στοιχεία, ο οποίος υπογραμμίζεται από απόκοσμες, ψυχεδελικές εικόνες. Μερικές φορές ο ήχος του μπορεί να ακούγεται "φορτωμένος", αλλά με έναν ελκυστικό και άκρως ενδιαφέροντα τρόπο. Οι στίχοι του, αφηρημένοι και ποιητικοί, αντλούν έμπνευση από τη φλαμανδική ζωγραφική, ενώ περιέχουν "Τολκινικά" στοιχεία φαντασίας και ονειρικούς χαρακτήρες. Καθοριστική στην ατμόσφαιρα του δίσκου ήταν η συμβολή κορυφαίων σέσιον μουσικών, οι οποίοι έντυσαν καίρια και επιλεκτικά τα κομμάτια: ο Jim Gordon στα τύμπανα, οι James Burton και Donnie Lanier στις κιθάρες, η Carol Kaye στο μπάσο, ο Gene Garf στο ακορντεόν, οι David Duke, George Hyde, Gale Robinson και Dick Hyde στα πνευστά, καθώς και ο Van Dyke Parks με το τσέμπαλό του.
Τα εννέα πρωτότυπα κομμάτια του δίσκου φέρουν τη σφραγίδα του Ron Elliott στη σύνθεση, με τον Sal Valentino και τον Bob Durand* να συνυπογράφουν σε αρκετά από αυτά. Το εναρκτήριο "Are You Happy?" είναι μια γρήγορη φολκ-ποπ σύνθεση που φέρνει στον νου την αίσθηση των Lovin' Spoonful, θέτοντας τον ερωτικό προβληματισμό του δίσκου με τη ζεστή και γεμάτη απορία φωνή του Sal Valentino. Το "Only Dreaming Now", με την υποβλητική κιθάρα του Elliott, τα δυναμικά φωνητικά και τις πανέμορφες εναλλαγές τσέλου και ακορντεόν, βυθίζει τον ακροατή σε μια κατάσταση απόλυτου ονείρου. Στο "Painter of Women", η ευαίσθητη ερμηνεία του Valentino δένει αριστοτεχνικά με τα έγχορδα, δημιουργώντας ένα μπαρόκ πορτρέτο, ενώ το ατμοσφαιρικό "The Keeper of Time" χαρακτηρίζεται από τη χρήση του τσέμπαλου και μια εξαιρετική ενορχήστρωση πνευστών που του δίνει μια ελαφρώς μεσαιωνική ή αναγεννησιακή αίσθηση. Αμέσως μετά, το "It Won't Get Better" επιστρέφει σε γνώριμα φολκ-ροκ μονοπάτια, αποπνέοντας μια γλυκόπικρη αποδοχή της πραγματικότητας.
Το "Magic Hollow" είναι ένα απόκοσμο βαλς, συνοδευόμενο από το χαρακτηριστικό τσέμπαλο του Van Dyke Parks, ακορντεόν και έγχορδα. Τα φωνητικά του Valentino εδώ ακούγονται αμφιταλαντευόμενα, σπαρακτικά και έντονα θεατρικά. Από την άλλη πλευρά, το "The Wolf of Velvet Fortune" —μια σουρεαλιστική αφήγηση με δραματικές ενορχηστρώσεις από βιολιά και κόρνα, που αποτελεί το πιο πειραματικό και μακροσκελές κομμάτι του δίσκου— ξεκινά ήσυχα, προτού οι κιθάρες κλιμακώσουν την ανησυχία και η φωνή προσφέρει την τελική λύτρωση. Οι ευρηματικές αυτές συνθέσεις είναι ικανές από μόνες τους να τοποθετήσουν τον Ron Elliott στο πάνθεο των πιο φωτεινών τραγουδοποιών της δεκαετίας του '60. Το "And I've Seen Her" προσφέρει μια σύντομη αλλά πανέμορφη ακουστική ανάπαυλα, οδηγώντας στο ομώνυμο "Triangle", το οποίο με την υπνωτική του εξέλιξη λειτουργεί ως ο θεματικός πυρήνας του δίσκου.
