Σαν παρατηρητής - και όσο μπορώ συμμετέχων, βλέπω τις αδυναμίες και την βραδύτητα των "αγανακτισμένων" σε αρκετά πράγματα. Αλλά τους αναγνωρίζω αρκετά ελαφρυντικά καθώς πρόκειται για ειρηνικό μη συγκρουσιακό κίνημα. Απο την άλλη, πρέπει να ισορροπίσουν ανάμεσα σε διαμετρικά αντίθετες τάσεις εντός του σώματος και απ'όσο βλέπω μέχρι τώρα τα πάνε καλά. Τέτοιου είδους προσπάθειες δεν μπορούν να έχουν την ταχύτητα που έχει μια κομματικά οργανωμένη απόπειρα, ούτε τα αιτήματα να είναι τόσο άμεσα και ταξικά...
Στην Ελλάδα, το πιο εύκολο πράγμα είναι να χρωματίσεις μια συγκέντρωσή σαν του Συντάγματος... Βρίσκεις τα κομματικά συνθήματα έτοιμα, παρατάσεις και τα απο χρόνια έτοιμα αιτήματα και καθάρισες. Το πρόβλημα είναι, οτι σε 10 λεπτά, αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις οτι ή ο κόσμος θα ροπαλιέται μεταξύ του, ή - αν εχεις κάποια δύναμη - έμεινες μόνο εσύ και οι "γνωστοί 100 δικοί σου"...
Απο την άλλη πλευρά η χρωματισμένη συγκέντρωση περνάει απαρατήρητη απο τους 300 κι απο το σύνολο της κοινής γνώμης - τι'χες Γιάννη, τι'χα πάντα...
Παρ'οτι λένε τα 3 μεγαλύτερα κοινοβουλευτικά κόμματα ότι οι "αγανακτισμένοι" δεν αντιπροσωπεύουν κίνδυνο και δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, οι τελευταίοι το έχουν κάνει ήδη και άλλαξαν πολλά. Και μόνο που έδωσαν στον απλό - πολιτικοποιημένο ή μη - πολίτη την ικανότητα να διαπιστώσει την δύναμή του - νομίζω μεταφέρθηκε για αργότερα η ημερομηνία ψήφισης του μνημόνιου2 - έχει απο μόνο του την αξία του. Αυτό είναι που τρέμουν τα κόμματα - οτι θα πάψει ο κόσμος να τους ακολουθεί, δεν θα μπορούν να τον κατευθύνουν - και οτι η λογική του "μαντριού" και του "διαίρει και βασίλευε" έχει περάσει πια...
