Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από την μητέρα μου υπο την ιδιότητα της ως επικεφαλής του Ελληνικού τμήματος της ΜΚΟ IPPNW και εστάλη στον τύπο. Της ζήτησα να το ανεβάσω και εδω:
Οι νεκροί δε μετρούν στη Γάζα
ΜΑΡΙΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗ – ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
(Γιατρός-Συγγραφέας, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας Προστασίας του Περιβάλλοντος και κατά της Πυρηνικής και Βιοχημικής Απειλής, ελληνικού κλάδου της βραβευμένης με Νόμπελ Ειρήνης (1985) Διεθνούς Οργάνωσης IPPNW)
«Αν δεν υπάρχουν μπροστά κάμερες, οι νεκροί μας δε μετρούν στη Γάζα», μου είπε ο φίλος μου ο Μοχάμεντ. Έτσι υπολογίζονται οι απώλειες στον 21ο αιώνα. Με βάση την εικονική πραγματικότητα του καναπέ μας. Όταν ξεκινούσε η παράνομη εισβολή στο Ιράκ, τα ΜΜΕ ζητούσαν από την οργάνωσή μας αριθμούς. Κατασκευάζαμε επιστημονικές μελέτες για τον προϋπολογισμό των θυμάτων. Οι αόρατες απώλειες, όπως οι δείκτες των Χρηματιστηρίων γινόντουσαν πηχυαίοι τίτλοι. Σήμερα, μετά το θρίαμβο των δυνάμεων της Αυτοκρατορίας του δημοκράτη Μπους, κανείς πια δεν ενδιαφέρεται για τα καθημερινά θύματα. Το ίδιο γινόταν τόσα χρόνια στην Παλαιστίνη. Τα κανάλια της ενημέρωσης φιλοξενούσαν μόνο εικόνες επιθέσεων αυτοκτονίας στο Ισραήλ με μονοψήφιο αριθμό θυμάτων. Οι Παλαιστίνιοι νεκροί πάντα μετρούσαν σαν υποσημείωση, αν ξεπερνούσαν τη δεκάδα σε μια μέρα.
Θα’πρεπε να το βλέπαμε. Υπήρχε εδώ και 6 μήνες τουλάχιστον, αφ’ ότου ξεκίνησε ο σφιχτός αποκλεισμός. Μόνη δίοδος τα τούνελ απ’ όπου περνούσαν όχι αλεύρι και γάλα, αλλά σάπια μπισκότα και ότι χαλασμένο επέτρεπαν οι διεφθαρμένοι αιγύπτιοι αξιωματούχοι. Κανείς δε μιλούσε για το γκέτο που δημιουργήθηκε από τους απογόνους των θυμάτων της Βαρσοβίας. Πέταξαν και φυλλάδια στους αμάχους αντί λουλούδια για τους τάφους τους. «Φύγετε» έγραφαν. Εξαερωθείτε στους φούρνους του νέου Αουσβιτς, που κατασκευάσαμε με φαντασμαγορικές βόμβες διασποράς αντί πυροτεχνημάτων. Κοιτάτε ψηλά. Η μόνη έξοδος, η μόνη Ελευθερία σας.
Ο θρίαμβος του κυνισμού. «Για όλα φταίει η Χαμάς» λέει ο ματωμένος ηλίθιος πρόεδρος. Και ο υποσχόμενος αλλαγή σιωπά. Το Ισραήλ έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται την ασφάλειά του, λένε. Οι Παλαιστίνιοι; Ξεριζωμένοι από τη γη τους για να δημιουργηθεί το κράτος δήμιος, στριμώχτηκαν σε μια λωρίδα γης σαρδέλες σε κονσέρβα για κατανάλωση. Και μεις υποταχθήκαμε. Έτσι άδικος παράνομος, παράλογος είναι ο κόσμος, λέμε. Ποιος μας ακούει; Οι διαδηλώσεις υπονομεύτηκαν από τους κουκουλοφόρους. Στείλαμε μήνυμα στον Μπους. Ηλεκτρονικά πήραμε την απάντηση ότι το e Mail του προέδρου, δήθεν, είναι μπλοκαρισμένο από τα πολλά μηνύματα. Ποιος ακούει τη φλυαρία των μπλογκερ στο διαδίκτυο; Κουβέντες παγκόσμιου καφενείου μέχρι την κρίσιμη στιγμή που άλλοι αποφασίζουν τι θα γίνει.
Τα Χρηματιστήρια ανέκαμψαν και οι τιμές του πετρελαίου πήραν τη συνήθη ανηφόρα. Το αίμα των αθώων είναι το λάδι στα γρανάζια της Οικονομίας, η ασφάλεια των βολεμένων. Μια μέρα κράτησε η επικαιρότητα της σφαγής στη Γάζα. Έπειτα ήλθε το τρομοκρατικό χτύπημα και στρέψαμε ξανά τους προβολείς στον ομφαλό μας. Οι νεκροί στη Γάζα αθροίζονται αναρίθμητοι, αόρατοι. ουσιαστικά ανύπαρκτοι για μας και τον υπόλοιπο κόσμο. Μέχρι να έλθει και η δική μας η σειρά θα στρουθοκαμηλίζουμε. Θυμηθείτε. Στην Ουτοπία της ανθρώπινης αρμονικής συμβίωσης δε μπορεί να υπάρξει Ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη.