Τα μόνα κομμάτια που δεν συνέθεσε το γκρουπ ήταν μια θαυμάσια φολκ-ροκ διασκευή στο "Nine Pound Hammer" του Merle Travis, καθώς και το ιδανικό κλείσιμο του δίσκου με το "Old Kentucky Home" του Randy Newman. Το τελευταίο, δοσμένο με γεμάτο ειρωνεία και ντελικάτο ραγκτάιμ ύφος, σφραγίζει τον ετερόκλητο χαρακτήρα της συλλογής. Αυτές οι δύο επιλογές υποδήλωναν ξεκάθαρα μια κάντρι-ροκ κατεύθυνση, η οποία θα κυριαρχούσε πλήρως στο επόμενο LP τους, το "Bradley's Barn" (1968).
Το άλμπουμ αποτελεί έναν υποτιμημένο θησαυρό, ένα αυθεντικό λυρικό ποίημα που αξίζει να ακούγεται αδιάλειπτα ακόμα και σήμερα, χωρίς να έχει χάσει ίχνος από τη γοητεία του.
(*****, πηγές: εξώφυλλο, The Rising Storm, Perfect Sound Forever)
Ron Elliott, Ron Meagher και Sal Valentino στο στούντιο για τα σέσιον του Triangle
ΥΓ. Το βινύλιο αγοράστηκε στα '80ς όταν περιέργως τυπώθηκε από την ελληνική WEA και πολύ αργότερα προμηθεύτηκα και την επανέκδοση σε CD της Collectors' Choice Music. Το αυθεντικό LP παραμένει ακριβούτσικο (μιντ από 50+ δολάρια).
__________
[*] Ο Bob Durand, αν και δεν ήταν μέλος των Beau Brummels, συνέγραψε μια σειρά από τραγούδια με τον κύριο τραγουδοποιό και κιθαρίστα τους, Ron Elliott. Ο Έλιοτ και ο Ντουράντ ήταν φίλοι από το γυμνάσιο και παρόλο που ο Έλιοτ έγραφε συχνά μόνος, ο Ντουράντ βοηθούσε τον Έλιοτ με τους στίχους στα τραγούδια που δούλευαν μαζί.
Η καριέρα τους εκτοξεύτηκε στην Autumn Records με τις επιτυχίες "Laugh, Laugh" (1964) και "Just a Little" (1965) υπό την παραγωγή του Sylvester "Sly Stone" Stewart. Ωστόσο, η πορεία τους σημαδεύτηκε από ατυχίες, καθώς η Autumn Records χρεοκόπησε και το συμβόλαιό τους πουλήθηκε στη Warner Bros. Records. Ο Elliott, λόγω σοβαρού προβλήματος με τον διαβήτη, αδυνατούσε να ακολουθήσει εξαντλητικές περιοδείες. Σύντομα ο Mulligan αποχώρησε, ενώ μετά την κυκλοφορία ενός μέτριου άλμπουμ διασκευών το 1966, ο Petersen έφυγε για να ενταχθεί στους Harper's Bizarre.
