ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ...

Απάντηση: Re: ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ...

THEMILOC said:
Είναι η πρώτη φορά, ή έτυχε, που διαβάζω για συνειδητοποίηση της υπερβολικής ανάλυσης. Αυτό σημαίνει ωριμότητα ακροατών.
Ούτως ή άλλως η ηχοληψία έχει περισσότερα ανάλυση από την ζωνατανή ακρόαση-εννοώ ακρόαση χωρίς ηχομεγέθυνση φυσικά. Αν λοιπόν ένα
ηχείο κατασκευάστηκε με "συνταγή" να αρέσει υπεραναλύει, δηλαδή χρωματίζει, πράγμα που το καθιστά ένα καλό μεν αλλά "εμπορικό"ηχείο.
Σεβαστό είναι για έναν κατασκευαστή να στοχεύει στο να αρέσει το προιόν του, αλλα αυτό δεν έχει σχέση με το HiEnd και ούτε βρίσκει το δρόμο του προς έμπειρους ακροατές.
Συμπέρασμα: όταν κάτι μας εντυπωσιάζει στο πρώτο άκουσμα πρέπει να μας κάνει σκεπτικούς. Κανένα σοβαρό σε ισορροπία ηχείο δεν εντυπωσιάζει αμέσως. Στοιχεία όπως τα δυναμικά, το σφιχτό μπάσσο, τα μεταβατικά είναι απαραίτητες αρετές, αυτό όμως που είναι το σπουδαότερο κριτήριο και το πιο δύσκολο στην σχεδίαση είναι η ισορροπία που δίνει το αληθινό και το φυσικό αποτέλεσμα. Δείχνει και την "δύσκολη" απόφαση του σχεδιαστή να πορευτεί σε μη εμπορικούς δρόμους.
Ας ακούμε αυτό που ήθελε να ακούσουμε ο ηχολήπτης, έστω κι αν αυτό δεν μας είναι αρεστό πολλές φορές, και μην ξεχνάμε ότι την αλήθεια πολλοί εμίσησαν. Ας μην είμαστε με τους πολλούς.
Θ.Ζ.
Click to expand...

Με την ευκαιρία της σημερινής συμμετοχής σας,ήθελα να μου πείτε την γνώμη σας,αναφορικά μ' ένα δίλημμα που αντιμετωπίζω αυτόν τον καιρό.
Εχει να κάνει με ηλεκτροδυναμκά ηχεία.Χοντρικά και μιλώντας για hi end αναπαραγωγή,βρίσκομαι μεταξύ δύο επιλογών.
Ηχεία με σούπερ ντούπερ υλικά καμπίνας και μονάδες κι ηχεία που ο κατασκευαστής τους ακολουθεί πιό συμβατικούς δρόμους,αλλά έχει "καταθέσει" ψυχή και μυαλό στις δημιουργίες του.Για να γίνω πιό σαφής,άς πάρουμε δύο παραδείγματα.Wilson και Proac.
Ο ήχος των πρώτων μου φαίνεται άψυχος-κρύος ενώ των δεύτερων πιό ανθρώπινος,έστω κι άν σε επιμέρους χαρακτηριστικά είναι σαφώς κατώτερα.Αισθάνομαι,ακριβώς ότι είναι μέν λιγότερο εντυπωσιακά,πιό ισορροπημένα κι απολαυστικά σε βάθος χρόνου δέ.
Τελικά μήπως ο παράδεισος του χομπίστα,έχει να κάνει με τον δημιουργό κι όχι με ακραίες μαρκετίστικες επινοήσεις κι ακριβά υλικά;
 
Απάντηση: Re: ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ...

Τα είπες όλα με μόνο μια λέξη.... "ισορροπία"
Συνφωνώ απόλυτα με όλο το σκεπτικό του μηνύματος αλλά εδώ θα κάνω μια παρατήρηση.
THEMILOC said:
....
....
Ας ακούμε αυτό που ήθελε να ακούσουμε ο ηχολήπτης, έστω κι αν αυτό δεν μας είναι αρεστό πολλές φορές, και μην ξεχνάμε ότι την αλήθεια πολλοί εμίσησαν. Ας μην είμαστε με τους πολλούς.
Θ.Ζ.
Click to expand...

