Geordie Greep - The New Sound (2024)
Η αλήθεια είναι ότι βιαστήκαμε να θρηνήσουμε πάνω από το φρεσκοπαγωμένο μνήμα των Black Midi και λησμονήσαμε μια βασική σταθερά της σύγχρονης βρετανικής κοσμοθεωρίας.
Ο Geordie Greep, καθώς και όλοι οι πρωτοκλασάτοι μουσικοί που ξεχωρίζουν κατά καιρούς, δεν υπήρξε ποτέ ομαδικός παίκτης, (βλ. Steven Wilson) αλλά ένας ιδιοφυής, εγωκεντρικός διευθυντής ορχήστρας σε ένα θέατρο του μεταβιομηχανικού παραλόγου.
Και αν το πρώτο άλμπουμ των Black Midi (εκεί τον γνώρισα) ήταν το νοσηρό μνημείο της σύγχρονης αστικής παράνοιας, το προσωπικό του ντεμπούτο, με τον παραπλανητικά απλοϊκό τίτλο The New Sound, δεν κουβαλάει στις βαλίτσες κάποια παρθενογένεση, αντιθέτως ζωγραφίζει μια οργανικότητα στις σκληροτράχηλες μαθηματικές εξισώσεις με τις οποίες μας καλοέμαθε τα προηγούμενα χρόνια με την μπάντα που ''ανδρώθηκε'' μουσικά.
Εδώ κάνει σαματά πάνω σε μεγαλομανείς ποπ φόρμες ποτισμένες με θεατρικότητα και δείχνει να ισορροπεί ανάμεσα στον οργασμό που παράγουν οι ηχητικές του μνήμες και τον απόλυτο υπαρξιακό τρόμο που προκύπτει από το μέγεθος των ενορχηστρώσεων..
Δεν υπάρχουν τραγούδια εδώ μέσα με αρχή μέση και τελος αλλά χαοτικές παρτιτούρες μεταμφιεσμένες σε ονειρικά πλάσματα που αναζητούν τη λύτρωση μέσα σε δαιδαλώδη φωτεινά τοπία.
Ο Greep επιστράτευσε για το εγχείρημα έναν στρατό τριάντα και πλέον άρτια καταρτισμένων μουσικών, μετατρέποντας τα στούντιο του Λονδίνου και του Σάο Πάολο σε χαρακώματα.
Το ηχητικό αποτέλεσμα μοιάζει με το σενάριο όπου ο Frank Zappa αναλαμβάνει να ενορχηστρώσει τη δισκογραφία των Steely Dan, αφού προηγουμένως τους έχει ποτίσει με διάφορες διεγερτικές ουσίες σε κάποιο κακόφημο καμπαρέ της Βραζιλίας.
Τα πάντα στο άλμπουμ κινούνται με μια υστερική οσο και μαθηματική ακρίβεια. Οι ρυθμοί μεταβάλλονται με την ταχύτητα μιας σκυταλοδρομίας σε ένα μεταφυσικό ιπποδρόμιο βγαλμένο απο το Ιερό Βουνό του Χοδορόφσκι.
Από το κοφτερό jazz-rock του Blues περνάμε απροειδοποίητα στις ιδρωμένες, πολυρυθμικές τσαχπινιές του Holy, Holy και από εκεί στις lounge παγίδες του Terra.
Όμως, πίσω από αυτή την ακατάσχετη, σχεδόν επιδειξιομανή δεξιοτεχνία, κρύβεται μια βαθιά, παγερή μοναξιά που μετατρεπεται σε φλυαρία . Αν ακούσετε το Motorbike θα καταλάβετε τι εννοώ. Στο ίδιο κομμάτι ''θυμάται'' τις... ανέμελες μέρες των Black Midi και πέφτει με τα μούτρα στο μαθηματικό όσο και industrial όργιο του ντεμπούτου τους.
Οι ήρωες του Greep είναι φιγούρες φευγάτες, ηδονιστές και νάρκισσοι που παραμιλούν. Η ερμηνεία του είναι μια θεατρική απαγγελία, φτύνει στίχους που ξεσκεπάζουν την ανδρική ματαιοδοξία, την απόρριψη και την απόγνωση. Στο επικό δωδεκάλεπτο "The Magician", το άλμπουμ αγγίζει τις δικές του κορυφές.
Ένας συγκλονιστικός θρήνος για τις ψευδαισθήσεις που καταρρέουν, προτού ο δίσκος κλείσει ειρωνικά με μια αποστειρωμένη σχεδόν διασκευή στο "If You Are But a Dream" του Σινάτρα.
Το The New Sound είναι ένας δύσκολος, εξαντλητικός δίσκος, που αρνείται πεισματικά να χαϊδέψει τα αυτιά του ακροατή. Είναι μια θορυβώδης Βαβέλ στα χρόνια της ευκολίας.
Ο Greep αποδεικνύει ότι διαθέτει το ταλέντο να γίνει ο απόλυτος αιρετικός της γενιάς του, αρκεί η ανάγκη του για εντυπωσιασμό να μην καταπιεί τελικά την ίδια του την ειλικρίνεια. Ακούγοντας το The Magician όμως, καταλαβαίνει κανείς ότι η συνθετική του κυκλοθυμικότητα είναι όπλο και αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους.
Σε προσωπικό επίπεδο δεν έχω πάρε δώσε με τους Steely Dan.. Έχω όμως με τον Frank Zappa που τους ποτίζει.
Σε τεχνικό επίπεδο δύσκολα θα βρείτε κάποιον που να υστερεί μέσα σε αυτό το χάος από νότες.
