Στις 27 Οκτωβρίου, σε ηλικία 67 ετών απεβίωσε στο Σικάγο ο σπουδαίος, συνθέτης και τραγουδιστής Terry Callier.
Με τον πρώτο κιόλας δίσκο του, το The New Folk Sound of Terry Callier προσδιορίζει ένα προσωπικό ύφος που είναι επηρεασμένο από τη φολκ αλλά και την τζαζ του John Coltrane. Το LP με την ήρεμη ερμηνεία του, την ακουστική κιθάρα και τα δύο μπάσα, αξίζει να ακουστεί. Τα επόμενα άλμπουμ του, στην Cadet Records, τα Occasional Rain (1972), What Color Is Love (1972) και I Just Can't Help Myself (1973) παρουσιάζονται εξελιγμένα και πιο ώριμα μουσικά και τον καθιερώνουν στην κοινότητα των τραγουδοποιών του Chicago, όπου δραστηριοποιήθηκε καλλιτεχνικά. Η εκφραστική ακουστική κιθάρα του, συμπληρώνεται άλλοτε με πληκτροφόρα και άλλοτε με έγχορδα και πνευστά σε ένα μείγμα φανκ, φολκ και τζαζ. Η ερμηνεία του έχει μια σπάνια πνευματικότητα και επιβλητικότητα και οι στίχοι του ενίοτε είναι ποιητικοί και διεισδυτικοί.
Τραγούδια: A1 Segue #1 - Go Head On (Terry Callier) - 0:38, A2 Ordinary Joe (Terry Callier) - 4:19, A3 Golden Circle #317 (Terry Callier) - 3:33, A4 Segue #5 - Go Head On (Terry Callier) - 0:38, A5 Trance On Sedgewick Street (Terry Callier) - 6:17, A6 Do You Finally Need A Friend (Terry Callier, Carry Wade, Chas. Jones) - 5:42, B1 Segue #4 - Go Head On (Terry Callier) - 0:38, B2 Sweet Edie-D (Terry Callier) - 5:00, B3 Occasional Rain (Terry Callier) - 4:03, B4 Segue #2 - Go Head On (Terry Callier) - 0:38, B5 Blues For Marcus) - Cello – Earl Madison (Terry Callier) - 3:29, B6 Lean On Me (Terry Callier) - 6:28, B7 Last Segue - Go Head On (Terry Callier) - 0:38
Μουσικοί: Terry Callier (φωνητικά, κιθάρα) • Charles Stepney (τσέμπαλο, όργανο) • Leonardo Pirani (πιάνο) • Sydney Simms (μπάσο) • Robert Crowder (ντραμς) • Earl Madison (τσέλο: A5, B5) • Kitty Haywood, Minnie Riperton (σοπράνο φωνητικά) • Shirley Wahls (κοντράλτο φωνητικά)
Παραγωγή / Μηχανικός: Charles Stepney / Gary Starr
Ηχογραφήθηκε το 1971 στα στούντιο Ter Mar, Σικάγο, Ιλινόις
Ο Terry Callier, ένας από τους πιο επιδραστικούς τροβαδούρους της αμερικανικής σόουλ και φολκ σκηνής, γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1945 στο Σικάγο. Μεγαλώνοντας στις εργατικές κατοικίες του Cabrini-Green, συνδέθηκε άρρηκτα με την ακουστική κιθάρα, η οποία, σε συνδυασμό με τη βελούδινη, βαθιά βαρύτονη φωνή του, αποτέλεσε το όχημα για να γεφυρώσει τη μαύρη μουσική κληρονομιά με τον φολκ ήχο. Η πορεία του ξεκίνησε από την παιδική του ηλικία με συμμετοχή σε ντου-γουόπ σχήματα. Το πρώτο ορόσημο ήρθε το 1964 με την ηχογράφηση του ντεμπούτο του για την Prestige Records, το οποίο όμως κυκλοφόρησε καθυστερημένα το 1968. Τα επόμενα χρόνια περιπλανήθηκε σε φολκ κλαμπ, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1960 άρχισε να γράφει επιτυχίες για άλλους καλλιτέχνες της Chess Records. Η επιτυχία αυτή του εξασφάλισε προσωπικό συμβόλαιο στη θυγατρική Cadet, οδηγώντας στο μνημειώδες άλμπουμ Occasional Rain το 1972.