Τρίγωνο
The Beau Brummels - Triangle (Ιούλιος 1967, Warner Bros. Records)Τραγούδια: A1 Are You Happy? (Elliott, Durand), A2 Only Dreaming Now (Elliott, Valentino), A3 Painter Of Women (Elliott, Durand), A4 The Keeper Of Time (Elliott, Durand), A5 It Won't Get Better (Elliott, Valentino), A6 Nine Pound Hammer (Merle Travis), B1 Magic Hollow (Elliott, Valentino), B2 And I've Seen Her (Elliott, Durand), B3 Triangle (Valentino, Elliott), B4 The Wolf Of Velvet Fortune (Valentino, Elliott), B5 Old Kentucky Home (Randy Newman)
Μουσικοί: Sal Valentino (φωνητικά, ενορχήστρωση), Ron Elliott (κιθάρα, ενορχήστρωση), Ron Meagher (μπάσο), Van Dyke Parks (τσέμπαλο B1), Carol Kaye (μπάσο), James Burton (κιθάρα), Jim Gordon (ντραμς), επίσης έγχορδα, πνευστά, ακορντεόν και πολλά είδη κρουστών
Παραγωγή / Μηχανικός: Lenny Waronker / Lee Herschberg
Στο στούντιο με τον παραγωγό Lenny Waronker (αριστερά), αρχές του 1967 (φωτο Ed Thrasher)
«TRIANGLE, από τους Beau Brummels. Τρεις νεαροί των οποίων η μουσική είναι μοναδική, συναρπαστική, περιπετειώδης. Στη μια πλευρά αυτού του Τριγώνου, ο τραγουδιστής Sal Valentino, ψηλός, μελαχρινός, με δημιουργική μάτια, μια φωνή τόσο σημαντική όσο κάθε άλλη στη μουσική σήμερα. Στη δεύτερη πλευρά, ο Ron Meagher, μπασίστας, ντυμένος όπως ο Buffalo Bill Cody, με το παίξιμο των δακτύλων του να είναι τόσο στιβαρό όσο του καθένα και πιο πολύ από τους περισσότερους. Η τρίτη πλευρά: ο Ron Elliott, ο γρήγορος κιθαρίστας και συνθέτης των περισσότερων τραγουδιών στο Τρίγωνο - τραγούδια, ευρηματικά τραγούδια, διαμορφωμένα σε μια σουίτα που τραγουδάει την περιπέτεια ενός ανθρώπου στον κόσμο μας . . . μεταφορικά, σε ένα Μαγικό Δάσος».
Μπες εδώ σε ένα Μαγικό Δάσος. Μπες μ' έναν άνθρωπο, καθώς ταξιδεύει μέσα σ' αυτή την ερημιά που είναι η ζωή του. Ταξιδεύει όχι χρονολογικά, αλλά συναισθηματικά. Και άκουσέ τον, καθώς λέει τη ζωή του:
Στην άκρη του δάσους, σταματά για λίγο - κοιτάζοντας πίσω καθώς δεν την ξέχασε ακόμα. Κοιτάζοντάς την διερευνητικά, ρωτάει, κάποια που τώρα έχει φύγει από το πλευρό του, «Πως αισθάνεσαι;» ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ, τρέχοντας στο Καλοκαίρι, με τον Χειμώνα στο κατόπι σου; Και είσαι χαρούμενη, τρέχοντας στο καταφύγιο, όταν το καταφύγιο δεν σε κρύβει . . . Στη συνέχεια, μερικά βήματα πιο βαθιά μέσα στο δάσος, η παλιά της ζεστασιά τώρα ακόμη λιγότερη δίπλα του, το κεφάλι του χορεύει στην ανάμνηση που την είδε να κλαίει όταν οι καρδιές τους δεν ψεύδονταν . . . αλλά ΤΩΡΑ ΜΟΝΟ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ. Ακόμα πιο βαθιά αυτός ο ασυνήθιστος Καθένας περιπλανιέται στο Δάσος. Δεν είναι ωραίο θέαμα, με τις φαντασιώσεις του να πετούν, αυτός ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, που τα χέρια του είναι τα μάτια του. Πάντα γύρω όπου βρίσκεται αγάπη. Επέλεξε το όνειρό του, και δεν μπορεί να σταματήσει χωρίς αυτό. Και καθώς περιπλανιέται, σκέψεις περαστικές, μοναχικές στιγμές τον ανησυχούν. Προσπαθεί να προβλέψει