Με το σκάκι είχα (και έχω) μιά παράξενη σχέση. Δεν έπαιξα ποτέ το παιχνίδι αυτό μικρός και όταν κάθησα επιτέλους μπροστά απο μία σκακιέρα στο Γυμνάσιο, ο συμμαθητής μου που βρισκόταν απεναντί μου είχε τουλάχιστον εμπεδώσει τα ανοίγματα απο τα βιβλία του Σιαπέρα. Απο την άλλη, το να παίζω με έναν εξίσου άσχετο με μένα μου φαινόταν αρκετά βαρετό.
Πριν λίγα χρόνια, ενώ διάβαζα για τον διαγωνισμό των εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ έπαιξα μερικές παρτίδες με μία φίλη που έδινε και αυτή στον διαγωνισμό και για πρώτη φορά μία τέτοια εκδοχή μου κίνησε λίγο το ενδιαφέρον. Για λίγο όμως. Τελικά, σαν σύνολο πολύ λίγες παρτίδες έχω παίξει.
Με ελκύει όμως αφάνταστα να διαβάζω παρτίδες σε εφημερίδες και βιβλία και, ενίοτε, να τις μελετώ στη σκακιέρα (και κάποτε στον υπολογιστή με ένα chessmaster 5000 που είχα ένα φεγγάρι). Και η συνήθεια αυτή ξεκίνησε απο πολύ παλιά. Τότε περίπου που διάβαζα την σκακιστική στήλη στην εφημερίδα "Θεσσαλονίκη".
Μιλάμε για γύρω στο 1978 με τον υπεύθυνο της στήλης να μην χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώνει έναν "θρασύ Αμερικάνο" που "αντί να παίζει πραγματικό σκάκι, έκανε ψυχολογικό πόλεμο".
Το όνομά του: Μπόμπυ Φίσερ. Παγκόσμιος πρωταθλητής το 1972. Διαβάζοντας τα γραπτά εκείνα και χωρίς να έχω δεί καμιά παρτίδα του (και να την έβλεπα, δεν θα καταλάβαινα και πολλά τότε) τον αντιπάθησα τότε. Πέρασαν χρόνια, ώσπου μιλώντας με φίλο (που έκανε και χρέη αποδελτιωτή - διορθωτή των παρτίδων που παίχθηκαν στην Ολυμπιάδα σκακιού στη Θεσσαλονίκη) μου είπε οτι τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά.
Και άρχισα να κοιτάζω μερικές απο τις πιό γνωστές παρτίδες που έπαιξε. Και αυτές που είχε αποθηκευμένες το Chessmaster. Και άρχισα -σιγά σιγά- να καταλαβαίνω.
Και να διαπιστώνω επίσης οτι τέτοιον άνθρωπο είτε τον θαυμάζεις, είτε τον αντιπαθείς. Μιλάμε για τον ορισμό της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας. Και όχι μόνο κατα τη διάρκεια της κυριαρχίας του στο σκακιστικό στερέωμα.
Για τα διάφορα περίεργα επεισόδια (το παιχνίδι μέσω τηλεγραφημάτων με τους Σοβιετικούς μεταξύ Νέας Υόρκης και Αβάνας επειδή οι Αμερικανικές αρχές δεν τον άφηναν να πάει στο νησί του Κάστρο, τις απαιτήσεις του για τον τελικό του 1972, την παραίτησή του το 1975, το παιχνίδι με τον Σπάσκι στην Γιουγκοσλαβία το 1992 εν μέσω Αμερικανικού εμπάργκο με τον ίδιο να φτύνει μπροστά στην κάμερα την επιστολή που του απαγόρευε να πάει εκεί, την φήμη οτι συμμετείχε στον προγραμματισμό του deep blue που νίκησε τον Κασπάροφ, την αυτοεξορία του σε Ουγγαρία, Φιλιππίνες, Ιαπωνία και τελικά Ισλανδία όπου προχθές άφησε την τελευταία του πνοή) μπορείτε να διαβάσετε χιλιάδες κείμενα στο διαδίκτυο.
Για μένα όμως αυτό που μένει κυρίως είναι οι μεγάλες παρτίδες που έχει παίξει. Που δείχνουν τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Ίσως και πέρα απο αυτά. Ίσως εκεί πάνω να παίξει και καμιά παρτιδούλα με τον μεγάλο Κουβανό. Ας φροντίσει να έχει τα μαύρα. Και θάθελα να κρυφοκοιτάω απο καμιά μεριά να δώ τι θα σκαρώσει πάλι με τα πιόνια...
