Tο μονο αξιολογο φιλμ, πολυ καλο, που εχω δει τον τελευταιο καιρο...βλεπε κατι μηνες.
Nouvelle Vague
Απιστευτη μαεστρια στην αποδωση της εποχης, στο πνευμα της, στο χιουμορ της, ακολουθοντας αυτην την κινηση του κινηματογραφου που εγινε η Nouvelle Vague με αξονα το A Bout de Souffle και πριν ολα γινουν μια βαρετη σαλατα.
Επιπλεον κατι πολυ ενδιαφερον, ο χαρακτηρας του Γκονταρ σε αυτη την περιοδο. Ενω στο φιλμ Le Redoutable περναει εναν Γκονταρ στριφνο και σχεδον υποχθονειο, οπως ειχε γινει οσαν νεος γκουρου, εδω βλεπουμε ενα νεαρο ευχαριστο, προσιτο, με χιουμορ και φιλικο με τους ηθοποιους του. Συν τον ενθουσιασμο της πρωτης (και για μενα σιγουρα τη καλυτερης) δημιουργιας του. Ξεκινωντας μεσα στην αρχικη παρεα των συντακτων του Cahiers du Cinema μαζι με Σαμπρολ Τρουφω και αλλους.
Αλλα το κερασι στην τουρτα ειναι η ερμηνεια των ηθοποιων !
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ.
Μεχρι τις χροιες των φωνων, τις κινησεις τους, τα αξαν τους η ακομα την γοητεια των πρωτοτυπων τους.
Ταλενταρες οι νεαροι.
Το φιλμ αποτελει και μνεια επισης των τεχνικων περαν των ερμηνευτων και των δημιουργων.
Συν του παραγωγου του πληθωρικου και καλοκαγαθου και υπομονετικου Ζωρζ ντε Μπορεγκαρ, αλλα που εφτασε στα ορια του με το φιλμ.
Μοτερ Ραουλ !
Α και κατι τελευταιο, αλλα εχει την σημασια του...
Ο σκηνοθετης δεν ειναι Γαλλος αλλα Αμερικανος. Ετσι ισως αποφευγονται μικροπαθη του χωρου και κρατιωνται οι σωστες αποστασεις ενος θαυμαστη και μελετητη ενος κινηματος εξωθεν.
