Original CD <- VS -> VinylRip γραμμένο σε CD-R

Sakis NS

New member
15 August 2015
15
Καλησπέρα σε όλους,

Νέος και ψαρούλης στο forum...

Εδώ και 3-4 μήνες έχω φάει κόλλημα με κάτι το οποίο αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζει τον κόπο πρακτικά, αν και προσωπικά με ικανοποιεί ιδιαίτερα το ηχητικό αποτέλεσμα.

Αποφάσισα λοιπόν να μεγαλώσω την δισκοθήκη μου με CD που θέλω να υπάρχουν στην συλλογή μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως να τα αγοράσεις είναι και η ποιοτικότερη λύση, αφού πλέον μόνο remasters βρίσκονται στην αγορά, και τις περισσότερες φορές μάλιστα με τρομερές αλλαγές στο πως ακουγόταν αρχικά ο δίσκος.

Κάνω δικά μου rips από βινύλια φίλων, με δικό μου ψευτό-mastering, για απομάκρυνση κυρίως των "clicks" και των "pops" που παρουσιάζονται λόγω του surface noise από τον δίσκο (σε ανεκτό βαθμό, χωρίς να κάνω τον ήχο "πλαστικό").

Όλα αυτά λοιπόν τα γράφω σε CD, χαμηλές ταχύτητες κτλ κτλ,σε taiyo yuden δισκάκια πάντα, ceramic ή gold.

Και ρωτάω εγώ τώρα το κοινό...από ένα δείγμα που δημιουργείται wav ή flac σε 24/96 ή 24/192, η υποδειγματοληψία που πραγματοποιείται στο CD κατά την εγγραφή (σε 16/44.1), αποφέρει καλό αποτέλεσμα ως προς την μεταφορά του original-όπως βγήκε τότε- αναλογικού ήχου (πρώτης κοπής δίσκου χωρίς remastering, πιστότητα και ποιότητα βινυλίου, κ.α.) σε ψηφιακό μέσο όπως είναι το CD ???

Δηλαδή με λίγα λόγια, επιτυγχάνεται καλύτερο αποτέλεσμα σε σχέση με την αγορά ενός CD που έχει υποστεί remastering, και κατ'εμένα έχει αλλάξει πολύ από την αρχική του μορφή ??

Ξέρω πως το ιδανικό είναι να αναπαράγω τα wav και flac από το pc στα αρχικά, δλδ στα 24/96 ή 24/192, αλλά ας εστιάσουμε στο ότι θέλω να είναι με την μορφή CD, ούτε καν σε DVD για να προλάβω απαντήσεις περί DVD-Αudio.

Τι πιστεύεται ??

Ευχαριστώ προκαταβολικά για τις απαντήσεις σας.
 
Last edited by a moderator:
Καλώς ήρθες !

Το τελευταίο που πρέπει να σε απασχολεί είναι η, όπως αναφέρεις, ''υποδειγματοληψία που πραγματοποιείται στο CD κατά την εγγραφή (σε 16/44.1) από το vinylrip που και καλά έγινε σε 24/96 ή 24.192 '' ... δεν νομίζω ότι θα αντιληφθείς την 'υποβάθμιση' ...

Επίσης αν και είναι ανάλογο βέβαια και με την μουσική που ακούς, αν μιλάμε πχ. για ριμάστερς κλασσικών ροκ γκρουπς όπως Doors, Zeppelin, Floyd, κλπ. κλπ., η εμπειρία μου δείχνει ότι δουλειά που γίνεται κατά την επανέκδοση των cds είναι καταπληκτική και συνηθέστατα έχεις καλύτερο ήχο από τον τότε των βινυλίων.... άλλωστε συνήθως εμπλέκονται και κορυφαίοι ηχολήπτες/παραγωγοί (Χόφμαν, Μπότνικ, Λούντβιχ, κλπ.)

Όμως και γενικώτερα σε περιπτώσεις κλασσικής που με ενδιαφέρουν, έχω ανάλογες εμπειρίες από το ριμάστεριν ηχογραφήσεων του 60, 70, κλπ... πχ. ο κύκλος Μάλερ του Λέννυ στην Νέα Υόρκη ουδέποτε ακούσθηκε καλύτερος από τα ριμάστερς του Andreas K. Meyer το 2011 ...