Για να πώ την αλήθεια, δεν μπορούσα να αποφασίσω που να ποστάρω. Στα αθλητικά, στις τέχνες ή στα "επι παντός". Σε όλα ταιριάζει...
Πριν λίγα χρόνια, ενώ διάβαζα για τον διαγωνισμό των εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ έπαιξα μερικές παρτίδες με μία φίλη που έδινε και αυτή στον διαγωνισμό και για πρώτη φορά μία τέτοια εκδοχή μου κίνησε λίγο το ενδιαφέρον. Για λίγο όμως. Τελικά, σαν σύνολο πολύ λίγες παρτίδες έχω παίξει.
Με ελκύει όμως αφάνταστα να διαβάζω παρτίδες σε εφημερίδες και βιβλία και, ενίοτε, να τις μελετώ στη σκακιέρα (και κάποτε στον υπολογιστή με ένα chessmaster 5000 που είχα ένα φεγγάρι). Και η συνήθεια αυτή ξεκίνησε απο πολύ παλιά. Τότε περίπου που διάβαζα την σκακιστική στήλη στην εφημερίδα "Θεσσαλονίκη".
Μιλάμε για γύρω στο 1978 με τον υπεύθυνο της στήλης να μην χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώνει έναν "θρασύ Αμερικάνο" που "αντί να παίζει πραγματικό σκάκι, έκανε ψυχολογικό πόλεμο".
Το όνομά του: Μπόμπυ Φίσερ. Παγκόσμιος πρωταθλητής το 1972. Διαβάζοντας τα γραπτά εκείνα και χωρίς να έχω δεί καμιά παρτίδα του (και να την έβλεπα, δεν θα καταλάβαινα και πολλά τότε) τον αντιπάθησα τότε. Πέρασαν χρόνια, ώσπου μιλώντας με φίλο (που έκανε και χρέη αποδελτιωτή - διορθωτή των παρτίδων που παίχθηκαν στην Ολυμπιάδα σκακιού στη Θεσσαλονίκη) μου είπε οτι τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά.
Και άρχισα να κοιτάζω μερικές απο τις πιό γνωστές παρτίδες που έπαιξε. Και αυτές που είχε αποθηκευμένες το Chessmaster. Και άρχισα -σιγά σιγά- να καταλαβαίνω.
Και να διαπιστώνω επίσης οτι τέτοιον άνθρωπο είτε τον θαυμάζεις, είτε τον αντιπαθείς. Μιλάμε για τον ορισμό της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας. Και όχι μόνο κατα τη διάρκεια της κυριαρχίας του στο σκακιστικό στερέωμα.
Για τα διάφορα περίεργα επεισόδια (το παιχνίδι μέσω τηλεγραφημάτων με τους Σοβιετικούς μεταξύ Νέας Υόρκης και Αβάνας επειδή οι Αμερικανικές αρχές δεν τον άφηναν να πάει στο νησί του Κάστρο, τις απαιτήσεις του για τον τελικό του 1972, την παραίτησή του το 1975, το παιχνίδι με τον Σπάσκι στην Γιουγκοσλαβία το 1992 εν μέσω Αμερικανικού εμπάργκο με τον ίδιο να φτύνει μπροστά στην κάμερα την επιστολή που του απαγόρευε να πάει εκεί, την φήμη οτι συμμετείχε στον προγραμματισμό του deep blue που νίκησε τον Κασπάροφ, την αυτοεξορία του σε Ουγγαρία, Φιλιππίνες, Ιαπωνία και τελικά Ισλανδία όπου προχθές άφησε την τελευταία του πνοή) μπορείτε να διαβάσετε χιλιάδες κείμενα στο διαδίκτυο.
Για μένα όμως αυτό που μένει κυρίως είναι οι μεγάλες παρτίδες που έχει παίξει. Που δείχνουν τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Ίσως και πέρα απο αυτά. Ίσως εκεί πάνω να παίξει και καμιά παρτιδούλα με τον μεγάλο Κουβανό. Ας φροντίσει να έχει τα μαύρα. Και θάθελα να κρυφοκοιτάω απο καμιά μεριά να δώ τι θα σκαρώσει πάλι με τα πιόνια...
Για να πώ την αλήθεια, δεν μπορούσα να αποφασίσω που να ποστάρω. Στα αθλητικά, στις τέχνες ή στα "επι παντός". Σε όλα ταιριάζει...