τα μελλοντικά του χρόνια, σαν τον ΦΥΛΑΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ που μένοντας πίσω από τις ώρες, αναβοσβήνει και ταλαντεύεται. Με μια τέτοια διάθεση, ο άνθρωπος λέει στον εαυτό του ότι ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, και καλύτερα να ενεργήσει τώρα, στο Καλοκαίρι του, που όλα τα κορίτσια είναι στα καλύτερά τους. Ο χρόνος δεν θα τακτοποιήσει ξανά όλα τα πράγματα που πρέπει να αλλάξεις. Αλλά ακόμα και σ' αυτό το Μαγικό Δάσος, η ζωή είναι κουραστική. Σήκωσε το ΣΦΥΡΙ ΤΩΝ ΕΝΝΙΑ ΛΙΒΡΩΝ. Γνωρίζει το αναπόφευκτο, ξέρει ότι όταν έρθει ο θάνατος, η ταφόπλακά σου πρέπει να είναι από άνθρακα νούμερο εννιά. | Ο ταξιδιώτης ρωτάει: «Δεν θα ακολουθήσεις, ακολούθησε, μέσα στο σκοτάδι». Εκείνος, στον ονειρικό του κόσμο, ακούει τον κορυδαλλό της ΜΑΓΙΚΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ, που κελαηδά τη μελωδία της, κρυμμένη στη μνήμη του. Μαγεία. Ο αγώνας μεταξύ ελπίδας και παραίτησης, μεταξύ καρδιάς και μυαλού, ταλαντεύεται προς όφελος του νου: την θυμάται ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΧΩ ΔΕΙ να κοιμάται, είναι κλεισμένη στον εαυτό της. Και την έχω ακούσει να κλαίει, λέει ψέματα στον εαυτό της. Περιμένει να την ξέρουν, αλλά ζει ολομόναχη. Αλλά, ποτέ δεν θα τα παρατήσει. Πάει ξανά να κοιμηθεί. Μόνος του, οι σκέψεις του γυρίζουν έξω από αυτόν, τριγύρω στο Δάσος. Και το εύφορο ΤΡΙΓΩΝΟ που τον άρπαξε προς τα πάνω: το Τρίγωνο της αγάπης και του ήλιου και της βροχής. Η αιώνια μαντάλα που είναι μέρος της. Σ' αυτό, το βαθύτερο μέρος του δάσους, ο αέρας είναι γεμάτος παραξενιές. Φυσάει ένα ασυνήθιστο αεράκι. Κοιμάται. Και, όπως Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΒΕΛΟΥΔΙΝΗΣ ΤΥΧΗΣ, γίνεται απλοχέρης χωρίς να σκέφτεται να πάρει ή να επιστρέψει. Απόλαυση! Απόλαυση! Ακούγοντας ένα φοβισμένο λουλούδι που κλαίει, το αγκαλιάζει. Και σε αυτή την αγκαλιά, ταξιδεύει στην ομορφιά της αστραφτερής ασημένιας νύχτας. Είναι πιο σοφός. Σταματάει για λίγο. Επίλογος και απελευθέρωση από το Μαγικό Δάσος: Τραγουδώντας ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΕΝΤΑΚΙ, επιστρέφει, στο νέφτι και το κρασί πικραλίδας. «Πήρα φωτιά στην κοιλιά και στο κεφάλι μου, πηγαίνω ψηλότερα και ψηλότερα, μέχρι να . . . » - Stan Cornyn |
Ο μπασίστας Ron Meagher και ο κιθαρίστας Ron Elliott προετοιμάζονται ενώ ο τραγουδιστής Sal Valentino
στέκεται στο βάθος στην τηλεοπτική σειρά Hullabaloo του NBC στις 27 Σεπτεμβρίου 1965, στη Νέα Υόρκη
Η ωρίμανση του γκρουπ —που πλέον είχε συρρικνωθεί σε τρίο— ήταν ραγδαία. Το μπαρόκ ψυχεδελικό κομψοτέχνημα Triangle έκλεψε την παράσταση το 1967, μέσα στην καρδιά του Καλοκαιριού της Αγάπης. Αν και δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία, κέρδισε καθολική αποδοχή στους underground κύκλους και τους κριτικούς. Ο Sal Valentino ξεχωρίζει με μια μοναδική φωνή, γεμάτη ακατέργαστη δύναμη και χαρακτηριστικό βιμπράτο, η οποία ταιριάζει απόλυτα σε αυτό το σχεδόν αταξινόμητο και αναπάντεχο άλμπουμ.
