- 17 June 2006
- 50,030
Εγώ πάλι διαολίζομαι όταν βλέπω να εξισώνονται μεγάλοι και μικροί δημιουργοί.
στην προκειμένη....
ποιός είναι ο μεγάλος και ποιός ο μικρός?:Banane0:
Εγώ πάλι διαολίζομαι όταν βλέπω να εξισώνονται μεγάλοι και μικροί δημιουργοί.
Αυτόν τον διαχωρισμό «υψηλής» και «χαμηλής» τέχνης όταν τον βλέπω μπροστά μου με πιάνει σύγκρυο και διαολίζομαι. Με παραπέμπει κατ’ ευθείαν στην βιαίως και αυθαιρέτως επιβαλλόμενη ανωτερότητα του διακρίνοντος υποκειμένου, το οποίο υιοθετώντας την διάκριση αυτομάτως προβάλλεται ως ένας μεταξύ των Συμπεριλαμβανομένων , των επαϊόντων , των ανηκόντων σε ένα περίκλειστο συμπαντικό κατασκεύασμα αποτελούμενο από παρόμοια υποκείμενα που ο Λακάν προσφυώς ονόμασε ως «υποκείμενα που υποτίθεται ότι γνωρίζουν». Τελικά η ταυτότητα μας ορίζεται ως η διαφορά μας από κάτι άλλο , οπότε κι ο διαχωρισμός «υψηλής» και» χαμηλής» τέχνης μάλλον ανήκει στο φαντασιακό της απόλαυσης και της γεμάτης νοήματος εμπειρίας .
Από την άλλη , ενδεχομένως να μην είμαι και ο πιο κατάλληλος για να αναφερθώ σε μια μουσική που τελικά ποτέ δεν μου είπε το παραμικρό. :ernaehrung004:
στην προκειμένη....
ποιός είναι ο μεγάλος και ποιός ο μικρός?:Banane0:
Εγώ πάλι διαολίζομαι όταν βλέπω να εξισώνονται μεγάλοι και μικροί δημιουργοί. Και η διάκριση του "επαΐόντος υποκειμένου" λειτουργεί και αντίστροφα από την λακανική μέθοδο, με τον γνωστό σε όλους μας τρόπο (έλα μωρέ, ποιός τον ξέρει αυτό τον Bruckner; που τραγουδάει. Με αυτό τον τρόπο το κρίνον υποκείμενο αυτοπροσδιορίζεται ωςμέλος της μεγάλης μάζας, της πλειοψηφίας στην οποία είναι πρέπον να ανήκει κανείς ώστε να γίνεται ακουστή και σεβαστή η φωνή του.
Υ.Γ. Σε ποιά μουσική αναφέρεσαι στην τελευταία παράγραφο της ανάρτησής σου;![]()
... ακριβώς απλά το γαλάζιο αίμα δεν τα πάει καλά με τα αυτιά. Αυτή ήταν η ειρωνεία μου και η τοποθέτηση των γαλαζοαίματων ως "μουσικών" σπουδαίων.
Θυμάμαι το προ 20-30ετίας το τότε δημοφιλές πριγκιπικό ζευγάρι της εποχής (Κάρολος - Νταϊνά). Από την μια στο Covent Garden να παρακολουθούν την υπέροχη παραγωγή του Oθέλου του Verdi με τον Solti στον πόντιουμ και τον Domingo, Nesterenko και Te Kanawa στα ντουζένια τους να δίνουν μοναδικές ερμηνείες. Από την άλλη να δηλώνει ο πριγκίπισσα την αγάπη και εκτίμηση για τον Elton John ή οτιδήποτε άλλο.
Τι είναι μικροί και μεγάλοι δημιουργοί ; Πως καθορίζονται και ποιός τους καθορίζει ;
να θεσω ενα ερωτημα: ποιος κανει τεχνη ισαξια του Bruckner εκατο χρονια μετα?
Εκεί πρέπει να τεθεί το θέμα. Είναι δυνατόν να υπάρξει ένα καθολικά αποδεκτό σύνολο κριτηρίων; Τι κριτήρια θα είναι αυτά;
Αμιγώς μουσικολογικά;
Ποσοτικά; Όπως η απήχηση της οποίας έτυχε (ή και τυγχάνει ακόμη) το έργο;
Χρονικά; Όπως η διαχρονικότητα του έργου και η αντοχή του στο χρόνο;
Εξωμουσικά; Όπως πχ ο βαθμος στον οποίο εξέφρασε ο κάθε δημιουργός το κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής του;
Άλλα κριτήρια όπως το πόσο καινοτόμος ήταν ο συνθέτης και το κατά πόσο άνοιξε νέους δρόμους στην τέχνη της Μουσικής;
Οι οροι μεγαλος και μικρος δεν ταιριαζουν στην προκειμενη περιπτωση. Στη φυση πολλες φορες το “μικρο” υπερεχει εναντι του “μεγαλου”.