Το άλμπουμ αποτελεί την απόλυτη δήλωση αυτού που ονομάστηκε "φολκ-σόουλ μυστικισμός", λειτουργώντας ως μια ενιαία πνευματική σουίτα. Ο Callier, υπό την καθοδήγηση του ιδιοφυούς παραγωγού Charles Stepney, παντρεύει την ακουστική φολκ με τζαζ αυτοσχεδιασμούς και γκόσπελ αρμονίες, αποτυπώνοντας την αστική μελαγχολία. Η ηχητική αλχημεία βασίστηκε σε μια εξαιρετική ομάδα μουσικών. Ο Stepney έντυσε τον δίσκο με τσέμπαλο και όργανο, ο Leonardo Pirani βρισκόταν στο πιάνο, ο Sydney Simms στο μπάσο και ο Robert Crowder στα ντραμς. Ιδιαίτερη ατμόσφαιρα προσφέρουν το βαθύ τσέλο του Earl Madison και τα αιθέρια φωνητικά της Minnie Riperton, της Kitty Haywood και της Shirley Wahls.
Η δομή του άλμπουμ στηρίζεται στα εμβόλιμα, μοναχικά ιντερλούδια "Segue - Go Head On", που συνδέουν θεατρικά τα κομμάτια. Η ακρόαση ξεκινά με το εμβληματικό "Ordinary Joe", έναν ρυθμικό, φωτεινό ύμνο στην καθημερινή ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στο "Golden Circle #317", το πιάνο και το μπάσο χτίζουν ένα τρυφερό, νυχτερινό τοπίο. Η ατμόσφαιρα γίνεται υπνωτική στο "Trance on Sedgewick Street", όπου το σπαρακτικό τσέλο του Madison υποστηρίζει την ερμηνεία του Callier για την απομόνωση. Το "Do You Finally Need a Friend" κλείνει την πρώτη πλευρά με μια γκόσπελ κορύφωση και συγκλονιστικά γυναικεία φωνητικά. Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το γεμάτο σουίνγκ "Sweet Edie-D", ενώ ακολουθεί το ομότιτλο "Occasional Rain", όπου το τσέμπαλο του Stepney δημιουργεί έναν ηχητικό καμβά που μοιάζει με σταγόνες βροχής. Το "Blues for Marcus" φέρνει ξανά ένα μινιμαλιστικό διάλογο τσέλου και κιθάρας, ενώ το επικό "Lean On Me" χτίζεται σταδιακά σε ένα κρεσέντο συναισθηματικής έντασης, σφραγίζοντας το άλμπουμ με μια υπόσχεση ανθεκτικότητας.
Σήμερα, το Occasional Rain αναγνωρίζεται ως ένας ανεκτίμητος σταθμός της αμερικανικής μουσικής. Η σημασία του έγκειται στην πρωτοποριακή ανάμειξη των ειδών, ενώ η αξία του Callier ως πνευματικού δημιουργού παραμένει αναλλοίωτη, αποδεικνύοντας ότι η ειλικρίνεια και η συναισθηματική γύμνια μπορούν να γεννήσουν διαχρονική τέχνη.
Ανήσυχος καλλιτέχνης με σεμνή παρουσία. Αναζητήστε τη δουλειά του και δεν θα χάσετε...
Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1982 εγκατέλειψε τη μουσική, και εργάστηκε σαν προγραμματιστής υπολογιστών.
Καλό ταξίδι στον σεμνό καλλιτέχνη.
(*****, πηγές: εξώφυλλο, wikipedia.org, discogs.com, σημειώσεις επανέκδοσης, allmusic.com)
Με τον πρώτο κιόλας δίσκο του, το The New Folk Sound of Terry Callier προσδιορίζει ένα προσωπικό ύφος που είναι επηρεασμένο από τη φολκ αλλά και την τζαζ του John Coltrane. Το LP με την ήρεμη ερμηνεία του, την ακουστική κιθάρα και τα δύο μπάσα, αξίζει να ακουστεί. Τα επόμενα άλμπουμ του, στην Cadet Records, τα Occasional Rain (1972), What Color Is Love (1972) και I Just Can't Help Myself (1973) παρουσιάζονται εξελιγμένα και πιο ώριμα μουσικά και τον καθιερώνουν στην κοινότητα των τραγουδοποιών του Chicago, όπου δραστηριοποιήθηκε καλλιτεχνικά. Η εκφραστική ακουστική κιθάρα του, συμπληρώνεται άλλοτε με πληκτροφόρα και άλλοτε με έγχορδα και πνευστά σε ένα μείγμα φανκ, φολκ και τζαζ. Η ερμηνεία του έχει μια σπάνια πνευματικότητα και επιβλητικότητα και οι στίχοι του ενίοτε είναι ποιητικοί και διεισδυτικοί.