Με παραγωγό τον σπουδαίο Lenny Waronker, το Triangle είναι ένας άρτιας παραγωγής ποπ-φολκ δίσκος με έντονα μπαρόκ στοιχεία, ο οποίος υπογραμμίζεται από απόκοσμες, ψυχεδελικές εικόνες. Μερικές φορές ο ήχος του μπορεί να ακούγεται "φορτωμένος", αλλά με έναν ελκυστικό και άκρως ενδιαφέροντα τρόπο. Οι στίχοι του, αφηρημένοι και ποιητικοί, αντλούν έμπνευση από τη φλαμανδική ζωγραφική, ενώ περιέχουν "Τολκινικά" στοιχεία φαντασίας και ονειρικούς χαρακτήρες. Καθοριστική στην ατμόσφαιρα του δίσκου ήταν η συμβολή κορυφαίων σέσιον μουσικών, οι οποίοι έντυσαν καίρια και επιλεκτικά τα κομμάτια: ο Jim Gordon στα τύμπανα, οι James Burton και Donnie Lanier στις κιθάρες, η Carol Kaye στο μπάσο, ο Gene Garf στο ακορντεόν, οι David Duke, George Hyde, Gale Robinson και Dick Hyde στα πνευστά, καθώς και ο Van Dyke Parks με το τσέμπαλό του.
Τα εννέα πρωτότυπα κομμάτια του δίσκου φέρουν τη σφραγίδα του Ron Elliott στη σύνθεση, με τον Sal Valentino και τον Bob Durand* να συνυπογράφουν σε αρκετά από αυτά. Το εναρκτήριο "Are You Happy?" είναι μια γρήγορη φολκ-ποπ σύνθεση που φέρνει στον νου την αίσθηση των Lovin' Spoonful, θέτοντας τον ερωτικό προβληματισμό του δίσκου με τη ζεστή και γεμάτη απορία φωνή του Sal Valentino. Το "Only Dreaming Now", με την υποβλητική κιθάρα του Elliott, τα δυναμικά φωνητικά και τις πανέμορφες εναλλαγές τσέλου και ακορντεόν, βυθίζει τον ακροατή σε μια κατάσταση απόλυτου ονείρου. Στο "Painter of Women", η ευαίσθητη ερμηνεία του Valentino δένει αριστοτεχνικά με τα έγχορδα, δημιουργώντας ένα μπαρόκ πορτρέτο, ενώ το ατμοσφαιρικό "The Keeper of Time" χαρακτηρίζεται από τη χρήση του τσέμπαλου και μια εξαιρετική ενορχήστρωση πνευστών που του δίνει μια ελαφρώς μεσαιωνική ή αναγεννησιακή αίσθηση. Αμέσως μετά, το "It Won't Get Better" επιστρέφει σε γνώριμα φολκ-ροκ μονοπάτια, αποπνέοντας μια γλυκόπικρη αποδοχή της πραγματικότητας.
| Θέλω να ξέρω αν θα πας στη Μαγική Κοιλάδα Ναι, έλα μαζί μου Έλα μαζί μου στη Μαγική Κοιλάδα Άγγιξε τα αστέρια όπως σ' ένα όνειρο Ό,τι αγγίζεις θεωρείται Μαγεία, μαγεία... Πρέπει να βρεις χρόνο Να κάνεις μια φορά αυτό που σου λείπει Μαγική απόλαυση πέρα από αυτά που βλέπεις Φανταστικές φυλακές... Φώτα και χρώματα παρατεταμένα Τους τυλίγουν, αγγίζουν, θρυμματίζονται Μαγεία, είναι μαγεία --- [Οργανική γέφυρα] Η μεριά μου είναι ευλογημένη Δεν έχεις μαντέψει Έτσι δεν θα ακολουθήσεις Ακολούθησε το σκοτάδι Ακούω τον κορυδαλλό της Μαγικής Κοιλάδας Να κελαηδά μια μελωδία Κρυμμένη μέσα στη μνήμη μου Μαγεία, μαγεία - Magic Hollow (Elliott, Valentino) | Ο αέρας είναι παράξενος, ένα άγνωστο αεράκι φυσάει από βαθιά μέσα στο δάσος νομίζω ότι θα πάω να δω Τι είναι αυτό πίσω μου σε σκιές όπου δεν φυσάει ο άνεμος ένα φοβισμένο λουλούδι που