--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---

χιχιχιχ, Σωκράτη, ούτε ο Αι Γιώργης δεν σκότωνε τόσο γρήγορα τα φίδια ...
 
Ευχαριστώ για τις διορθώσεις, και για την απάντηση.

Δεδομένου επομένως ότι δεν είναι ιδιαίτερα αντιληπτή η υποδειγματοληψία στο CD, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι είναι καθαρά θέμα γούστου.

Δηλαδή, αν προτιμώ τα αρχικά masters ή τα remasters ενός album.
Αν μπει επομένως ο παράγοντας ότι θέλω να έχω έναν δίσκο που βγήκε το 1977, να ακούγεται όπως βγήκε στην κυκλοφορία το 1977 όπως και αν ακουγόταν, τότε μάλλον είμαι σε σωστό μονοπάτι... :)

Btw, με έκανε να ασχοληθώ με αυτό το πράγμα όταν άκουσα το Operation Mindcrime από Queensryche, από το βινύλιο του '88, σε σχέση με την remaster έκδοση CD που είχα του 2003. Μου φάνηκε ότι άκουγα μια άλλη μπάντα απλά ! Από εκεί και έπειτα, υιοθέτησα την αντίληψη ότι, ένα album είναι ένα στίγμα στον χρόνο, επομένως αν μπορώ να το κρατήσω ως έχει, αυτό θα κάνω... :)
 
Το αυθεντικό mastering είναι, νομίζω, ο μοναδικός λόγος για το ριπάρισμα των lps. Αλλά, χωρίς να διαφωνώ ιδιαίτερα, δεν σημαίνει ότι οτιδήποτε παλιό είναι και κατ'ανάγκη καλύτερο.

Σχετικά με την ποιότητα εγγραφής τώρα είναι λίγο υπερβολικό να θεωρούμε ότι με έναν οικιακό εξοπλισμό έχουμε καλύτερα ηχητικά αποτελέσματα από αυτόν ενός στούντιο με επαγγελματικό εξοπλισμό που γράφει τα CD κατ'ευθείαν από τις αναλογικές ταινίες.

Όσο για την υπερδειγματοληψία, πάντα κατά τη γνώμη μου, η διαφορά που ίσως προσφέρει είναι σαφώς μικρότερη ακόμα και από τον πιο ασήμαντο παράγοντα που επηρεάζει τη λειτουργία ενός πικ-απ. Στο δικό μου, μάλλον ταπεινό, σύστημα οι διαφορές είναι ελάχιστα αντιληπτές.
 
Το αυθεντικό mastering είναι, νομίζω, ο μοναδικός λόγος για το ριπάρισμα των lps.

Ακριβώς αυτό, επειδή επιθυμώ να έχω ένα album με το αυθεντικό του master, γι αυτό και μπήκα σε αυτήν την διαδικασία.

Σαφώς και η ποιότητα εγγραφής δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο την ποιότητα εγγραφής με επαγγελματικό εξοπλισμό.

Αν με τις νέες κυκλοφορίας, είχαμε την πιστή μεταφορά του αρχικού αποτελέσματος σε CD, με τις όποιες τεχνολογικές παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν χωρίς να επηρεάζεται η "χρειά" της μπάντας όπως ήταν τότε, τότε δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης του thread.
(Οι πρώτες κυκλοφορίες σε CD το κατάφερναν σε ανεκτό βαθμό, βλέπε CD με την ένδειξη [AAD] ή και πιο συμβατικά στα [ADD])

Απλά, αυτό που δεν μου αρέσει (θέμα γούστου μου) είναι αυτή η "παραλλαγή" του αρχικού αποτελέσματος, σε τέτοιο βαθμό ώστε η νέα παραγωγή να μην αγγίζει το αρχικό αποτέλεσμα.

Θέλετε πείτε το παραξενιά δική μου, δεν ξέρω...απλά σκέφτομαι αν αξίζει από τεχνολογικής άποψης το όλο εγχείρημα μου.

