ειχες δεν ειχες, με εψησες να βαλω να ξαναδω το zodiac. Πρεπει να ειναι η μονη ταινια που θα εχω δει τοσες φορες χωρις να τη λατρευω
Aν ειναι να σε ταλαιπωρησω,ας το καλυτερα μην το εχω και κριμα στο λαιμο μου...
Παντως για μενα αυτο το "καροτσακι" που σε παει απο την αρχη που απογειωνει την ερευνα μεχρι την απογοητευση που τρως μαζι με τους χαρακτηρες οταν πεφτουν σε τοιχο ειναι αριστουργηματικο.Χωρια που η σπουδη που κανει στις εμμονες ειναι μεγαλης κλασης.
Ο Τζιλλενχαλ επιμενει να κυνηγα το θεμα οχι για ανθρωπιστικους λογους αλλα γιατι απλα το βλεπει σαν μια σπαζοκεφαλια που πρεπει να λυσει...
το "αστειο" του θεματος ειναι οτι α. το καστ το λατρευω και β. γουσταρω παρα πολυ ιστοριες οπου δειχνουν την σταδιακη "πτωση"/τρελλα/αναλωση απο εμμονες ενος ατομου. Για παραδειγμα το nightcrawler, το take shelter και το american psycho ειναι ολες ταινιες που μου αρεσαν παρα πολυ. Μεχρι και το τρελλοκομειο my god my god what have ye done μου αρεσε
Τεσπα, θα το ξαναδω και θα επιστρεψω
αλλα σε πολυ πιο αναλαφρη εκδοση. Στα + οτι μπορεις να το δεις ανετα μαζι με γυναικα
Μα οι χαρακτηρες ηταν που βιωσαν την αλλαγη.Θυμησου πως ξεκινησαν και πως κατεληξαν:ο χαρακτηρας του Downie Jr. καταστραφηκε παραιτημενος,του Ruffalo κοντεψε να διαλυσει την καριερα του και του Gillenghall μεταμορφωθηκε σε αυτο που κυνηγουσε-σε ενα παρανοικα εμμονικο τυπο που το μονο που σκεφτοταν ηταν πως να πιασει το δολοφονο.
Για μενα εκει ηταν η μαγεια της ταινιας.Ο Φιντσερ πηρε μια αληθινη ιστορια στην οποια ο δολοφονος αγνοειται ακομα και ακριβως επειδη η ερευνα δεν οδηγησε πουθενα,εστιαζει επιτηδες στις επιπτωσεις των πραξεων του serial killer στους διωκτες του και κατ'επεκταση σε μια ολοκληρη κοινωνια.Το οτι ενοχλει οτι η ταινια δεν καταληγει καπου ειναι για μενα και η επιτυχια της.Αν ενοχλει εμας σκεψου ποσο ενοχλει εκεινους που θυσιασαν χρονια (και τη ζωη τους) χωρις να καταφερουν τιποτα.
Το Spotlight ηταν καλο αλλα ρουτινιαρικο σκηνοθετικα και σεναριακα,imho.Θεωρησε οτι του αρκουσε μονο το "βαρος" της ιστοριας και δεν εκανε τιποτα παραπανω.
To All the President's Men απο την αλλη ειναι ταινια μαθημα στο πως μοιραζεις σωστα τους ρολους και στο πως μετατρεπεις μια αληθινη ιστορια σε θριλλερ.
Αλλα μην δινεις και πολυ σημασια σ'αυτο που λεω.Ειμαι φανμπου.Οταν την ειδα πρωτη φορα ημουν-δεν ημουν 10 χρονων και με στοιχειωσε.Ουτε θυμαμαι ποσες φορες την εχω δει απο τοτε,με την τελευταια πριν κανα μηνα.
) και ο Λανγκαστερ υπεροχες σκοτεινες ληψεις καδραρισματα απο τον ΜακεντρικΓια τον Fincher συμφωνώ και εγώ, στα αλλά δύο συμφωνώ ανάποδα.