| Για την εναρκτήριά μου φράση θα μπορούσα να προσπαθήσω να δείξω τη ψυχική μου κατάσταση Ή να σε φτιάξω - ή να σου πω ότι γελάω απλώς για να μην κλάψεις Όμορφη μουσική, όταν την ακούς, συνέχισε να προσπαθείς να την πλησιάσεις Ένας μικρός ρυθμός για το πνεύμα σου Ναι άλλα έτσι γίνεται - λοιπόν, εδώ είναι η πόρτα Έχω δει ένα σπουργίτι να ανεβαίνει και να σπαταλά τον χρόνο του στον ουρανό Νομίζει ότι είναι εύκολο να πετάξει, είναι λίγο πιο ελεύθερο από εμένα Τώρα εδώ είναι ένα μυστήριο, ίσως μπορείς να μου το ξεκαθαρίσεις Όταν κοιμάσαι βαθιά, τι είναι αυτό που φωτίζει τα όνειρα που βλέπεις Όλα τα δάκρυά σου δεν μπορούν να το κρύψουν, όλες οι προσευχές σου μπορεί να μην το αποκαλύψουν Έχεις ψυχή για να την νιώσεις Και όταν εμφανιστείς στη σκηνή, τότε θα ξέρεις τι εννοώ ... - Ordinary Joe | - Terry Callier · Ordinary Joe - |
Στηρίξου επάνω μου...
Terry Callier - Occasional Rain (Μάρτιος 1972, Cadet)Τραγούδια: A1 Segue #1 - Go Head On (Terry Callier) - 0:38, A2 Ordinary Joe (Terry Callier) - 4:19, A3 Golden Circle #317 (Terry Callier) - 3:33, A4 Segue #5 - Go Head On (Terry Callier) - 0:38, A5 Trance On Sedgewick Street (Terry Callier) - 6:17, A6 Do You Finally Need A Friend (Terry Callier, Carry Wade, Chas. Jones) - 5:42, B1 Segue #4 - Go Head On (Terry Callier) - 0:38, B2 Sweet Edie-D (Terry Callier) - 5:00, B3 Occasional Rain (Terry Callier) - 4:03, B4 Segue #2 - Go Head On (Terry Callier) - 0:38, B5 Blues For Marcus) - Cello – Earl Madison (Terry Callier) - 3:29, B6 Lean On Me (Terry Callier) - 6:28, B7 Last Segue - Go Head On (Terry Callier) - 0:38
Μουσικοί: Terry Callier (φωνητικά, κιθάρα) • Charles Stepney (τσέμπαλο, όργανο) • Leonardo Pirani (πιάνο) • Sydney Simms (μπάσο) • Robert Crowder (ντραμς) • Earl Madison (τσέλο: A5, B5) • Kitty Haywood, Minnie Riperton (σοπράνο φωνητικά) • Shirley Wahls (κοντράλτο φωνητικά)
Παραγωγή / Μηχανικός: Charles Stepney / Gary Starr
Ηχογραφήθηκε το 1971 στα στούντιο Ter Mar, Σικάγο, Ιλινόις
Ο Terry Callier, ένας από τους πιο επιδραστικούς τροβαδούρους της αμερικανικής σόουλ και φολκ σκηνής, γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1945 στο Σικάγο. Μεγαλώνοντας στις εργατικές κατοικίες του Cabrini-Green, συνδέθηκε άρρηκτα με την ακουστική κιθάρα, η οποία, σε συνδυασμό με τη βελούδινη, βαθιά βαρύτονη φωνή του, αποτέλεσε το όχημα για να γεφυρώσει τη μαύρη μουσική κληρονομιά με τον φολκ ήχο. Η πορεία του ξεκίνησε από την παιδική του ηλικία με συμμετοχή σε ντου-γουόπ σχήματα. Το πρώτο ορόσημο ήρθε το 1964 με την ηχογράφηση του ντεμπούτο του για την Prestige Records, το οποίο όμως κυκλοφόρησε καθυστερημένα το 1968. Τα επόμενα χρόνια περιπλανήθηκε σε φολκ κλαμπ, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1960 άρχισε να γράφει επιτυχίες για άλλους καλλιτέχνες της Chess Records. Η επιτυχία αυτή του εξασφάλισε προσωπικό συμβόλαιο στη θυγατρική Cadet, οδηγώντας στο μνημειώδες άλμπουμ Occasional Rain το 1972.
Το άλμπουμ αποτελεί την απόλυτη δήλωση αυτού που ονομάστηκε "φολκ-σόουλ μυστικισμός", λειτουργώντας ως μια ενιαία πνευματική σουίτα. Ο Callier, υπό την καθοδήγηση του ιδιοφυούς παραγωγού Charles Stepney, παντρεύει την ακουστική φολκ με τζαζ αυτοσχεδιασμούς και γκόσπελ αρμονίες, αποτυπώνοντας την αστική μελαγχολία. Η ηχητική αλχημεία βασίστηκε σε μια εξαιρετική ομάδα μουσικών. Ο Stepney έντυσε τον δίσκο με τσέμπαλο και όργανο, ο Leonardo Pirani βρισκόταν στο πιάνο, ο Sydney Simms στο μπάσο και ο Robert Crowder στα ντραμς. Ιδιαίτερη ατμόσφαιρα προσφέρουν το βαθύ τσέλο του Earl Madison και τα αιθέρια φωνητικά της Minnie Riperton, της Kitty Haywood και της Shirley Wahls.