Επειδή και το δικό δεν είναι κανένα ψαγμένο σύστημα hi-fi, σου λέω ότι μπορώ και αντιλαμβάνομαι την διαφορά όταν, ενώ μεγάλωσα ακούγοντας τα remasters, τώρα ακούω τα originals και ακούω-νιώθω την διαφορά.

Ένα άλλο τρανταχτό παράδειγμα, τα remasters του ozzy το 2002 (αν βάλουμε και τα blizzard και diary που παίζανε άλλοι τύμπανα, και μπάσο...το τραβάμε πολύ :P). Ένιωσα όταν άκουσα για πρώτη φορά τα original τόσο μα τόσο εξαπατημένος. Αλλά πόσο γνώση περί ήχου να έχει ένας πιτσιρικάς στα πρώτα του ακούσματα, ειδικά όταν το Internet ήταν στα σπάργανά του στα μέρη μας.
 
Σωστά!

Επίσης, ο ήχος από το LP έχει ένα ιδιαίτερο άκουσμα που σε "μεταφέρει" στην εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε.
 
Διάβασε το σχετικό άρθρο μου εδώ:
http://sonusnaturalis.com/vinyl_hi_end_digitizing

Επίσης να θυμάσαι ότι εφ' όσον, είτε προηγηθεί οποιαδήποτε επεξεργασία (π.χ. αποθορυβοποίηση) ή γίνει υποδειγματοληψία (Downsampling ή Downgrading) είναι απαραίτητο το σωστό dithering. -bye-
 
Μήπως θα μπορούσε ο δημιουργός του νήματος να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες γιά την διαδικασία που ακολουθεί γιά το rip καθώς και τι
εξοπλισμό (hardware / software) χρησιμοποιεί?
 
Διάβασε το σχετικό άρθρο μου εδώ:
http://sonusnaturalis.com/vinyl_hi_end_digitizing

Εντάξει, τι να πω εγώ τώρα...ειλικρινά με "ρούφηξε" η σελίδα ! Τέλεια δουλειά, με επαγγελματικό εξοπλισμό, αλλά πέραν αυτού χρήσιμες πληροφορίες που οφείλω να παραδεχτώ ότι δεν τις ήξερα. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ !

--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---

Μήπως θα μπορούσε ο δημιουργός του νήματος να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες γιά την διαδικασία που ακολουθεί γιά το rip καθώς και τι
εξοπλισμό (hardware / software) χρησιμοποιεί?

Η διαδικασία περιλαμβάνει τα βασικά δηλαδή:

1) Πλύσιμο δίσκου, με πλυντήριο δίσκων φίλου (δανεικό)
2) Καθάρισμα δίσκου με το κλασσικό βουρτσάκι
3) Καθαρισμός βελόνας
4) Και rip.
Προφανώς και η διαδικασία δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο αυτήν του χρήστη Sonus Naturalis, αλλά είναι επάγγελμά του, ενώ εγώ την ψάχνω για δικό μου γούστο.

Hardware/Software κι εδώ τα πράγματα είναι απλά και φτωχά.
Πικ-απ: HITACHI model HT-R10
Κεφαλή-βελόνα: Stanton 500.v3
Ενισχυτής - Phono Stage: PIONEER A-X5 [No Equalizer]
Κάρτα ήχου: CREATIVE SOUND BLASTER X-FI HD
Software: Audacity σε 24/192 συνήθως (εξαρτάται από την κατάσταση του δίσκου-αν είναι πολύ φθαρμένος τότε το ρίχνω σε 24/96) αποθηκευμένο σε wav αρχικά.
Έπειτα χωρίζω σε κομμάτια τον δίσκο χειροκίνητα, και εφαρμόζω σε κάθε κομμάτι wav, το προγραμματάκι ClickRepair

, με ρυθμίσεις : Declick: 20, DeCrackle: Off, Automatic: All
Τέλος μετατρέπω σε flac κρατώντας τα 24/192 ή 24/96 και βάζω tags στα κομμάτια.

Για την εγγραφή σε CD, δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, πάντα CD-R της taiyo yuden ceramic ή gold, εγγραφή με το ashampoo, στην χαμηλότερη ταχύτητα, gapless, και χωρίς normalize των κομματιών μεταξύ τους.
 