θα δεχθώ να ακούσω την "άποψη" του ηχολήπτη όταν δουλέυει σε συνεργασία με τον μουσικό/συνθέτη του θέματος και ακολουθεί την "ιδέα του" (μουσικού).
Εκτιμώ ιδιαίτερα αυτούς (μουσικούς) που ασχολούνται με αυτό, την μεταφορά του "ήχου τους" κατά εγγραφή-την επεξεργασία-..... μέχρι του τέλικού mixing και το αποτέλεσμα τους ικανοποιεί.
 
Re: Απάντηση: Re: ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ...

DIPIE said:
Με την ευκαιρία της σημερινής συμμετοχής σας,ήθελα να μου πείτε την γνώμη σας,αναφορικά μ' ένα δίλημμα που αντιμετωπίζω αυτόν τον καιρό.
Εχει να κάνει με ηλεκτροδυναμκά ηχεία.Χοντρικά και μιλώντας για hi end αναπαραγωγή,βρίσκομαι μεταξύ δύο επιλογών.
Ηχεία με σούπερ ντούπερ υλικά καμπίνας και μονάδες κι ηχεία που ο κατασκευαστής τους ακολουθεί πιό συμβατικούς δρόμους,αλλά έχει "καταθέσει" ψυχή και μυαλό στις δημιουργίες του.Για να γίνω πιό σαφής,άς πάρουμε δύο παραδείγματα.Wilson και Proac.
Ο ήχος των πρώτων μου φαίνεται άψυχος-κρύος ενώ των δεύτερων πιό ανθρώπινος,έστω κι άν σε επιμέρους χαρακτηριστικά είναι σαφώς κατώτερα.Αισθάνομαι,ακριβώς ότι είναι μέν λιγότερο εντυπωσιακά,πιό ισορροπημένα κι απολαυστικά σε βάθος χρόνου δέ.
Τελικά μήπως ο παράδεισος του χομπίστα,έχει να κάνει με τον δημιουργό κι όχι με ακραίες μαρκετίστικες επινοήσεις κι ακριβά υλικά;
Click to expand...

Σχολές σχεδίασης υπάρχουν πολλές, όπως επίσης και σχολές ακροατών ανάλογα με το τι μουσική αγαπούν κυρίως και τι περιμένουν να ακούσουν
από ένα ηχείο που να τους αρέσει και γοητεύει ώστε να θέλουν να τους τραγουδάει. Τίποτα δεν είναι απόλυτο. Όπως εγώ σέβομαι τα ηχεία με ισορροπία, ομοιογένεια, φινέτσα και φυσικότητα, άλλος αγαπάει κυρίως την αμεσότητα, την ταχύτητα, τα καλά μεταβατικά, το σφιχτό χαμηλό.
Τα Wilson, που έζησα πολύ καιρό, τα αγαπώ για την φινέτσα και συγκρότηση και διαφωνώ για την συνταγή που λέει φως περισσότερο φως
στα μεσοπρίμα για περισσότερο γοητευτικό κοντράστ.
Τα Proac που είναι άλλη σχολή, προερχόμενα-ειδικά τα πιό παλιά μοντέλλα-όπως και τα ATC, από τον πιό "ίσιο" επαγγελματικό χώρο, λένε πιο πολλές αλήθειες με λγώτερο γοητευτικό τρόπο, λιγώτερη φινέτσα, και περισσότερη αμεσότητα και ειλικρίνεια.
Το καλό για σένα είναι αυτό που θα σε συγκινήσει. Τα πράγματα είναι κάπως
σαν την υψηλή μαγειρική. Αρκεί να είναι υψηλή και να είμαστε ικανοί να το καταλαβαίνουμε και να την απολαμβάνουμε.
Θ.Ζ.
 
Συγχωρέστε μου την παρέμβαση που, φαινομενικά, μοιάζει παράταιρη με το θέμα, μα, δυστυχώς, με λύπη μου διαπιστώνω πως εξακολουθεί να υφίσταται μία, άνευ επιχειρημάτων και αποδείξεων - ακόμη και άνευ ιδίας γνώμης - προσωπική επίθεση προς το Λουκά.
Θα αναφέρω μόνο το εξής απλό: ελάτε να σχηματίσετε τη δική σας γνώμη. Από όσο γνωρίζω, ο Λουκάς είναι εντελώς "ανοικτός" προς όλους.
Εικασίες, σενάρια και (ανούσια) αδιαλλαξία, δε χρειάζονται...

Εκουσίως δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα, για να μη "χαλάσω" (περαιτέρω) το παρόν θέμα. Αν χρειαστεί (το απεύχομαι), θα το πράξω.
 
Top Bottom