Τους τελευταίους μήνες η οικογενειακή ηρεμία μου έχει γίνει ένα μάτσο χάλια εξαιτίας μιας αγέλης "αδέσποτων" σκυλιών. Στον δρόμο έξω από το σπίτι μου κατοικοεδρεύει ..ο σκληρός πυρήνας (!!!) μιας αγέλης σκυλιών, τρία στο σύνολο, τα οποία μέχρι πρότινος δεν με είχαν απασχολήσει, ενοχλήσει ή οτιδήποτε άλλο ώστε να ασχοληθώ με το αν είναι αδέσποτα ή από σπίτι που βγήκαν βόλτα. Τα τρία χαριτωμένα σκυλάκια (το πιο μεγάλο στο μπόϊ μου) τα ταΐζει μια εξίσου χαριτωμένη, αν και σιτεμένη, κυρία έξω απο την αυλή του σπιτιού της, όπου και ραχατεύουν υπο το φως της ημέρας δείχνοντας τα αχαμνά τους στους περαστικούς και στον ήλιο.
Μόλις βραδιάσει, κατεβάζουν τα πόδια, ρίχνουν κανένα δυό φωνές και μαζεύονται άλλα έξι -εφτά, δέκα, σκυλιά απο παρακάτω τετράγωνα για να παίξουν κυνηγητό και κρυφτό. Οτιδήποτε κινείτε, το ακολουθούν (όχι καταδιώκουν) όλα μαζί και το γαβγίζουν, δεν μπορώ να πω ότι το φχαριστιούνται οι περαστικοί και ειδικά οι γεροντότεροι ή οι μόνες γυναίκες αλλά ας δώσουμε τόπο στην οργή, πολιτισμένοι άνθρωποι ήμαστε. Προσωπικά εγώ πάω με το αμάξι για να πετάξω τα σκουπίδια και έτσι δεν παίρνω και μεγάλη τρομάρα.
Η ιστορία μας αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρων όταν μια υπερήλικη κυρία με γατιά (Lady of the cats) πήγε σούμπιτη στο γηροκομείο ελλείψει κληρονόμων ή στοργης, δεν μας αφορά ούτε αυτό και τα γατιά άρχισαν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους. Μέχρι τώρα, τα ημίαιμα έχουν καλαφατίσει για τα καλά τα ξεπεσμένα γατιά της γριούλας. Το βλέπουμε τα πρωινά που μαζεύουμε τα πτώματα και τα πάμε για αναγνώριση..εεεε...στα σκουπίδια τα πάμε.
Όπως δεν ξέρετε, έχω δύο παιδάκια χρονιάρικα, τα οποία όπως και τα δικά σας μέρα με την μέρα αλλάζουν ορέξεις, γούστα, τρόπους και φοβίες. Τα δικά μου έχουν φοβηθεί τα γαβγίσματα των σκυλιών από τότε που μια γάτα για να γλυτώσει το τομάρι της, η βρωμιάρα, μπήκε στο παρτέρι μας, κάτω απο το παράθυρο των παιδιών και η αγέλη με τα "αδέσποτα" έστησαν πανηγύρι μέχρι που ξημέρωσε. Εκείνη την νύχτα ξυπνήσαμε από τα κλάματα των παιδιών και τα γαβγίσματα των σκυλιών και όταν πήγα στο παιδικό δωμάτιο βρήκα τον κανακάρη μου να τρέχει κλαίγοντας γύρω γύρω στο κρεβατάκι του, η δε κόρη είχε πάθει υστερία σε σημείο που της κοβόταν η αναπνοή.
Απο τότε και σχεδόν κάθε βράδυ έχουμε το ίδιο θέμα, γαβγίσματα, ξυπνήματα, νανουρίσματα μέσα στα άγρια χαράματα και τα λοιπά και τα λοιπά.