κλαίει, χωρίς απαλή αύρα Κλαίει για το φως του ήλιου, που άφησε πίσω η σκιά του κλαίει για τη δροσιά του ανέμου που δεν αισθάνθηκε ποτέ Η μέρα γίνεται όλο και μεγαλύτερη σκοτεινιάζει αργά τώρα το φεγγάρι μια ασήμι φυσαλίδα που όλα τα παρακολουθεί Απόλαυση! Απόλαυση! Ο λύκος της βελούδινης τύχης ξεκινάει την εύθυμη πτήση του! Καληνύχτα! Καληνύχτα! Ταξιδεύει στην ομορφιά της αργυρο-λαμπερής βραδιάς! Απόλαυση... - The Wolf Of Velvet Fortune (Elliott, Valentino) |
Το "Magic Hollow" είναι ένα απόκοσμο βαλς, συνοδευόμενο από το χαρακτηριστικό τσέμπαλο του Van Dyke Parks, ακορντεόν και έγχορδα. Τα φωνητικά του Valentino εδώ ακούγονται αμφιταλαντευόμενα, σπαρακτικά και έντονα θεατρικά. Από την άλλη πλευρά, το "The Wolf of Velvet Fortune" —μια σουρεαλιστική αφήγηση με δραματικές ενορχηστρώσεις από βιολιά και κόρνα, που αποτελεί το πιο πειραματικό και μακροσκελές κομμάτι του δίσκου— ξεκινά ήσυχα, προτού οι κιθάρες κλιμακώσουν την ανησυχία και η φωνή προσφέρει την τελική λύτρωση. Οι ευρηματικές αυτές συνθέσεις είναι ικανές από μόνες τους να τοποθετήσουν τον Ron Elliott στο πάνθεο των πιο φωτεινών τραγουδοποιών της δεκαετίας του '60. Το "And I've Seen Her" προσφέρει μια σύντομη αλλά πανέμορφη ακουστική ανάπαυλα, οδηγώντας στο ομώνυμο "Triangle", το οποίο με την υπνωτική του εξέλιξη λειτουργεί ως ο θεματικός πυρήνας του δίσκου.
Τα μόνα κομμάτια που δεν συνέθεσε το γκρουπ ήταν μια θαυμάσια φολκ-ροκ διασκευή στο "Nine Pound Hammer" του Merle Travis, καθώς και το ιδανικό κλείσιμο του δίσκου με το "Old Kentucky Home" του Randy Newman. Το τελευταίο, δοσμένο με γεμάτο ειρωνεία και ντελικάτο ραγκτάιμ ύφος, σφραγίζει τον ετερόκλητο χαρακτήρα της συλλογής. Αυτές οι δύο επιλογές υποδήλωναν ξεκάθαρα μια κάντρι-ροκ κατεύθυνση, η οποία θα κυριαρχούσε πλήρως στο επόμενο LP τους, το "Bradley's Barn" (1968).
Το άλμπουμ αποτελεί έναν υποτιμημένο θησαυρό, ένα αυθεντικό λυρικό ποίημα που αξίζει να ακούγεται αδιάλειπτα ακόμα και σήμερα, χωρίς να έχει χάσει ίχνος από τη γοητεία του.
(*****, πηγές: εξώφυλλο, The Rising Storm, Perfect Sound Forever)
Ron Elliott, Ron Meagher και Sal Valentino στο στούντιο για τα σέσιον του Triangle
ΥΓ. Το βινύλιο αγοράστηκε στα '80ς όταν περιέργως τυπώθηκε από την ελληνική WEA και πολύ αργότερα προμηθεύτηκα και την επανέκδοση σε CD της Collectors' Choice Music. Το αυθεντικό LP παραμένει ακριβούτσικο (μιντ από 50+ δολάρια).
__________
[*] Ο Bob Durand, αν και δεν ήταν μέλος των Beau Brummels, συνέγραψε μια σειρά από τραγούδια με τον κύριο τραγουδοποιό και κιθαρίστα τους, Ron Elliott. Ο Έλιοτ και ο Ντουράντ ήταν φίλοι από το γυμνάσιο και παρόλο που ο Έλιοτ έγραφε συχνά μόνος, ο Ντουράντ βοηθούσε τον Έλιοτ με τους στίχους στα τραγούδια που δούλευαν μαζί.