Το ιδιο ισχυει και το ανωτερο/κατωτερο.
να θεσω ενα ερωτημα: ποιος κανει τεχνη ισαξια του Bruckner εκατο χρονια μετα?
ή ποιος εκανε τριακοσια/τετρακοσια χρονια πριν απο αυτον?
Δεν μπορει να συμβαινει το ανθρωπινο ειδος να παρηγαγε μουσικη τεχνη μονο στο διαστημα ενος-δυο αιωνων (για να μη αναφερω στο διαστημα μιας δεκαετιας!) και μετα να σιγασε ξαφνικα.
Μα δεν υπάρχουν ούτε και μπορούν να υπάρξουν τέτοια κριτήρια , αντικειμενικά. Διότι η συζήτηση για "υψηλή" και "χαμηλή" τέχνη προϋποθέτει εξ ορισμού ότι αυτός ο οποίος θέτει τα κριτήρια είναι και αυτός που θεωρεί ότι αυτη η μουσική (μια και γι αυτήν μιλάμε ) είναι αυτή που τα πληροί που είναι συγχρόνως και η μουσική που ακούει ο ίδιος και όχι αντίστροφα , ενώ ταυτόχρονα εγκαθιδρύει μια ανισοβαρή σχέση μεταξύ του εκτιμώντος την "υψηλή" μουσική και αυτού που την απεχθάνεται. Ο υποκειμενισμός λοιπόν ελλοχεύει , είναι παρών , είναι αναπόφευκτος .
Σε κάθε πάντως περίπτωση , το "ποιοτικόμετρο" , όποιο κι αν είναι αυτό και ό,τι κι αν μετράει , δεν μπορεί παρά να μας είναι παντελώς αδιάφορο , αν το αντικείμενο μας -η μουσική που ακούμε- δεν μπορεί να μας εμπλέξει συναισθηματικά με οποιονδήποτε τρόπο ( τι να το κάνω όταν για τον Α ο Μπρούκνερ* πχ. είναι μεγάλος δημιουργός κι εμένα μου προκαλεί αδιαφορία , πλήξη , βαρεμάρα )
* αντικαταστήστε το όνομα με όποιο θέλετε εσείς.
To ερώτημα ειναι άν μάς αρέσει περισσότερο ο Elton John απ´τον Μozart επί παραδείγματι??
Αν ειναι αυτό κανένα πρόβλημα..
Υπ´αυτό τό πρίσμα και η Lady Gaga μπορεί νά αρέσει σέ κάποιον πιό πολύ.
Και μένα λόγω τής αγάπης πού τρέφω στον επτάχρονο γιό μου οι ζωγραφικές του μουντζαλιές μέ συγκινούν περισσότερο απο κάποιον διάσημο πίνακα,μερικές φορές.
Μιά χαρά pop έγραφε ο Elton και ακούγεται (κάποιες φορές)ευχάριστα..
Αυτό τί σημαίνει??
Οτι θά καταγραφεί ως τομή στην Τέχνη??
Κάπου μπερδεύομαι..
Και γιατί έν τέλει νά μήν υπάρχει ,κατά Λακάν(πού δέν τούχω και καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση εδώ πού τά λέμε)και άλλος ένας κύκλος ''επαϊόντων'' πού τό δικό τους γνωσιακό ή αισθητήριο σύστημα (μήν πώ και αισθητικό)νά αδυνατεί νά κατανοήσει τόν Mozart και ως εκ τούτου νά χρησιμοποιεί επιχειρήματα ''λαϊκίζοντα'' γιά νά τον απορρίψει..
Μήπως τελικά η υπερπροσπάθεια απόρριψης τού οποιου Mozart ειναι και αυτή μιά έκ τών άνω ''αξιολόγηση''?
Καί εάν ο Μοzart ή ο Bruckner(οχι και ιδιαίτερα προσφιλής σέ μένα)ειναι ''μουσειακό είδος'' γιατί νά μήν ειναι ''μουσειακή προσκόλληση'' ή επι 40 ετία εμμονή στό ''μεγαλείο'' τού κάθε Εlton?
Προσωπικά θεωρώ οτι παράγεται σημαντική μουσική και σήμερα και αυτό τό έχω αποδείξει πλειστάκις..
Ελα ομως πού άν ρωτήσεις τούς ''επαϊοντες'' υπέρ τού Elton θά σού προβάλλουν επίσης πολλές αντιρρήσεις...:Banane0::Banane0:
To ερώτημα ειναι άν μάς αρέσει περισσότερο ο Elton John απ´τον Μozart επί παραδείγματι??
Αν ειναι αυτό κανένα πρόβλημα..
Υπ´αυτό τό πρίσμα και η Lady Gaga μπορεί νά αρέσει σέ κάποιον πιό πολύ.
Και μένα λόγω τής αγάπης πού τρέφω στον επτάχρονο γιό μου οι ζωγραφικές του μουντζαλιές μέ συγκινούν περισσότερο απο κάποιον διάσημο πίνακα,μερικές φορές.
