μάστορας του riff.
Σε μιά εποχή πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 70 όταν γύριζα δειλά και αποφασιστικά στη τζαζ ήταν ένα κάλεσμα επιστροφής στο καλό σκληρό αμερικάνικο ροκ.
Η απώλειά του με βρήκε σε ταξίδι ώστε μόνο να προλάβω να δω μέσα από κλεμένο wifi την είδηση και να κλείσω το κινητό.
Ούτε κάν πρόσβαση στη δισκοθήκη μου δεν είχα για να του αποδώσω έναν ελάχιστο φόρο τιμής, ένα μικρό μνημόσυνο που κάνω συνήθως ανατρέχοντας πίσω στις καλύτερες στιγμές που κράτησα από τον καθένα που φεύγει έτσι αναπάντεχα.
Γράφω τα λίγα αυτά τώρα, ακούγοντας τον Reaper.....