Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
https://www.imdb.com/title/tt5027774/
He Who Talks Loud, Saying Nothing.
Αν δεν μπορείς να μιλήσεις κινηματογραφικα.. με εικόνες και ήχους, γράφεις ενα "καλό" σενάριο και το δίνεις σε καλούς ηθοποιούς να το παίξουν θεατρικά. Έτσι έχεις ενα θεατρικό γραμμένο σε κάμερα. Τραγουδάκια και μουσικούλα (μη κινηματογραφικη) όπου μπαίνει στα κενά για να μην μείνει κενό και βαρεθεί κάνεις, ενώ σταματάει μόλις ξεκινήσει ο ηθοποιός το κείμενο που έμαθε πολύ καλά σαν καλός μαθητής.
Σκηνές όπως η πρωταγωνιστρια να περισωζει γυρνώντας ενα σκαθάρι που ήταν ανάποδα στο παράθυρο μας προϊδεάσει για την στροφή/αλλαγή της ίδιας της πρωταγωνιστριας αλλά και την εισαγωγή της ως ο "καλος/συμπαθητικός" ήρωας.
Στον οδοντίατρο... πλάνα διαγώνια και από κάτω (δράκουλας φάση) για να μας δείξει την τρομακτική δύναμη και υπέροχη της αλλά και ενα φόβο. (η επιθετικότητα κρύβει και ενα φόβο/απειλή)
Το πένθος της πρωταγωνιστριας, ο καρκίνος του Harrelson, ο κακός μπάτσος στο νοσοκομείο παρέα με το ιδιοκτήτη των πινακίδων, η πρωταγωνιστρια παρέα με τον κακό μπάτσο στην τελική σκηνή με το αυτοκίνητο να αναρωτιουνται αν τελικά θα το κάνουν. Κλισέ διπολα, καλοκουρδισμενο, κοντινά πλάνα, τηλεοπτική αισθητική, επιτηδευμένο, ψεύτικο, φυτεμένοι χαρακτήρες που απαγγέλλουν ξύλινα κείμενα (η μικρή "χαζή" κοπέλα που στο τέλος λέει την ατάκα και το νόημα της ταινίας.
ταινία με μήνυμα.
Αν στην μουσική, δίνουμε βάση στον στίχο και όχι στο σύνολο, καθώς η φόρμα εκφράζει το περιεχόμενο, ίσως μας ενθουσιάσει.
Το κάψιμο του μπάτσου υπέροχο..