Τα ωραία και τα χαριτωμένα σταματάνε εδώ, κάποια στιγμή πήγα στον Δήμο, έκανα επώνυμη καταγγελία για το θέμα και ζήτησα να τύχω μέριμνας. Σήμερα σχεδόν τρεις βδομάδες απο τότε, είχαμε κρεσέντο με τα σκυλιά τα ξημερώματα, τηλεφώνησα στον Δήμο και ζήτησα να ενημερωθώ. Η "αρμόδια" υπάλληλος, γραμματέας "αρμόδιου αντιδημάρχου", δήλωσε άγνοια και μου έδωσε το τηλ του συνεργαζόμενου κυνοκομείου (δεν έχω ιδέα αν είναι ιδιωτικό ή δημόσιο) ώστε να μιλήσω μαζί τους και να ενημερωθώ για την εξέλιξη του θέματος. Η ευγενέστατη κυρία του κυνοκομείου με την αλλοδαπή προφορά που μου απάντησε, ξεκαθάρισε χωρίς περιστροφές ότι τα συγκεκριμένα τυγχάνουν ασυλίας με χαρτί φιλοζωικής!!!! Ότι δεν είμαι ο πρώτος που διαμαρτύρεται αλλά και ότι δεν τρελάθηκαν ώστε να ασχοληθούν ξανά με το θέμα. Μου διευκρίνισε ότι φιλοζωική οργάνωση της πόλης μας έχει καταθέσει έγγραφο στον Δήμο όπου αναφέρει ότι τα σκυλιά της οδούς μας είναι εμβολιασμένα, στειρωμένα και δεν είναι επικίνδυνα! Ζήτησα να έχω αντίγραφο απο αυτό το έγγραφο και με παρέπεμψε στις υπηρεσίες του Δήμου.
Σήμερα το πρωί και έχοντας φάει όλη την μέρα από τον Άννα στον Καϊάφα, τελικά έφτασα σε άλλη μια ευγενέστατη κυρία, διευθύντρια-τμηματάρχης του Δήμου που εξήγησε ότι η πρώτη κυρία που τα ταίζει δεν είναι όποια κι όποια, είναι σημαίνων μέλος της εν λόγω φιλοζωικής και της κοινωνίας μας (χμμμμμ, που κι αυτή είναι μια μεγέθυνση της φιλοζωικής). Στους διαλόγους που ακολούθησαν με την τελευταία ευγενική κυρία και ενώ αυτή έπαιζε νευρικά με το χρυσό rolex της (είπαμε διευθύντρια-τμηματάρχης) προέκυψε ότι και αυτή είναι μέλος της εν λόγω φιλοζωικής και εν πάσει περιπτώσει θα κοιτάξει να το διευθετήσει φιλικά. Δεν ξέρω αν σκοπεύει να ρίξει φόλα στον σιτιστή ή στα αδέσποτα αλλά πάντως δεν με έπεισε και επέμενα να πάρω το έγγραφο της φιλοζωικής το οποίο όλο ερχόταν και ποτέ δεν έφτασε σε εμένα παρότι περίμενα μετά το τέλος της συνομιλίας μας περί τα τρία τέταρτα της ώρας. Φυσικά έχουμε ορίσει ραντεβού (appointment, όχι απο τα άλλα) ώστε να μου δώσει θεωρημένο αντίγραφο και να αρχίσουν τα γέλια.
Οι ερωτήσεις μου είναι οι εξής απλές:
α) είναι δυνατόν να στέκει τέτοιο έγγραφο και να το αποδέχεται υπηρεσία του Δήμου; πως αποδεικνύουν ότι είναι εμβολιασμένα; έχουν τσιπάκι; περιλαίμιο πάντως δεν έχουν. Ο πληθυντικός "τα σκυλιά" σε πόσα αναφέρεται σε δύο, έξι, δεκαέξι; Το ότι τα αναφέρουν ως στειρωμένα τα κάνει λιγότερο επικίνδυνα; Τους έχουν αφαιρέσει τα δόντια (μπρρρρρρρρρρρ) τα έχουν λιμάρει-κοντύνει όπως άκουσα να λένε; και τελικά ο χαρακτηρισμός "αδέσποτο" δεν υφίσταται αφού είναι ελέω Θεού στον δρόμο;
β) επειδή προσπαθώ επί χρόνια να καταπολεμήσω τα ένστικτα του κάφρου που εκ γενετής κουβαλώ ως προπατορικό αμάρτημα και να μην ρίξω φόλα στην γιαλαντζί φιλόζωη ή στα προστατευόμενα της, πείτε μου τι περιθώρια μου αφήνει ο νόμος και πως θα πρέπει να κινηθώ.
γ) πως γίνεται μια φιλοζωική (το μέρος) να υποκαθιστά και να χειραγωγεί τον Δήμο (το όλον);