Μιά χαρά pop έγραφε ο Elton και ακούγεται (κάποιες φορές)ευχάριστα..
Αυτό τί σημαίνει??
Οτι θά καταγραφεί ως τομή στην Τέχνη??
Κάπου μπερδεύομαι..
Και γιατί έν τέλει νά μήν υπάρχει ,κατά Λακάν(πού δέν τούχω και καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση εδώ πού τά λέμε)και άλλος ένας κύκλος ''επαϊόντων'' πού τό δικό τους γνωσιακό ή αισθητήριο σύστημα (μήν πώ και αισθητικό)νά αδυνατεί νά κατανοήσει τόν Mozart και ως εκ τούτου νά χρησιμοποιεί επιχειρήματα ''λαϊκίζοντα'' γιά νά τον απορρίψει..
Μήπως τελικά η υπερπροσπάθεια απόρριψης τού οποιου Mozart ειναι και αυτή μιά έκ τών άνω ''αξιολόγηση''?
Καί εάν ο Μοzart ή ο Bruckner(οχι και ιδιαίτερα προσφιλής σέ μένα)ειναι ''μουσειακό είδος'' γιατί νά μήν ειναι ''μουσειακή προσκόλληση'' ή επι 40 ετία εμμονή στό ''μεγαλείο'' τού κάθε Εlton?
Προσωπικά θεωρώ οτι παράγεται σημαντική μουσική και σήμερα και αυτό τό έχω αποδείξει πλειστάκις..
Ελα ομως πού άν ρωτήσεις τούς ''επαϊοντες'' υπέρ τού Elton θά σού προβάλλουν επίσης πολλές αντιρρήσεις...:Banane0::Banane0:
Μα η συζήτηση άρχισε επειδή κάποιος χαρακτήρισε μικρό τον Elton και μεγάλο τον Bruckner. Ολως τυχαίως είναι και αυτός που του αρέσει ο Bruckner και όχι ο Elton. Αυτόματα ως καταναλωτής πολιτιστικών προϊόντων αυτοτοποθετείται σε μια ανώτερη ιεραρχική βαθμίδα γούστου. Στο λακανικό τρίπτυχο RSI ( Reel , Symbolique, Imaginaire - και δεν τα εξηγώ για σένα προς Θεού) ο καταναλωτής αυτός καταναλώνει συμβολικά κοινωνικό κύρος . Οταν μετά επιθυμεί να δικαιολογήσει αυτή την κατανάλωση του Συμβολικού περνά σε αιτιολογήσεις περί τομής στην τέχνη .
Δεν διαφωνουμε Σπυρο.
Ολα ειναι σχετικα. Γνωριζω καλα οτι στο μεσο γερμανο και τον ιταλο η οπερα ειναι προσφιλης σε βαθμο που να αποτελει "λαικη" τεχνη για αυτον.
Εκεινο που με διαολιζει εμενα ειναι τι μουσικη θα εγραφε ο Μοτσαρτ σημερα.
Συμφωνιες και οπερες παντως δεν θα εγραφε
Μα η συζήτηση άρχισε επειδή κάποιος χαρακτήρισε μικρό τον Elton και μεγάλο τον Bruckner. Ολως τυχαίως είναι και αυτός που του αρέσει ο Bruckner και όχι ο Elton. Αυτόματα ως καταναλωτής πολιτιστικών προϊόντων αυτοτοποθετείται σε μια ανώτερη ιεραρχική βαθμίδα γούστου. Στο λακανικό τρίπτυχο RSI ( Reel , Symbolique, Imaginaire - και δεν τα εξηγώ για σένα προς Θεού) ο καταναλωτής αυτός καταναλώνει συμβολικά κοινωνικό κύρος . Οταν μετά επιθυμεί να δικαιολογήσει αυτή την κατανάλωση του Συμβολικού περνά σε αιτιολογήσεις περί τομής στην τέχνη .
όπως είπε κάποιος συνομιλητής, κανείς δεν ξέρει τι μουσική θα έγραφε ο Mozart σήμερα. Πολύ δε περισσότερο ο Bruckner.
Επίσης γιά κάποιο λόγο "ελέω Θεού" η μουσική από το 1700 μέχρι το 1930 έχει ανέβει στα ουράνια ενώ όλοι οι άλλοι είναι γιά τα μπάζα.
Προσπαθείστε, (οι θιασώτες της πρώτης κατηγορίας) να το δείτε και λίγο διαφορετικά, λίγο πιό ψύχραιμα....
ίσως....?
Μιά χαρά pop έγραφε ο Elton και ακούγεται (κάποιες φορές)ευχάριστα..
Αυτό τί σημαίνει??
Οτι θά καταγραφεί ως τομή στην Τέχνη??
Κάπου μπερδεύομαι..
We use essential cookies to make this site work, and optional cookies to enhance your experience.