......
Αν μπει επομένως ο παράγοντας ότι θέλω να έχω έναν δίσκο που βγήκε το 1977, να ακούγεται όπως βγήκε στην κυκλοφορία το 1977 όπως και αν ακουγόταν, τότε μάλλον είμαι σε σωστό μονοπάτι....

.......

Ακουγόταν σωστά...Με ποιά κριτήρια, με μέτρο σύγκρισης τι?
Σε τι σύστημα? Σε τι χώρο?

Το μονοπάτι που έχεις διαλέξει- πέραν της ευχάριστης απασχόλησης και του προσωπικού γούστου-
δεν σε βγάζει στο δρόμο που ψάχνεις καθότι δεν μπορείς να πιάσεις το νήμα από την αρχή.
Καθώς δεν έχεις στην κατοχή σου τα masters tapes και τα remaster tapes ώστε να κάνεις συγκρίσεις..
 
Ακουγόταν σωστά...Με ποιά κριτήρια, με μέτρο σύγκρισης τι?
Σε τι σύστημα? Σε τι χώρο?

Δεν είπα αν "ακουγόταν σωστά..." ή όχι! Δεν υπάρχει ακούγεται σωστά ή λάθος...ακούγεται για άλλον σωστά, και για άλλον λάθος.
Με μόνο κριτήριο το re-mastering που έχει γίνει από τα αρχικά master tapes, και έχει κυκλοφορήσει επίσημα. Από την στιγμή που έχουν γίνει αλλαγές σε στάθμες συχνοτήτων από τις αρχικές (αλλαγές στο eq) για τις ανάγκες των remaster εκδόσεων, χάνει ένα μεγάλο στίγμα της τότε χρειάς. Μόνον τότε αξίζει πιστεύω η διαδικασία, απλά το ζήτημα είναι όλο και ποιο έντονο και συχνό σε επανεκδόσεις παλαιών δίσκων, οπότε με γνώμονα αυτό προτιμώ τα vinylrips.
Σχετικά με το σύστημα και των χώρο όπως λες, θα ήταν λάθος αν θεωρήσουμε καθολική την σύγκριση...επομένως ο καθένας αντιλαμβάνεται (αν αντιλαμβάνεται...) την όποια διαφορά με το δικό του σύστημα, και στον δικό του χώρο. Επομένως δεν νομίζω πως έχει τόσο νόημα να εστιάσουμε σε αυτό.

Το μονοπάτι που έχεις διαλέξει- πέραν της ευχάριστης απασχόλησης και του προσωπικού γούστου-
δεν σε βγάζει στο δρόμο που ψάχνεις καθότι δεν μπορείς να πιάσεις το νήμα από την αρχή.
Καθώς δεν έχεις στην κατοχή σου τα masters tapes και τα remaster tapes ώστε να κάνεις συγκρίσεις..

Εεε..θα ήταν χαζό να ισχυριστώ ότι μπορώ να πετύχω τέτοιου είδους σύγκριση. Η σύγκριση γίνεται ως προς το τελικό αποτέλεσμα πάντα. Δηλαδή ως προς το τι βγήκε στην κυκλοφορία τότε, και τώρα.
Επομένως ουσιαστικά συγκρίνεται η τότε δουλειά των παραγωγών και του αποτελέσματος που είχε προκύψει, σε σχέση με τις επανεκδόσεις που έχουν βγει, και βγαίνουν, και του αποτελέσματος που προκύπτει τώρα.
Φυσικά δεδομένου του δικού μου γούστου και αισθητικής, όποιο κι αν είναι το τότε αποτέλεσμα, το προτιμώ.
Δεν ακυρώνω σε καμία περίπτωση την δουλειά των παραγωγών σήμερα, αφού πολλές φορές η δουλειά που έχει γίνει είναι εξαιρετική, εάν και εφόσον δεν έχουν γίνει δραματικές αλλαγές στο ηχόχρωμα της μπάντας. Εδώ είναι που μπαίνει κυρίως η συνισταμένη του δικού μου γούστου, όπου προτιμώ το τότε (αρχικό, όπως βγήκε τότε...) αποτέλεσμα.

Ελπίζω να έγινα αντιληπτός...