Οι νεκροί δε μετρούν στη Γάζα
ΜΑΡΙΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗ – ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
(Γιατρός-Συγγραφέας, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας Προστασίας του Περιβάλλοντος και κατά της Πυρηνικής και Βιοχημικής Απειλής, ελληνικού κλάδου της βραβευμένης με Νόμπελ Ειρήνης (1985) Διεθνούς Οργάνωσης IPPNW)
«Αν δεν υπάρχουν μπροστά κάμερες, οι νεκροί μας δε μετρούν στη Γάζα», μου είπε ο φίλος μου ο Μοχάμεντ. Έτσι υπολογίζονται οι απώλειες στον 21ο αιώνα. Με βάση την εικονική πραγματικότητα του καναπέ μας. Όταν ξεκινούσε η παράνομη εισβολή στο Ιράκ, τα ΜΜΕ ζητούσαν από την οργάνωσή μας αριθμούς. Κατασκευάζαμε επιστημονικές μελέτες για τον προϋπολογισμό των θυμάτων. Οι αόρατες απώλειες, όπως οι δείκτες των Χρηματιστηρίων γινόντουσαν πηχυαίοι τίτλοι. Σήμερα, μετά το θρίαμβο των δυνάμεων της Αυτοκρατορίας του δημοκράτη Μπους, κανείς πια δεν ενδιαφέρεται για τα καθημερινά θύματα. Το ίδιο γινόταν τόσα χρόνια στην Παλαιστίνη. Τα κανάλια της ενημέρωσης φιλοξενούσαν μόνο εικόνες επιθέσεων αυτοκτονίας στο Ισραήλ με μονοψήφιο αριθμό θυμάτων. Οι Παλαιστίνιοι νεκροί πάντα μετρούσαν σαν υποσημείωση, αν ξεπερνούσαν τη δεκάδα σε μια μέρα.
Θα’πρεπε να το βλέπαμε. Υπήρχε εδώ και 6 μήνες τουλάχιστον, αφ’ ότου ξεκίνησε ο σφιχτός αποκλεισμός. Μόνη δίοδος τα τούνελ απ’ όπου περνούσαν όχι αλεύρι και γάλα, αλλά σάπια μπισκότα και ότι χαλασμένο επέτρεπαν οι διεφθαρμένοι αιγύπτιοι αξιωματούχοι. Κανείς δε μιλούσε για το γκέτο που δημιουργήθηκε από τους απογόνους των θυμάτων της Βαρσοβίας. Πέταξαν και φυλλάδια στους αμάχους αντί λουλούδια για τους τάφους τους. «Φύγετε» έγραφαν. Εξαερωθείτε στους φούρνους του νέου Αουσβιτς, που κατασκευάσαμε με φαντασμαγορικές βόμβες διασποράς αντί πυροτεχνημάτων. Κοιτάτε ψηλά. Η μόνη έξοδος, η μόνη Ελευθερία σας.
Ο θρίαμβος του κυνισμού. «Για όλα φταίει η Χαμάς» λέει ο ματωμένος ηλίθιος πρόεδρος. Και ο υποσχόμενος αλλαγή σιωπά. Το Ισραήλ έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται την ασφάλειά του, λένε. Οι Παλαιστίνιοι; Ξεριζωμένοι από τη γη τους για να δημιουργηθεί το κράτος δήμιος, στριμώχτηκαν σε μια λωρίδα γης σαρδέλες σε κονσέρβα για κατανάλωση. Και μεις υποταχθήκαμε. Έτσι άδικος παράνομος, παράλογος είναι ο κόσμος, λέμε. Ποιος μας ακούει; Οι διαδηλώσεις υπονομεύτηκαν από τους κουκουλοφόρους. Στείλαμε μήνυμα στον Μπους. Ηλεκτρονικά πήραμε την απάντηση ότι το e Mail του προέδρου, δήθεν, είναι μπλοκαρισμένο από τα πολλά μηνύματα. Ποιος ακούει τη φλυαρία των μπλογκερ στο διαδίκτυο; Κουβέντες παγκόσμιου καφενείου μέχρι την κρίσιμη στιγμή που άλλοι αποφασίζουν τι θα γίνει.
Τα Χρηματιστήρια ανέκαμψαν και οι τιμές του πετρελαίου πήραν τη συνήθη ανηφόρα. Το αίμα των αθώων είναι το λάδι στα γρανάζια της Οικονομίας, η ασφάλεια των βολεμένων. Μια μέρα κράτησε η επικαιρότητα της σφαγής στη Γάζα. Έπειτα ήλθε το τρομοκρατικό χτύπημα και στρέψαμε ξανά τους προβολείς στον ομφαλό μας. Οι νεκροί στη Γάζα αθροίζονται αναρίθμητοι, αόρατοι. ουσιαστικά ανύπαρκτοι για μας και τον υπόλοιπο κόσμο. Μέχρι να έλθει και η δική μας η σειρά θα στρουθοκαμηλίζουμε. Θυμηθείτε. Στην Ουτοπία της ανθρώπινης αρμονικής συμβίωσης δε μπορεί να υπάρξει Ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη.