Η δομή του άλμπουμ στηρίζεται στα εμβόλιμα, μοναχικά ιντερλούδια "Segue - Go Head On", που συνδέουν θεατρικά τα κομμάτια. Η ακρόαση ξεκινά με το εμβληματικό "Ordinary Joe", έναν ρυθμικό, φωτεινό ύμνο στην καθημερινή ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στο "Golden Circle #317", το πιάνο και το μπάσο χτίζουν ένα τρυφερό, νυχτερινό τοπίο. Η ατμόσφαιρα γίνεται υπνωτική στο "Trance on Sedgewick Street", όπου το σπαρακτικό τσέλο του Madison υποστηρίζει την ερμηνεία του Callier για την απομόνωση. Το "Do You Finally Need a Friend" κλείνει την πρώτη πλευρά με μια γκόσπελ κορύφωση και συγκλονιστικά γυναικεία φωνητικά. Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το γεμάτο σουίνγκ "Sweet Edie-D", ενώ ακολουθεί το ομότιτλο "Occasional Rain", όπου το τσέμπαλο του Stepney δημιουργεί έναν ηχητικό καμβά που μοιάζει με σταγόνες βροχής. Το "Blues for Marcus" φέρνει ξανά ένα μινιμαλιστικό διάλογο τσέλου και κιθάρας, ενώ το επικό "Lean On Me" χτίζεται σταδιακά σε ένα κρεσέντο συναισθηματικής έντασης, σφραγίζοντας το άλμπουμ με μια υπόσχεση ανθεκτικότητας.
Σήμερα, το Occasional Rain αναγνωρίζεται ως ένας ανεκτίμητος σταθμός της αμερικανικής μουσικής. Η σημασία του έγκειται στην πρωτοποριακή ανάμειξη των ειδών, ενώ η αξία του Callier ως πνευματικού δημιουργού παραμένει αναλλοίωτη, αποδεικνύοντας ότι η ειλικρίνεια και η συναισθηματική γύμνια μπορούν να γεννήσουν διαχρονική τέχνη.
Ανήσυχος καλλιτέχνης με σεμνή παρουσία. Αναζητήστε τη δουλειά του και δεν θα χάσετε...
Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1982 εγκατέλειψε τη μουσική, και εργάστηκε σαν προγραμματιστής υπολογιστών.
Καλό ταξίδι στον σεμνό καλλιτέχνη.
(*****, πηγές: εξώφυλλο, wikipedia.org, discogs.com, σημειώσεις επανέκδοσης, allmusic.com)
| Αυτοί είναι θλιβεροί καιροί Τα μάτια σου μου το μαρτύρησαν Μελανοί και σκοτεινοί καιροί Νομίζεις πως δεν το καταλαβαίνω Όμως θα έρθουν και χαρούμενες μέρες Απλά περίμενε και θα δεις Και θα γίνω η ανατολή σου, αν στηριχτείς επάνω μου Φαντάζομαι πως θα μπορούσα να σε παρηγορήσω Έχω ξεχάσει όσα έχεις περάσει Όμως υπάρχει ένα πράγμα Στο οποίο μπορούμε να συμφωνήσουμε Όταν υποφέρεις, αγαπημένη μου, μπορείς να στηριχτείς επάνω μου Και η αγάπη που σου φέρνω Θα ριζώσει και θα κρατήσει για πάντα Βάλε φτερά στην καρδιά σου Που θα σε απελευθερώσουν Και καθώς θα υψώνεσαι Προς τους καθαρούς ουρανούς Ίσως τότε να συνειδητοποιήσεις Πως μπορείς να στηριχτείς επάνω μου Όλοι οι καημοί της καρδιάς σου Είναι κρυμμένοι βαθιά μέσα σου Και έτσι κανείς δεν μπορεί να ξέρει Πόσα δάκρυα έχεις χύσει Μα όπως το ποτάμι Μίλησε στην κλαίουσα ιτιά Μπορώ να κρατήσω εγώ τα δάκρυά σου Προσπάθησε, στηρίξου επάνω μου - Lean On Me (Terry Callier) |  ... το 1968 στη Νέα Υόρκη (φωτο Don Paulsen/Michael Ochs) |
