Photojournalism, Protest, Culture

  • Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

    Σας προσκαλούμε να γιορτάσουμε μαζί τα 20α γενέθλια του AVclub.

    Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, από τις 18:00 θα πραγματοποιήσουμε το πάρτι των γενεθλίων του φόρουμ μας στο Peñarrubia Lounge.

    Δηλώστε τη συμμετοχή σας εδώ, θα χαρούμε πολύ να σας δούμε από κοντά.

Γιάννη αφοσιωμένος ό φίλος σου στήν τέχνη μέ πολύ κόπο καί θυσία μέ αληθινές φωτογραφίες πού πολλές φορές σοκάρουν,από τό βιογραφικό του βλέπω ότι αναφέρει ότι ταξίδεψε σέ πολλές χώρες καί θεωρώ ότι καλά θά ήταν νά αναρτήσει περισσότερο υλικό φωτογραφιών εμπλουτισμένο καί μέ αφήγηση πρός αφύπνιση,γράφει όμορφα στά λίγα πού έχει αναρτήσει...γνωρίζω ότι χρειάζεται πολύς χρόνος γιά νά γίνει κάτι τέτοιο αλλά νομίζω ότι τό αποτέλεσμα θά είναι εξαιρετικό καί ενδιαφέρον,πολύ ορθά τόν πρότεινες συμβάλλοντας στήν ροή τού νήματος πού άνοιξε ό Κώστας καί τόν ευχαριστώ γιά αυτό.Σέ καμία περίπτωση αυτά πού προτείνω γενικά δέν είναι παρέμβαση καί υπόδειξη σέ οτιδήποτε αφορά τό έργο τών δημιουργών.
 
ο θοδωρης εχει γυρισει πολλες πολεις και χωρια στα βαλκανια για το συγκεκριμενο project.οπως βλεπεις υπαρχουν σκληρες εικονες βγαλμενες απο την καθημερινη πραγματικοτητα.εχω δει αρκετο υλικο απο τον ιδιο..ακομα το δουλευει..η προταση σου ειναι σεβαστη φυσικα και κατα την αποψη μου σωστη..
 
Εξαιρετικό σέτ καί χρώματα,χρησιμοποίησες κάποιο φίλτρο?.
 


--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---

Ευχαριστώ Κώστα...πολλές φορές βλέπω ορισμένες φωτογραφίες σου καί μ'ερχονται διάφορες σκέψεις γιά τό πώς θ'πρεπε νά είναι ή καλή φωτογραφία γιά νά ανήκει καί νά υπηρετεί τήν αλήθεια στήν τέχνη έχοντας πραγματικά νά πεί" κατι" σπουδαίο αλλάζοντας τήν οπτική ενεργοποποιόντας στους συνανθρώπους τήν συνείδηση γιά ρήξη μέ τά κακώς κείμενα πού είναι ριζωμένα σέ όλο τόν κόσμο από πολύ παλιά ντροπιάζοντας τήν αξιοπρέπεια τών Ανθρώπων καί τό δικαίωμα γιά τήν αληθινή ζωή,κάτι πρέπει νά γίνει.Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί πού συνεργάζονται πάντα ακόμα έχοντας την αίσθηση καί τήν αγωνιστηκότητα έχω φίλο γιατρό στήν Αφρική καί πολλούς ιερείς εθελοντές στήν Ιεραποστολή από το Άγιον Ορος Χρόνια καί μαθαίνω πολλά,υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι πού θυσιάζοντας ακόμη καί τήν ζωή τους γιά νά βοηθήσουν, έχουμε αρκετές απώλειες,είμαι περήφανος γιά αυτούς καί τούς θαυμάζω απεριόριστα ελπίζω πάντα στήν Ανθρώπινη Νόηση.
 
Last edited:


--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---

Ελπίζω πάντα στήν Ανθρώπινη Νόηση καί θυσία αλλά τό ξέρω θά αποθάνω πικραμένος γιατί παίρνει πολύ καιρό ή αφύπνιση καί ή Αλλαγή αλλά αξίζει όσο τά πλούτη όλου του Κόσμου ή αλληλεγγύη καί σεβασμός πρός όλους καί προπάντων φροντίδα γιά τόν πανέμορφο Πλανήτη πού κατοικούμε δωρεάν ειδάλλως...τά σάβανα δέν έχουν τσέπες,ρήξη μέ αυτούς πού θά μάς πουλάνε καί τόν αέρα πού αναπνέουμε φτάνει πιά νά συντηρεί ή ανθρωπότητα τούς αερητζήδες απατεώνες.
 
Last edited:
Τιμ, η αισιδοξια ερχεται, οταν προσπαθουμε να ζησουμε και να αγωνιστουμε με γνωμονα και σκοπο την καταργηση της εκμεταλλευσεις , ανθρωπου απο ανθρωπο
ο αγωνας μεσα απο τα κοινα, την τεχνη ,την οικογενεια ειναι ανασα εξυψωσεις του ανθρωπινου ειδους, ωσπου καποια μερα ...

"μια μέρα όλοι οι άνθρωποι νάχουνε δυο
πόδια
ένα χαρούμενο γεφύρι από μάτια σε μάτια
από καρδιά σε καρδιά"
 
Δυστυχώς δεν το βλέπω καλά το ανθρώπινο είδος... Κάπου διάβαζα για μια μελέτη αμερικάνικου πανεπιστημίου που προσπαθεί να ερμηνεύσει (σε πρώτη φάση), την κατάσταση στην οποία βρίσκονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι, όπου ναι μεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τις καταστροφικές για τον πλανήτη συνέπειες του σύγχρονου τρόπου ζωής, αλλά... έχουν αναπτύξει άμυνες και αδιαφορούν, συνεχίζοντας μια από τα ίδια!
 
ενδιαφερον θα εχει η παρουσιαση
Γιαννη, μας κρατας ενημερους

ας βαλω και γω τοτε εδω καποιες με παιδια προσφυγων, γιατι τα δικα μας με τα pc, psp (πως τα λενε) και τα αλλα κουραφεξαλα δεν εχουν χρονο για παιχνιδι
με την μεταφορα τους σε ξενοδοχεια στο κεντρο τον Ιωαννινων γεμισε οι πολη παιδικες φωνες











 
Στα χρόνια μου το πιο techno παιχνίδι ήταν ο... "γκρινιάρης" και κάτι τρίτροχα πατίνια που φτιάχναμε μόνοι μας με σανίδια και μεταχειρισμένα ρουλεμάν. Την πρώτη φορά που πήρα την κατηφόρα στην Καρυατίδων, μερικά μέτρα πριν σκάσω μύτη στην Ρ.Γκάλι θυμήθηκα ότι... είχα ξεχάσει να βάλω φρένα! Ευτυχώς τα αυτοκίνητα ήταν σπάνια τότε - την διέσχισα φρενάροντας με το παπούτσι και επέζησα - όπως και από πολλά άλλα παρόμοια περιστατικά...
 
Μιας και ειχα αναφερθει και παλαιοτερα σε αυτο το νημα,συνεχιζω εδω...

Προκειται για ενα ντοκυμαντερ που εχει γυριστει απο μια ιαπωνεζα τη fuyuko στο camp της ριτσωνας

Το εν λογω ντοκυμαντερ περασε στον τελικό του Διεθνούς Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Ντοκιμαντέρ του Hollywood!!!

Ο Βασιλης Νικας που ειναι το κυριο προσωπο εκτος απο φιλος ειναι και ο δασκαλος μου στη φωτογραφια..

https://vimeo.com/201374379
 
Top Bottom